I OSK 1210/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 429/23 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2024 r., III SA/Lu 429/23 oddalił skargę P. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej (pkt I.) oraz rozstrzygnął o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (pkt II.). Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Na podstawie decyzji Starosty C. z dnia [...] kwietnia 2023 r. P. S. został uznany za osobę bezrobotną, począwszy od 18 kwietnia 2023 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie P.S. został poinformowany o kolejnym terminie wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 16 maja 2023 r. Został również pouczony, że w przypadku nieobecności w tym dniu i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. W wyznaczonym terminie P. S. nie stawił się na obowiązkowej wizycie w urzędzie pracy i nie poinformował o przyczynie swojego nieobecności. W związku z tym decyzją Starosty C. z dnia [...] maja 2023 r. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 maja 2023 r. na okres 120 dni. Decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. P. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że jego nieobecność wynikała z choroby. Wniósł o przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej. Do odwołania załączył zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 29 maja 2023 r., z którego wynikało, że był on niezdolny do pracy w dniach 16 – 17 maja 2023 r. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U.2023.735 ze zm.), dalej jako "u.p.z.", wyjaśniając, że pozbawia się statusu bezrobotnego osoby, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przy czym wskazana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa winna uzasadniona a bezrobotny winien zawiadomić o niej urząd pracy w okresie 7 dni. Dopiero przy łącznym spełnieniu tych warunków, nie dochodzi do pozbawienia bezrobotnego posiadanego statusu. Organ odwoławczy wskazał, że nieobecność w urzędzie pracy w dniu 16 maja 2023 r. została uzasadniona chorobą, co potwierdza zaświadczenie lekarskie z dnia 29 maja 2023 r., co oznacza, że niestawiennictwo w dniu wyznaczonej wizyty można uznać za uzasadnione. Jednak, w celu zachowania statusu bezrobotnego, niezbędne jest równoczesne dopełnienie drugiego warunku określonego przez art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., tj. powiadomienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie do 7 dni, liczonych po dniu wyznaczonej wizyty. Strona, pomimo prawidłowego pouczenia o tym obowiązku, nie poinformowała organu o przyczynie swojej nieobecności, a powody nieobecności podała dopiero w odwołaniu wniesionym w dniu 30 maja 2023 r., po doręczeniu jej w dniu 29 maja 2023 r. decyzji organu I instancji. Powyższe oznacza, że nie został wypełniony warunek wskazany w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Organ odwoławczy wskazał również, że pojęcie "powiadomienia" użyte w powyższym przepisie nie oznacza konieczności osobistego stawienia się bezrobotnego w urzędzie pracy w okresie do 7 dni w celu usprawiedliwienia niestawiennictwa w dniu ustalonej wizyty. W różnych okolicznościach życiowych osobiste stawienie się w tym terminie może być utrudnione, czy niekiedy wręcz niemożliwe, dlatego też forma "powiadomienia" może być dowolnie wybrana przez bezrobotnego i może nastąpić zarówno przez osobiste zgłoszenie się do urzędu, jak i za pośrednictwem poczty, telefonicznie, elektronicznie lub przez osoby trzecie, np. innych domowników. Istotne jest jednak, aby do tego powiadomienia dochodziło zawsze w okresie do 7 dni od dnia wyznaczonej wizyty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P.S. wyjaśnił, że od 16 maja 2023 r. był chory przez okres około dwóch tygodni. Podał, że kontakt telefoniczny był niemożliwy, ponieważ pani asystent nie odbierała jego telefonów. Wskazał, że został wprowadzony w błąd, iż przy odwołaniu musi mieć zwolnienie na dzień wizyty, tj. 16 maja 2023 r. i takie przedstawił, choć mógł wziąć zwolnienie na dwa tygodnie. W ocenie skarżącego stracił zasiłek i ubezpieczenie nie ze swojej winy, tylko z powodu niekompetencji pani asystent. Do skargi dołączone zostało zaświadczenie lekarskie z dnia 11 lipca 2023 r. wystawione przez tego samego lekarza. Z treści zaświadczenia wynikało, że skarżący jest niezdolny do pracy od 16 maja 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2014 r., wskazując, iż podstawa pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej wynikała z zaniechania poinformowania urzędu pracy o nieobecności. Pomimo więc wykazania, że w dniu 16 maja 2023 r. skarżący był niezdolny do pracy, a w konsekwencji nie mógł w tym dniu pojawić się w urzędzie, to brak powiadomienia w ustawowym terminie o nieobecności oraz jej przyczynach, spowodował skutek w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S., zaskarżając w pkt 1. wyroku i zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego, tj. art. 33 ust 4 pkt 4 u.p.z. przez błędną wykładnię polegającą na nietrafnym przyjęciu, iż za spełnienie wymogu powiadomienia, w rozumieniu tego przepisu, nie mogą zostać uznane czynności jakie poczynił skarżący P. S. w postaci złożenia wniosku o usprawiedliwienie nieobecności, przedłożenie zaświadczenia lekarskiego usprawiedliwiającego niemożność, stawienia się w Powiatowy Urzędzie Pracy w C., podjęcie licznych prób kontaktów telefonicznych z urzędem, braku należytego i zrozumiałego pouczenia dokonanego przez asystenta osoby bezrobotnej, w konsekwencji bezpodstawnym uznaniu, że nie doszło do powiadomienia, w sytuacji gdy powiadamiający wszelkiej wymaganej od niego staranności by jego komunikat dotarł do adresata, zaś brak dotarcia komunikatu spoczywał po stronie Powiatowego Urzędu Pracy w C.; II. przepisów postępowania, które niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie mimo, że w sprawie jako oczywiste jawiło się to, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej wydana została z następującymi uchybieniami przepisom k.p.a.: 1. zaskarżone decyzje zostały wydana w określnym kształcie, pomimo iż skarżący niewątpliwie padł ofiarą nietrafnego i mało precyzyjnego poinformowania go przez urzędników Powiatowego Urzędu Pracy w C. o ciążących na nim powinnościach oraz zaniechaniu podejmowania przez organy administracji publicznej należytej dbałości o umożliwienie skarżącemu skontaktowania się z urzędem i poczynienie należytych starań by poinformować organ o swojej usprawiedliwionej nieobecności; skarżący wykonał liczne połączenia telefoniczne pragnąć poinformować swojego asystenta o niemożności stawienia się w urzędzie z przyczyn obiektywnych; 2. zaskarżone orzeczenie zostało wydane nie w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, lecz w odniesieniu jedynie do pewnego wycinka sprawy, a organy ograniczyły się jedynie do dokonania arbitralnej oceny tego, że skarżący miał możliwość poinformowania o swojej nieobecności, lecz zaniechały przełożenia tych okoliczności na faktyczne możliwości skarżącego, a intencją skarżącego było dopełnienie wszelkim czynnościom zmierzającym do dalszego podlegania statusowi osoby bezrobotnej; 3. Sąd I instancji i organy administracji publicznej nie uwzględniły dobrej woli skarżącego, który w ramach swych możliwości uczynił wszystko by dopełnić powinności poinformowania organu o swojej usprawiedliwionej nieobecności, oczywistym jest bowiem, iż skoro skarżący nie wykazał się złą wolą, w sposób niezawiniony niedopełniając powinności, to nie powinien być przez organy administracji publicznej pozbawiany statusu osoby bezrobotnej, który przysługiwał mu zgodnie z obowiązującymi przepisami; 4. Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy decyzję organu I i II instancji, pomimo iż postepowanie w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny i całościowy, albowiem organ nie uwzględnił sytuacji rodzinnej i zdrowotnej skarżącego oraz nie ustaliły, że nie miał on możliwości skorzystania z pomocy osób trzecich, w konsekwencji organ nie wskazał dlaczego należy te okoliczności pominąć przy procedowaniu. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącego wynagrodzenie tytułem pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm prawem przepisanych. Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych wypada stwierdzić, iż przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jakkolwiek w takiej sytuacji zasadą winno być rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, to jednak z uwagi na to, iż zarzuty kasacyjne podniesione w ramach podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odwołują się do określonego rozumienia, zastosowanej w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., przesłanki niepowiadomienia przez bezrobotnego w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, od zarzutu wadliwej wykładni ww. przepisu należy zacząć ocenę zasadności kasacji. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Powyższa regulacja prawna nie precyzuje, w jaki sposób bezrobotny powinien powiadomić urząd pracy o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa w urzędzie pracy. Należy w takiej sytuacji zgodzić się z konkluzją dotychczasowego postępowania, iż powiadomienie to możliwe jest w każdy sposób prowadzący do skutecznego powiadomienia urzędu pracy o przyczynie niestawiennictwa. Może to być zarówno osobiste stawienie się bezrobotnego w urzędzie pracy, jak i powiadomienie o tym urzędu drogą komunikacji elektronicznej lub za pośrednictwem osób trzecich, np. innych domowników. Ważne jest aby to powiadomienie dokonane zostało w okresie do 7 dni od dnia wyznaczonego terminu stawiennictwa w urzędzie pracy (vide: wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2007 r., I OSK 245/07; wyrok NSA z dnia 10 października 2014 r., I OSK 1023/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jakkolwiek w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest także stanowisko, iż ww. termin w określonych przypadkach uzasadnionych okolicznościami sprawy winien być liczony od momentu ustania przyczyny niestawiennictwa uniemożliwiającej dokonanie powiadomienia (vide: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2018 r., I OSK 768/17; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2018 r., I OSK 251/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), to brak w niniejszej sprawie okoliczności wskazujących na niemożność dokonania przez skarżącego powiadomienia w okresie 7 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa w urzędzie pracy, każe stanowisko to uznać za nieaktualne w realiach tej sprawy. W tym bowiem zakresie należy zauważyć, iż skarżący następnego dnia po odebraniu decyzji organu I instancji o pozbawianiu statusu osoby bezrobotnej złożył odwołanie. Wskazuje to wyraźnie, że mimo choroby skarżący mógł korzystać z określonych kanałów komunikacji, które efektywnie powiadamiały organy administracji o podjętych przez niego działaniach. Brak było zatem powodów aby traktować skarżącego jako osobę niemogącą się skomunikować z urzędem pracy pomimo trwającej choroby. Tym samym należy skonstatować, iż przyjęte w niniejszej sprawie rozumienie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. umożliwiało skarżącemu w każdy dostępny, powszechnie używany sposób, powiadomić urząd pracy o przyczynie jego niestawiennictwa w dniu 16 maja 2023 r. Jednocześnie nie można zgodzić się ze skarżącym na taki sposób rozumienia art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., który ww. wymóg terminowego powiadomienia urzędu pracy o przyczynie niestawiennictwa, pomijałby lub zastępował innymi czynnościami skarżącego, takimi jak chociażby złożenie wniosku o usprawiedliwienie nieobecności czy przedłożenie zaświadczenia lekarskiego. Nie stanowi natomiast zarzucanej wadliwej wykładni ww. przepisu odwołanie się do kwestii licznych prób skarżącego dodzwonienia się do asystenta bezrobotnego, lub kwestii nienależytego i niezrozumiałego pouczenia o obowiązkach bezrobotnego w zakresie powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa. Powyższe okoliczności faktyczne nie zostały ustalone w toku dotychczasowego postępowania, a przywołany w zarzucie kasacji powyższy opis sprawy ma co najwyżej charakter postulatywny, natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego, tak przez błędną jego wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie nie może służyć podważeniu ustaleń faktycznych (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04; wyrok NSA z dnia 2 października 2009 r., II FSK 684/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nie można w takiej sytuacji potwierdzić trafności zarzutu błędnej wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Analizując z kolei zarzut kasacji naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, iż został on postawiony przez przywołanie określonych przepisów we wzajemnym powiązaniu. Obowiązek wskazania naruszonych przepisów oraz uzasadnienia zarzutów nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną określony reżim związany z konstrukcją skargi kasacyjnej i budową zarzutów. Obowiązek wskazania naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów, ale takie wyliczenie musi być połączone z wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą pewną normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane. Rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, ale wymienione przepisy muszą pozostawać ze sobą w związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka reguła zachowania ustanowiona tymi przepisami została naruszona zaskarżonym wyrokiem. Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez ten Sąd we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem. Analizując powyższy zarzut w jego warstwie tekstowej należy dojść do wniosku, iż dotyczy on wadliwych ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia sprawy, tyczących nietrafnego i nieprecyzyjnego poinformowania skarżącego o obowiązkach bezrobotnego w zakresie powiadomienia urzędu pracy o przyczynie nieobecności oraz braku dbałości po stronie urzędu pracy o umożliwienie skarżącemu skontaktowania się z urzędem, a także nieuwzględnienie dobrej woli skarżącego, który uczynił wszystko aby skontaktować się z urzędem pracy, oraz pominięcie sytuacji rodzinnej i zdrowotnej skarżącego w zakresie możliwości skorzystania z pomocy osób trzecich. Tak zdefiniowany opis nieprawidłowości odpowiada treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie sposób jednak uznać, iż w badanej sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów, bowiem teza o nietrafnym i nieprecyzyjnym poinformowaniu skarżącego o obowiązkach bezrobotnego nie wytrzymuje konfrontacji z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, w szczególności z kartą rejestracji bezrobotnego i oświadczeniem złożonym przez skarżącego w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna. Wynika z nich, iż skarżący został w dniu 18 kwietnia 2023 r. powiadomiony m.in. o terminie kolejnego stawiennictwa w urzędzie pracy i skutkach nieobecności oraz niepowiadomienia w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Powyższe dokumenty uznać należy za czytelne i precyzyjnie zredagowane. Skarżący zresztą nie wskazuje, których elementów owych dokumentów nie zrozumiał i z jakiego powodu wydały mu się one niejednoznaczne. Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia powyższej regulacji w zakresie pominięcia starań skarżącego w powiadomieniu urzędu pracy o przyczynie niestawiennictwa. W okolicznościach badanej sprawy nie można uznać owych starań za wypełnienie przesłankę powiadomienia, o której stanowi art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Nie stawianie ograniczeń w zakresie sposobu i formy powiadomienia organu o przyczynie niestawiennictwa każe położyć nacisk na skuteczność owego powiadomienia. Skoro – jak twierdzi skarżący – nieskuteczne były próby jego dodzwonienia się do asystentki osoby bezrobotnej, to winien zmienić sposób komunikacji z urzędem pracy. Z okoliczności badanej sprawy wynika, iż skarżący skutecznie komunikował się z organem w formie pisemnej, w taki bowiem sposób złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Skoro skarżący znał sposób skutecznej komunikacji z urzędem i ze sposobu tego korzystał, to nie można twierdzić, że nie miał możliwości skutecznego poinformowania urzędu o nieobecności albo, że to po stronie organu leżą przyczyny niepowiadomienia przez skarżącego o przyczynie niestawiennictwa. Jednocześnie nie jest oparte na prawdzie twierdzenie, że skarżący uczynił wszystko aby skomunikować się w tej sprawie z organem. Zarzut naruszenia pozostałych przepisów postępowania nie tylko nie został uzasadniony ale przede wszystkim autor kasacji nie wskazał w czym upatruje naruszenia art. 6, art. 7a, art. 8 i art. 9 k.p.a. Nadto zarzut naruszenia art. 7a i art. 8 k.p.a. został sformułowany w sposób niestaranny z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postawiony w owym przepisie wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jeżeli zatem art. 7a i art. 8 k.p.a. dzielą się na dwa paragrafy, a każdy z nich reguluje odrębne zagadnienia prawne, to zarzut kasacyjny naruszenia art. 7a i art. 8 k.p.a. nie nadaje się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Regulacja te stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa regulacja nie ma charakteru procesowego ale ustrojowy, określając zasady sądowej kontroli administracji publicznej. Sąd administracyjny może naruszyć powyższy przepis gdy oceni działalność podmiotu spoza administracji publicznej lub zastosuje środki prawne nieznane przepisom p.p.s.a. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów wskazujących na możliwość naruszenia ww. przepisu w sposób odpowiadający jego dyspozycji. Jednocześnie kwestia, czy dokonana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji, wydanej przez organ administracji publicznej była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiana z naruszeniem powyższych przepisów (vide: R.Hauser, A.Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., I OSK 345/2010; wyrok NSA z dnia 8 października 2015 r., II GSK 2991/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W konsekwencji powyższych uwag należy uznać, iż nie doszło w badanej sprawie do naruszenia przepisu wynikowego na gruncie postępowania sądowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego z tytułu pomocy prawnej udzielanej z urzędu podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (art. 258 – 261 p.p.s.a.). Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.