I OSK 12/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Jolanta Sikorska (spr.) del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 374/16 w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego rejestrację pojazdu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 374/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego rejestrację pojazdu. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Starosta P. odmówił J. W. wydania zaświadczenia potwierdzającego rejestrację ciągnika rolniczego marki U. [...], nr nadwozia [...], nr rejestracyjny [...]. W uzasadnieniu przytoczył art. 217 § 2 k.p.a. oraz wskazał, że w bazie komputerowej starostwa nie figuruje wskazany ciągnik. Kwerenda posiadanej dokumentacji również zakończyła się negatywnie. Wobec braku jakichkolwiek dokumentów dotyczących ciągnika nie jest możliwe ustalenie czy przedmiotowy pojazd był zarejestrowany w przeszłości przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. Starosta wystąpił do Archiwum Narodowego w Krakowie o przesłanie znajdujących się w ich zasobach dokumentów dotyczących rejestracji wskazanego ciągnika rolniczego i przesłanie kserokopii takich dokumentów, ewentualnie o potwierdzenie, że takie dokumenty nie są w ich posiadaniu. Z informacji zwrotnej przekazanej organowi wynika, że nie odnaleziono akt Wydziału Komunikacji, w tym dokumentów dotyczących rejestracji ww. ciągnika rolniczego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. W., wskazując, że na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ administracji jest zobowiązany do wydania stosownego zaświadczenia, którym posiadacz takiego zaświadczenia jest obowiązany się legitymować. Nieodnalezienie stosownych dokumentów w Archiwum Narodowym nie może prowadzić do sytuacji, w której strona nie jest w stanie wykonać obowiązków nałożonych ustawą Prawo o ruchu drogowym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podało, że zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zgodnie z art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w przypadku zgubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. J. W. zwrócił się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego rejestrację pojazdu U. [...] w związku ze zgubieniem dowodu rejestracyjnego. Jednak zarówno w zasobach Starostwa Powiatowego w P. jak i Archiwum Narodowego w Krakowie nie ma dokumentów dotyczących rejestracji tego pojazdu. Okoliczność tą potwierdza wydruk pisma Archiwum Narodowego w Krakowie z 29 października 2015 r. W związku z powyższym zasadne było orzeczenie o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ podkreślił, że wydanie zaświadczenia zgodnego z żądaniem możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy żądanie to potwierdzają stosowne dokumenty. W niniejszej sprawie celowym byłoby złożenie wniosku o odtworzenie akt. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. W., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wywiódł, że Starosta miał obowiązek wydania żądanego zaświadczenia. Obowiązek ten wynika z art. 72 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym w związku z § 8 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Uregulowane w Dziale VII k.p.a. postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. Składają się na nie wyłącznie czynności materialno – techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W przedmiotowym postępowaniu nie dokonuje się ustaleń i ocen tak jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie to nie może jednak prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen odnośnie informacji będących w dyspozycji organu. Sąd pierwszej instancji przytoczył art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., wskazując, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego rejestrację pojazdu U. w związku ze zgubieniem dowodu rejestracyjnego. Organ prowadzący postępowanie dokonał kwerendy rejestrów prowadzonych przez urząd gminy. W dokumentach tych nie znaleziono informacji potwierdzających rejestrację wyżej opisanego pojazdu. Starosta na podstawie posiadanych dokumentów ustalił, że część dokumentacji za lata 1973-1992 dotycząca składanych wniosków o rejestrację została za zgodą Archiwum Państwowego zniszczona. Dlatego też Starosta P. zwrócił się do Archiwum Państwowego o odszukanie stosownych dokumentów. Z informacji zwrotnej przekazanej przez Archiwum Państwowe w Krakowie wynika, że nie odnaleziono akt Wydziału Komunikacji w tym dokumentów dotyczących rejestracji ciągnika rolniczego marki U. [...], nr rejestracyjny [...]. Wojewódzki Sąd, analizując art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, § 8 i § 2 ust. 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. wyjaśnił, że w zaistniałym stanie faktycznym skarżący nie może domagać się wydania zaświadczenia potwierdzającego rejestrację przedmiotowego pojazdu. Organy prowadzące postępowanie nie dysponują bowiem dokumentami, który taką rejestrację w jakikolwiek sposób by weryfikowały lub potwierdzały. W sytuacji braku takich dokumentów organ administracji nie ma możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń jest postępowaniem odformalizowanym, w którym organ nie ma kompetencji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jego zadaniem jest jedynie potwierdzenie faktu wynikającego z ewidencji, zaś w przedmiotowej sprawie z ewidencji nie wynika, iż to skarżący jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, dlatego też nie można potwierdzić faktu rejestracji pojazdu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. W., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, kiedy wskazana norma nakłada na organ obowiązek wydania stosownego zaświadczenia; b) art. 72 ust. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz.1137 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. błąd w subsumpcji wyrażający się w odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego rejestrację pojazdu, podczas gdy przepisy normy prawnej wyrażonej w art. 72 ust. 4 statuują obowiązek skarżącego do posługiwania się stosownym dokumentem; 2. przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżone postanowienie było trzecim orzeczeniem organu poprzedzonym wcześniejszym postanowieniem o uchyleniu w całości zaskarżonego postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia [...] września 2015 r. Zmienność poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, która nie znalazła uzasadnienia w dodatkowych ustaleniach dowodowych, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżone postanowienie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; b) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o dodatkowe postępowanie wyjaśniające dotyczące zniszczenia akt, ich archiwizacji bądź czynności które zostały podjęte w Archiwum Państwowym. Brak wyjaśnienia niniejszych okoliczności prowadzi do braku możliwości wykonywania przez skarżącego przysługującego mu prawa własności. W uzasadnieniu wskazał, że organ jest zobowiązany do wydania zaświadczenia na podstawie dowolnych środków dowodowych, a nie jedynie w oparciu o dane z ewidencji i rejestrów. Podniósł, że nie można go obciążać negatywnymi konsekwencjami nieprawidłowej archiwizacji danych niezbędnych do umożliwienia korzystania z przysługujących mu praw. Nadto zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że ten nie zauważył, że materiał dowodowy jest niekompletny o wyjaśnienie okoliczności zarejestrowania pojazdu. Podjęcie dodatkowych czynności zmierzających do ustalenia położenia dokumentacji związanej z rejestracją pojazdu mogło prowadzić do innych ustaleń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Prawidłowo zauważa Sąd pierwszej instancji, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1522). Niniejsza sprawa został wszczęta wnioskiem skarżącego kasacyjnie, który podlega rozpatrzeniu w trybie Działu VII k.p.a. – Wydawanie zaświadczeń. Wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. Składają się na nie wyłącznie czynności materialno – techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W przedmiotowym postępowaniu nie dokonuje się ustaleń i ocen tak jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń, które stanowi swoiste, bo uproszczone i w znacznym stopniu odformalizowane postępowanie o charakterze administracyjnym, obowiązujące organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno - technicznych polegających na urzędowym potwierdzaniu stanu faktycznego lub prawnego. Należy wyraźnie oddzielić od siebie zaświadczenia wydawane na podstawie art. 217 k.p.a. od decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 104 k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Pojęcie zaświadczenia zostało w doktrynie sprecyzowane i określone jako "przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby" (J.Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, Organizacja, Metody, Technika 1988, Nr 2, s. 14). W myśl § 2 tego przepisu, zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub: pkt 2 - gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeśli chodzi o drugi przypadek, który - jak wynika z wniosku skarżącego - ma miejsce w niniejszej sprawie, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, bądź też wyjaśnienia czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Z art. 218 § 2 k.p.a. a contrario wynika, że w tym uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym postępowaniu o charakterze administracyjnym w sprawach wydawania zaświadczeń organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego jak w sprawach dotyczących wydawania decyzji administracyjnych, które finalnie kształtują sytuację prawną jej adresatów. Z tych względów za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia zarówno art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., jak i zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że kontrolowane postępowanie toczyło się w oparciu o przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadku, gdy podstawą wydania zaświadczenia jest przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. - organ jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że w niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego rejestrację pojazdu U. o numerze nadwozia [...], nr rejestracyjny [...] w związku ze zgubieniem dowodu rejestracyjnego. Z akt sprawy wynika, że organ prowadzący postępowanie dokonał kwerendy rejestrów prowadzonych przez urząd gminy. W dokumentach tych nie znaleziono informacji potwierdzających rejestrację ww. pojazdu. Organ pierwszej instancji na podstawie posiadanych dokumentów ustalił, że część dokumentacji za lata 1973-1992 dotycząca składanych wniosków o rejestrację została za zgodą Archiwum Państwowego zniszczona. W tej sytuacji Starosta zwrócił się do Archiwum Państwowego o odszukanie stosownych dokumentów. Z informacji zwrotnej przekazanej przez Archiwum Państwowe jednoznacznie wynika, co zostało w sprawie prawidłowo ustalone, że nie odnaleziono akt Wydziału Komunikacji, w tym dokumentów dotyczących rejestracji ciągnika rolniczego marki U. [...], nr rejestracyjny [...]. Mając na względzie art. 218 § 2 k.p.a., nie można w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zarzucić organowi, że nie przeprowadził w sprawie wystarczającego postępowania dowodowego, skoro z przepisu tego wynika, że przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie. Jeszcze raz podkreślić należy, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Organ zaświadcza o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach, bądź innych danych, bez ich przetwarzania. W postępowaniu wyjaśniającym, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie ma zastosowania zasada określona w art. 75 k.p.a. - dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może się przyczynić do załatwienia sprawy. W ramach postępowania wyjaśniającego organ jest obowiązany jedynie zbadać czy dokumenty będące w posiadaniu organu dopuszczają wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Takie postępowanie w sprawie zostało przez organ przeprowadzone. Nie mogły także odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie niezbędne do rejestracji. Stosownie natomiast do § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu wydaje zaświadczenie potwierdzające dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym lub utraconej karcie pojazdu dla pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, po złożeniu przez właściciela oświadczenia o ich utracie. W świetle ww. przepisów prawa w związku z art. 218 § 2 k.p.a. nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że organ jest zobowiązany do wydania zaświadczenia na podstawie dowolnych środków dowodowych, a nie jedynie w oparciu o dane z ewidencji i rejestrów. Nie można zatem w niniejszej sprawie zarzucić, że organy błędnie oceniły relację art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów rozdziału VII, co skutkowało odmową wydania zaświadczenia. Organ bowiem nie był zobowiązany w okolicznościach faktycznych sprawy do wydania zaświadczenia żądanej treści. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób kompleksowy regulują postępowanie w przypadku zaginięcia lub zniszczenia dokumentów, nakładając na organ obowiązek wydania zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym lub utraconej karcie pojazdu dla pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Aktualny pozostaje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 759/06 (lex nr 331829), zgodnie z którym: "Nie jest dopuszczalna wykładnia normy prawnej bez uwzględnienia jej treści w całości, a oparcie wykładni na wyrwanym elemencie jej stanu hipotetycznego. Nie jest zatem dopuszczalna wykładnia § 8 ust. 1 rozporządzenia sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, iż na wniosek właściciela organ rejestrujący obowiązany jest wydać zaświadczenie, wprowadzając stan faktyczny nieprzewidziany w normie prawnej, a to trudności z uzyskaniem karty pojazdu." W świetle powyższego uznać należało, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 powołanego rozporządzenia. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.