I OSK 1196/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Marzena Piotrowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2234/22 w sprawie ze skargi Gminy C. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2022 r. nr DO.1.7614.49.2022.MW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Gminy C. na rzecz Ministra Finansów i Gospodarki kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2234/22 uchylił decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2022 r. nr DO.1.7614.49.2022.MW oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 30 grudnia 2021 r. nr WS-IV-7533.1.163.2020.JZ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzjami Ministra Rozwoju i Technologii oraz Wojewody Małopolskiego odmówiono Gminie C. potwierdzenia nabycia własności części działki zajętej pod ulicę [...] w P. . Organy administracji argumentowały odmowę tym, że gmina nie przedstawiła wystarczających dowodów na faktyczne zajęcie terenu pod drogę publiczną oraz sprawowanie nad nim władztwa w kluczowej dacie 31 grudnia 1998 r. Sąd pierwszej instancji uznał jednak te rozstrzygnięcia za przedwczesne i wydane z rażącym naruszeniem zasad procedury administracyjnej, wskazując przede wszystkim na niedopuszczalne zaniechanie rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez urzędników. Podkreślono przy tym, że nabycie własności w tym trybie następuje z mocy samego prawa, a rola Wojewody ogranicza się jedynie do wydania decyzji potwierdzającej ten stan, co nakłada na niego szczególny obowiązek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprzeciwił się przerzucaniu na gminę ciężaru gromadzenia dokumentacji geodezyjnej i map podziałowych, zaznaczając, że to organ prowadzący postępowanie powinien zapewnić takie materiały na własny koszt. Sąd pierwszej instancji zarzucił organom naruszenie zasady oficjalności oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących gromadzenia materiału dowodowego. Wskazano, że organy błędnie zinterpretowały charakter tej procedury jako postępowania wnioskowego, podczas gdy w rzeczywistości jest to proces realizowany z urzędu w celu uregulowania stanów prawnych dróg publicznych. Sąd pierwszej instancji wskazał ponadto, że żądanie od gminy dostarczenia map podziałowych nie było uzasadnione, ponieważ jednostka samorządu nie ma nawet podstaw prawnych do zlecania podziałów na cudzym gruncie bez stosownej decyzji Wojewody. Dodatkowo wytknięto organom brak własnej inicjatywy dowodowej i pominięcie przedstawionych już dokumentów. Skargę kasacyjną od wyroku złożył Minister zarzucając Sądowi pierwszej instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w przepisie art. 174 pkt 2 ppsa, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 133 § 1 ppsa, art. 7, 77 § 1, 80 kpa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez wadliwe uznanie, iż organy orzekające błędnie oceniły dostępny w aktach materiał dowodowy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, że dowody zgromadzone w niniejszej sprawie nie były wystarczające do wydania skarżonej decyzji; przez co wydane rozstrzygnięcia zostały podjęte przedwcześnie; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, że postępowanie prowadzone w ramach art. 73 ww. ustawy jest postępowaniem inicjowanym tylko i wyłącznie z urzędu w ramach obowiązków nałożonych na ten organ przez ustawodawcę; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, że organ wojewódzki bezpodstawnie wzywał Gminę C. do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kpa, poprzez wadliwe przyjęcie, że sporządzenie dokumentacji geodezyjno- kartograficznej na potrzeby regulacji stanów prawnych dróg publicznych może zlecić wyłącznie organ prowadzący postępowanie, a nie właściciel nieruchomości bądź jednostka samorządu terytorialnego; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kpa, poprzez wadliwe przyjęcie, że w prowadzonym postępowaniu uznano, iż jednostce samorządu terytorialnego bądź jakiemukolwiek podmiotowi nie będącemu właścicielem nieruchomości przysługuje prawo do zarejestrowania i przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapy z projektem podziału; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa poprzez uznanie, że mapa sporządzona przez geodetę stanowi obligatoryjny element decyzji deklaratoryjnej w postaci załącznika określającego zakres pasa drogowego; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. art. 262 § 1 pkt 2 kpa poprzez uznanie, że koszty postępowania obciążają w całości organ prowadzący postępowanie; 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kpa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez wadliwe uznanie, iż Gmina C. przedstawiła wystarczające dowody na spełnienie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę z art. 73 ust. 1; 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, 77 § 1, 80 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, że dane z geoportalu przesądzają, iż część działki nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną; 11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez przyjęcie, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 12) art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 75 § 1 kpa poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku na konieczność m.in. dokonania oględzin w terenie, przesłuchania byłych i obecnych właścicieli działki nr [...], sąsiadów, celem ustalenia położenia drogi publicznej na gruncie prywatnym; 13) art. 133 § 1 ppsa przez błędne przyjęcie, iż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie zawiera dowodów pozwalających na nieuwzględnienie skargi. II. naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w przepisie art. 174 pkt 1 ppsa, tj.: art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę. Żądaniem skargi kasacyjnej objeto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy w celu rozpatrzenia przedmiotowej skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Miasta C. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego. Wniesiono równiez o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2026, poz. 143 – dalej jako: "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Na wstępie wskazać trzeba, że rozpatrywana skarga kasacyjna jest kolejną obok rozpatrywanych pod sygn. I OSK 448/23 czy sygn. I OSK 928/23 spraw dotyczących sporu pomiędzy Gminą C. a Ministrem w sprawach dotyczących potwierdzenia przejścia prawa własności nieruchomości ex lege na Gminę C. w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm. - dalej: ustawa z 13 października 1998 r.). Rozpatrywana sprawa dotyczy własności nieruchomości położonej w obrębie P., jednostce ewidencyjnej C. , oznaczonej jako część działki nr [...], zajętej pod drogę gminną nr [...] (stary nr [...]), ul. [...] w P. Podnoszone najpierw przez Sąd pierwszej instancji argumenty, a następnie przez skarżącego kasacyjnie Ministra zarzuty stanowiły już przedmiot pogłębionej analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. Swojej ocenie w tym zakresie Sąd dał wyraz w wyroku z dnia 13 lutego 2026 r. sygn. I OSK 448/23 a Sąd sprawę rozpoznający podziela ją i przyjmuje za swoją. Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W świetle tego przepisu stwierdzenie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego uwarunkowane jest łącznym ziszczeniem się w dacie 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek materialnych: 1) nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną; 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jest ostateczna decyzja wojewody (art. 73 ust. 3 ww. ustawy). Z art. 73 ust. 3a ustawy z 13 października 1998 r. wynika natomiast, że jeżeli w danym przypadku zaistnieje konieczność określenia granic nieruchomości objętej skutkami określonymi w art. 73 ust. 1 ustawy, to nie wydaje się odrębnej decyzji o podziale nieruchomości, lecz określa się te granice w tym samym akcie administracyjnym, który stanowi ustawową formę potwierdzenia przejścia prawa własności nieruchomości ex lege na Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. W sprawie ustalono, że na dzień 31 grudnia 1998 r. ul. [...] w P. stanowiła drogę lokalną miejską nr [...], na podstawie uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich. Z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stały się drogami gminnymi zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z 1998 r. Nie budzi także wątpliwości, że 31 grudnia 1998 r. sporna działka była własnością osób fizycznych. Organy administracji obu instancji uznały natomiast – co zakwestionował WSA - że nie wykazano w sprawie, by w ww. dacie nieruchomość ta była zajęta pod drogę publiczną. Braki w tym zakresie wytknął Wojewoda Małopolski wskazując, że "nie można prawidłowo ocenić czy także na przedmiotowej nieruchomości było sprawowane władztwo publiczne, w sytuacji gdy wnioskodawca nie wskazał obszaru faktycznie zajętego pod drogę publiczną". Podobnie, Minister Rozwoju i Technologii, argumentował że "we wniosku o stwierdzenie nabycia nieruchomości pod drogę nie określono nawet przedmiotu postępowania wskazując jedynie, iż dotyczy nabycia części działki nr [...]. nie wskazując przy tym powierzchni zajętej pod drogę". Rację ma skarżący kasacyjnie, że postępowania administracyjne prowadzone na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. mogą być wszczynane zarówno na wniosek, jak i z urzędu. Wskazany przepis nie wiąże bowiem skutku wszczęcia postępowania ze złożeniem wniosku, jak i nie zastrzega, że może ono nastąpić tylko z urzędu. Milczenie ustawodawcy, co do sposobu wszczęcia postępowania w zestawieniu ze skutkiem prawnym powstającym z mocy samego prawa w omawianym przepisie nie oznacza, że postępowanie unormowane w tym przepisie inicjowane jest z urzędu. Wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji, treść tego przepisu nie jest w tym zakresie jednoznaczna i dlatego nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do twierdzenia, jak przyjęto w zaskarżonym wyroku, że: "ewentualne wnioski składane w tym zakresie do wojewody (...) należy traktować jako wyraz swoistego ponaglenia wobec wieloletniej bezczynności tego organu. Milczenie ustawodawcy, co do sposobu wszczęcia postępowania administracyjnego nie uprawnia do domniemania, że postępowanie w takiej sytuacji nie jest wnioskowe a jest wszczynane tylko z urzędu, jako ustawowy obowiązek organu wydania stosownego rozstrzygnięcia. Należy również podkreślić, że w art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. nie określono wprost uprawnienia wojewody do wydawania decyzji administracyjnej a jedynie wskazano - i z tego tylko wynika uprawnienie wojewody do wydawania decyzji - że ostateczna decyzja wojewody jest podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1 (por. art. 73 ust. 3 powołanej ustawy). Idąc tokiem rozumowania Sądu pierwszej instancji należałoby przyjąć, że podmiotowi uprawnionemu z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. przysługuje co najwyżej prawo do złożenia ponaglenia do organu wyższej instancji i następnie skarga do sądu administracyjnego na bezczynność wojewody w wydaniu decyzji na podstawie powołanego przepisu - treść tego przepisu przeczy jednak takiemu założeniu. Złożenie wniosku o wydanie decyzji - jak w niniejszej sprawie - oznacza zatem wszczęcie i prowadzenie postępowania z tego wniosku. Tak wszczęte postępowanie nie staje się bowiem postępowaniem wszczętym z urzędu gdy z przepisu prawa nie wynika obowiązek organu wszczęcia postępowania z urzędu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne zostało zainicjowane i toczyło się na wniosek Burmistrza Miasta C. . To zaś oznacza, że na wnioskodawcy spoczywał obowiązek określenia przedmiotu postępowania oraz wskazania i wykazania stosownymi dowodami faktów istotnych w kontekście spełniania przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. (tj. zajęcia nieruchomości pod drogę, władania nieruchomością oraz braku tytułu prawa własności do nieruchomości w określonej ustawowo dacie) dla wywołania skutku prawnorzeczowego określonego w tym przepisie. Natomiast do organu administracji należy ocena przedstawionych przez wnioskodawcę faktów i dowodów przez pryzmat przesłanek materialnoprawnych określonych w ww. art. 73 ust. 1. O ile bowiem na organie prowadzącym postępowanie spoczywa ustawowy obowiązek ustalenia i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie (art. 7 k.p.a.) oraz ustawowy obowiązek w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego na zaistnienie tych okoliczności (art. 77 § 1 k.p.a.), o tyle ustawowym obowiązkiem wnioskodawcy jest określenie żądania (art. 63 § 2 k.p.a.), w którym - w postępowaniu prowadzonym na podstawie omawianego art. 73 ust. 1 ustawy - mieści się wskazanie terytorialnych granic terenu mającego być przedmiotem wnioskowanego rozstrzygnięcia. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji twierdząc, że ustalenia w zakresie spełnienia przesłanek określonych w art. 73 może prowadzić tylko organ administracji, który jest jedynym podmiotem władnym obiektywnie ustalić stan faktyczny na gruncie w określonej ustawą dacie (różnymi dostępnymi środkami dowodowymi). Obowiązek dowodowy organu nie wyłącza jednak dowodowego obowiązku wnioskodawcy określenia żądania. Organ prowadzący postępowanie nie jest bowiem związany wskazaniami wnioskodawcy. Na wnioskodawcy publicznoprawnym spoczywa obowiązek wykazania granic swojego władania i zajęcia cudzego gruntu pod drogę publiczną aby następnie wojewoda sprostał swojemu obowiązkowi w toku prowadzonego postępowania potwierdzenia wykazania zaistnienia tych okoliczności i ich udokumentowania. We wniosku z 11 lutego 2020 r. Burmistrz wystąpił o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Gminę C. prawa własności w odniesieniu do nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej C. , obręb P. obejmującej część działki oznaczoną nr: [...], która została w części zajęta pod gminną drogę gminną - ul. [...] w P. . We wniosku nie określono zatem przedmiotu żądania w sposób spełniający wymagania wynikające z art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy. Nie sprecyzowano bowiem, jaka część działki na 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu Gminy, nie określono granic (terytorialnego zasięgu) zajęcia danej nieruchomości pod drogę publiczną. Wbrew odmiennej ocenie Sądu pierwszej instancji, okoliczności te nie wynikają także z przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów, tj.: metryki drogi (założonej 28 listopada 2001 r., a więc w dacie niemiarodajnej dla oceny przesłanek wynikających z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r.); z treści Uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich, wydruku z systemu geoportal.gov.pl, który przedstawia stan aktualny na dzień sporządzenia wydruku, a nie na datę 31 grudnia 1998 r. W tej sytuacji Wojewoda zasadnie wezwał wnioskodawcę do przedstawienia dowodów wskazujących na zajęcie części spornej działki pod drogę publiczną w relewantnej dacie. Nietrafne jest jednak stanowisko, aby wykazanie tej okoliczności mogło nastąpić tylko i wyłącznie za pomocą dokumentacji geodezyjno-prawnej z projektem podziału nieruchomości. Ustalenia granic zajęcia działki gruntu pod drogę publiczną (linii rozgraniczających) można bowiem dokonać także na podstawie np. wypisu z ewidencji gruntów, czy dokumentacji, która stanowiła podstawę zaliczenia danej drogi do odpowiedniej kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich. Dokumentacją dotyczącą przebiegu drogi powinien zaś dysponować jej zarządca, a więc w rozpatrywanym przypadku Gmina. Dopiero w braku tego rodzaju dokumentów wnioskodawca powinien przedstawić dokumentację obrazującą lub opisującą przedmiot wniosku, skoro to on zainicjował postępowanie administracyjne w sprawie i w związku z tym spoczywa na nim ciężar wykazania okoliczności, na których opiera swój wniosek. Wbrew poglądowi Sądu pierwszej instancji, z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. w żaden sposób nie wynika, aby obligatoryjnym elementem deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej przejście z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, była mapa sporządzona przez geodetę, stanowiąca załącznik do decyzji określający przedmiot rozstrzygnięcia. Określenia granic nieruchomości gruntowej można bowiem dokonać nie tylko w formie graficznej - na mapie, lecz także np. przez podanie współrzędnych punktów załamania granicy terenu wyodrębnionego w działkę ewidencyjną. Normatywnie uregulowanym sposobem opisu granicy działki gruntu dla potrzeb ewidencyjnych jest bowiem numeryczny opis granic wraz z danymi dotyczącymi punktów granicznych (por. § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 219). Mapa stanowi jedynie graficzne odzwierciedlenie wskazanego wyżej opisu granicy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy administracji obu instancji prawidłowo uznały, że w sprawie nie została wykazana przesłanka zajęcia części spornej działki pod drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. przez fakt nieokreślenia przedmiotu żądania przez podmiot wnioskujący o wydanie decyzji mającej potwierdzić zaistnienie skutku prawnorzeczowego z art. 73 ust. 1 ustawy wobec skonkretyzowanej części terenu stanowiącego prywatną własność. Wobec tego Wojewoda zasadnie odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności spornej działki przez Gminę, a zaskarżoną decyzją trafnie utrzymano w mocy to rozstrzygnięcie. Orzeczenie w niniejszej sprawie nie zamyka oczywiście dopuszczalności przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego przy zachowaniu wymagań dowodowych wynikających z art. 63 § 2 k.p.a., jeżeli takie postępowanie miałoby zostać wszczęte na wniosek uprawnionego podmiotu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.