I OSK 1186/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Gminy [...] o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 493/17 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu nabycia prawa własności nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję drogową postanawia oddalić wniosek o zawieszenie postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Gminy [...] na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r. o ustaleniu odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oraz zobowiązaniu skarżącej do zapłaty tego odszkodowania. Skargę kasacyjną wniosła strona skarżąca. Pismem z dnia 26 lipca 2018 r. skarżąca wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego do czasu rozpoznania jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w części zawierającej rozstrzygnięcie o nabyciu z mocy prawa przez skarżącą prawa własności działki nr [...], stanowiącej dotychczas własność Powiatu [...], tj. pkt 9 tabeli zawierającej w pkt IX decyzji pn. oznaczenie nieruchomości lub ich części według katastru nieruchomości, stające się własnością Gminy [...], a który to rozstrzygnięcie ma charakter zagadnienia wstępnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej P.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Treść powyższego przepisu wskazuje więc na konieczność wystąpienia pomiędzy toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym, a innym postępowaniem ścisłego związku (kwestia prejudycjalna), polegającego na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Ponadto, stwierdzić trzeba, że posłużenie się w ww. przepisie sformułowaniem sąd może świadczy o tym, że decyzja w tym przedmiocie została pozostawiona uznaniu sądu. Obowiązkiem sądu jest zatem zbadanie, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w niniejszym przepisie oraz czy wstrzymanie biegu sprawy z uwagi na te okoliczności jest celowe. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. W warunkach rozpoznawanej sprawy Sąd rozpoznający przedmiotowy wniosek nie dopatrzył się takiego związku pomiędzy przedmiotową sprawą a wskazywaną we wniosku sprawą o stwierdzenie nieważności, który uzasadniałby konieczność zawieszenia niniejszego postępowania kasacyjnego. I choć rację ma wnioskodawca, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpadnie podstawa do ustalenia i naliczania odszkodowania, to przede wszystkim należy mieć na uwadze, że póki co decyzja ta korzysta z przymiotu ostateczności i wywołała skutek w postaci przejścia własności nieruchomości. Aktualnym zatem pozostaje roszczenie o zapłatę odszkodowania, które zresztą z uwagi na swój pieniężny charakter ma charakter odwracalny i nie wywołuje trwałych, nieodwracalnych skutków. Nadto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1496 ze zm.) ma ograniczony charakter z uwagi na treść art. 31 ust. 1 i 2 tej ustawy. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.