I OSK 1182/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant sekretarz sądowy O. G. po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1488/16 w sprawie ze skargi U. w P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz U. w P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1488/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi U. w P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej - 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]; 2. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] sierpnia 1963 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. stwierdziło, że nieruchomość rolna o obszarze 8,4420 ha, stanowiąca własność H. K., położona w B., powiat p., podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.), dalej dekret PKWN lub dekret PKWN z 1944r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nieruchomość [...] o powierzchni 250,4197 ha, stanowiła w dniu wejścia w życie dekretu (13 września 1944 r.) współwłasność spadkobierców A. K., zaś nieruchomość B. [...] (wówczas objęta KW nr [...]) o obszarze 30,3980 ha, własność H. K. i tworzyła z nią jedną gospodarczą całość, tym samym podlegała przejęciu na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN. Nieruchomość objęta [...] nie została faktycznie przejęta na cele reformy rolnej, a do czasu wydania rozstrzygnięcia jej część została zbyta. Z uwagi na to, że nabywcy działek działali w dobrej wierze w zaufaniu do ksiąg wieczystych, zbyte działki, których obszar na dzień 13 sierpnia 1963 . wynosił 22,1560 ha, wyłączono od przejęcia. Organ orzekł o przejęciu wyłącznie pozostałej, nie zbytej jeszcze części nieruchomości o obszarze 8,4420 ha, która wraz z nieruchomością [...] podpadała pod przepisy dekretu. Minister Rolnictwa decyzją z dnia [...] listopada 1963 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2006 r. S. K., zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa z dnia [...] listopada 1963 r. wydanej w sprawie przejęcia na cele reformy rolnej nieruchomości położonej w B., dla której obecnie prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], stanowiącej działkę [...] o powierzchni 13,8320 ha i decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] sierpnia 1963 r. Wnioskodawca wskazał, że dworek i zespół parkowy nie podlegały pod działanie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, gdyż nie miały charakteru nieruchomości ziemskiej. Podniósł również, że zaskarżone decyzje nie zostały doręczone S. K. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2016 r. stwierdził nieważność decyzji Ministra Rolnictwa z dnia [...] listopada 1963 r. i utrzymanej nim w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 1963 r. Organ nadzoru wskazał, że w rozpatrywanej sprawie trzeba mieć na uwadze, że nieruchomość objęta zaskarżonym decyzjami stanowiła wyłączną własność H. K. - o czym świadczy treść zamkniętej księgi wieczystej [...]. W związku z tym, mimo że H. K. i A. K. byli małżeństwem, nie można przyjąć za ówczesnym organem, że obie nieruchomości, o których mowa w kontrolowanej decyzji Ministra Rolnictwa, stanowiły jedną całość gospodarczą i z tego względu należało je potraktować łącznie. Organ podkreślił, że jest to argument pozaprawny, gdyż dekret nie przewidywał takiego kryterium. Pojęcie jedna całość gospodarcza nie występuje w przepisach dekretu, zatem nie może stanowić argumentu w postępowaniach dotyczących przejmowania nieruchomości na cele reformy rolnej. Zdaniem Ministra, poczynione ustalenia dowodzą, że zarówno przed 1 września 1939 r., jak w dniu wejścia w życie dekretu, nie istniała jedna nieruchomość, lecz faktycznie dwie - nieruchomość objęta księgą wieczystą [...] (własność H. K.) i nieruchomość objęta księgą wieczystą [...] (własność A. K., a od [...] czerwca 1941 r. współwłasność jego spadkobierców). Dlatego przy ocenie podpadania pod przepisy dekretu PKWN, każda z tych nieruchomości powinna być przeanalizowana osobno. Prawidłowa ocena nieruchomości objętej kw B. tom 1 karta 7, pod kątem przepisów dekretu, prowadzi do wniosku, że nieruchomość ta nie mogła zostać przejęta na cele reformy rolnej, gdyż jej areał nie spełniał warunków określonych w przepisach dekretu. Tym samym nie było podstaw, aby część wymienionej nieruchomości, objęta kontrolowaną decyzją Ministra Rolnictwa, przeszła na własność Skarbu Państwa na mocy dekretu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozoznaniu wniosku U. w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. – utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Organ nadzoru zwrócił uwagę, że decyzja z dnia [...] listopada 1963 r. została wydana w stosunku do części nieruchomości objętej księga wieczystą [...] o powierzchni 8,4420 ha, zaś w złożonym wniosku nieprecyzyjnie podano powierzchnię tej nieruchomości, wskazując, że obejmowała ona 13,8320 ha. W ocenie Ministra, brak precyzji w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej przedmiot badanej decyzji, nie ma jednak wpływu na zakres postępowania nieważnościowego. Minister podzielił stanowisko prezentowane w decyzji z dnia [...] maja 2016 r., że w postępowaniu występują dwie nieruchomości i przy weryfikacji podpadania pod przepisy dekretu, każda z nich powinna być przeanalizowana osobno. Na podstawie wpisów zamieszczonych w księgach gruntowych nieruchomości [...] i [...] organ ustalił, że dniu 1 września 1939 r. istniała nieruchomość [...], o obszarze 250,4197 ha, (należąca do spadkobierców A. K.) oraz [...], o powierzchni 30,3980 ha, (stanowiąca własność H. K.). W orzecznictwie podkreśla się, że wykładnię pojęcia rozmiar łączny należy dokonać w oparciu o kryterium własności. Zdaniem Ministra, niedopuszczalne jest sumowanie areałów dwóch nieruchomości, należących do innych podmiotów. Badanie prawidłowości przejęcia na podstawie dekretu powinno zostać przeprowadzone wobec działki o powierzchni 8,44 ha, należącej do nieruchomości [...]. Objęty prowadzonym postępowaniem obszar nie podpada pod reformę rolną, gdyż jego powierzchnia była mniejsza, niż określona w przepisie, wymagana minimalna norma obszarowa. Skargę do Sądu Wojewódzkiego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniósł U. w P. wskazując na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu orzeczenia przypomniał, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazanych wyżej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. albowiem przejęcie nieruchomości ziemskiej objętej kwestionowanymi decyzjami rażąco narusza art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 3, poz. 13). Sąd I instancji stwierdził, że wniosek do którego doszedł organ nadzoru w tym przedmiocie nie znajduje oparcia w materiale dowodowym, co więcej nie ma żadnego dowodu świadczącego o tym, ze ustalania organu wydającego kwestionowane decyzje były nieprawidłowe, w tym ustalenia że obie nieruchomości stanowiły jedną całość gospodarczą. Organ nie wskazał na okoliczność (poza tą, że nieruchomość [...] stanowiła wyłączna własność H. K.), która definitywnie i w oczywisty sposób przesądzałaby, ze każda nieruchomość musi być analizowana odrębnie, a tym samym nie została spełniona przesłanka obszarowa. Uzasadnienie organu nadzoru odnośnie rażącego naruszenia prawa sprowadza się do innej, niż organów wydających kwestionowane decyzje, interpretacji stanu faktycznego sprawy, a dalej idąc, stanu prawnego sprawy. Sama odmienna interpretacja jest niewystarczająca aby można było mówić o rażącym naruszeniu prawa. Sąd I instancji podkreślił, że wywód organu nadzoru, iż przy ocenie podpadania pod przepisy dekretu, każda z tych nieruchomości powinna być przeanalizowana osobno z tego powodu że nieruchomość [...] stanowiła wyłączną własność H. K., jest dowolny. WSA zwrócił uwagę, że PWRN oraz Minister Rolnictwa uzasadniając przejęcie na cele reformy rolnej nieruchomości [...] odniosły się do powiązania obszaru tej nieruchomości z obszarem nieruchomości stanowiącej współwłasność H. K., tj. nieruchomości [...] o areale 250,4197 ha. i w konsekwencji organy stanęły na stanowisku, że łączny obszar tych nieruchomości przekracza normy obszarowe przewidziane w tym przepisie. Abstrahując od pojęcia którym posłużyło się Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, tj. "jednej całości gospodarczej" Sąd I instancji zauważył, że zarówno PWRN oraz Minister Rolnictwa wskazali, ze obie nieruchomości ziemskie [...] i [...] stanowiły własność oraz współwłasność jednej osoby H. K., a łączny obszar tych nieruchomości przekroczył normy obszarowe przewidziane w dekrecie. Organy wydające kwestionowane decyzje potraktowały łącznie obie nieruchomości przede wszystkim z tego powodu, ze stanowiły własność oraz współwłasność jednej osoby H. K. ustalając również że nieruchomości te stanowiły jedną całość gospodarczą. WSA zgodził się z organem, że niedopuszczalne jest sumowanie areałów nieruchomości należących do różnych podmiotów, ale w omawianym stanie faktycznym taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż obie nieruchomości należały do tego samego podmiotu, tj. H. K. i bez znaczenia jest okoliczność, ze nieruchomość [...]należała do niej na zasadzie współwłasności. Dokonując wykładni pojęcia łączny rozmiar nieruchomości należy mieć na uwadze, że w dacie wejścia w życie dekretu o reformie rolnej do H. K. należały obie nieruchomości jedna na zasadzie własności, a druga na zasadzie współwłasności, na co zwróciły uwagę i podkreślały organy wydające kwestionowane decyzje. Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że organ nadzoru nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości jakiej nieruchomości dotyczy wniosek z dnia 14 kwietnia 2006 r. S. K. we wniosku wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa z dnia [...] listopada 1963 r. i decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] sierpnia 1963 r. Jednakże w uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość ta przed wejściem w życie dekretu o reformie rolnej stanowiła wyłączną własność A. K., podczas gdy nieruchomość objęta kwestionowanymi decyzjami stanowiła wyłączną własność H. K.. Wnioskodawca wskazał powierzchnię nieruchomości zupełnie inną niż ta, o której mowa w kwestionowanej decyzji oraz wskazał, ze obecnie sporna nieruchomość objęta jest księgą wieczysta Kw [...]. Należy pamiętać, ze nieruchomość będąca przedmiotem decyzji PWRN w P. tj. [...] objęta była wówczas księgą wieczysta Kw nr [...], zaś z odpisu zupełnego księgi wieczystej Kw [...] wynika, że założenie tej księgi nastąpiło w wyniku odłączenia z innej księgi wieczystej Kw [...]. Ponadto wnioskodawca podkreślał, że na tej nieruchomości znajduje się dworek i zespół pałacowy, który nie podlegał reformie rolnej. Z uzasadnienia decyzji PWRN nie wynika aby na nieruchomości stanowiącej wyłączną własność H. K. stanowiąca nieruchomość [...] znajdował się zespół pałacowy i dworek. Z uzasadnienia organu nadzoru również nie wynika, aby na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się te obiekty. Organ nadzoru nie zajął się ta kwestią, w uzasadnieniu decyzji wskazał jedynie, że nie będzie rozpatrywał zarzutów dotyczących dworku i zespołu pałacowego, gdyż pozostają poza zakresem postępowania. Zdaniem Sądu I instancji, uzasadnienie wniosku ewidentnie nie odnosi się do kwestionowanych decyzji. Z uzasadnienia wynika wręcz, że odnosi się ono do części nieruchomości należącej przed wejściem w życie dekretu do jego ojca A. K. Organ nadzoru pomimo tak oczywistych sprzeczności pomiędzy wnioskiem a uzasadnieniem wniosku nie wyjaśnił jakiej faktycznie nieruchomości wniosek ten dotyczy. W konkluzji Sąd I instancji uznał, że obie decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydane zostały bez rzetelnej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym również wniosku S. K. o stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji, co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Z tych względów WSA w Warszawie orzekł o ich uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 K.p.a. przez błędną ocenę, że organ nie wyjaśnił rozbieżności między treścią żądania, a jego uzasadnieniem, zaś ustalenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zakresie stanu faktycznego nie znajdują podstaw w materiale dowodowym, co miało wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w sprawach z zakresu reformy rolnej możliwe jest sumowanie powierzchni nieruchomości stanowiącej odrębną własność z powierzchnią innej nieruchomości będącej współwłasnością. Innymi słowy, poprzez uznanie, że wymieniony przepis dawał podstawę do łączenia powierzchni nieruchomości, które były odrębną własnością różnych podmiotów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną U. w P. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 §1 P.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, która nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego. Niezasadne okazały się zarzuty podważające prawidłowość oceny Sądu I instancji w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego, w tym koniecznych z punktu widzenia istoty sprawy czynności wyjaśniających. Zgodzić należało się ze stanowiskiem tego Sądu, który zakwestionował ustalenia w zakresie rzeczywistego przedmiotu spornego żądania. Nie powinno budzić wątpliwości, iż do podstawowych zadań organów nadzorczych w niniejszej sprawie należało usunięcie wątpliwości w tym względzie skoro to treść wniosku determinowała przebieg postępowania, a w konsekwencji konieczne czynności wyjaśniające. Obowiązkiem tych organów było więc ustalenie na której nieruchomości znajdował się zespół pałacowy w sytuacji gdy żądający kwestionował jego przejście na rzecz Skarbu Państwa w trybie dekretu PKWN z 1944r. Nie miał racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że potrzebę ustaleń w tym względzie wykluczała reguła wynikająca z art. 2 ust.1 lit. e dekretu PKWN, w myśl której brak podstaw do sumowania areałów należących do różnych podmiotów. Normom dekretowym odpowiadała jedna z dwóch nieruchomości, składających się zdaniem organów orzekających w 1963r. w jedną całość gospodarczą. Czynności wyjaśniające powinny doprowadzić zatem do jednoznacznego ustalenia, czy żądanie stwierdzenia nieważności nie odnosiło się do nieruchomości [...] o powierzchni 250,4197 ha, spełniającej normę obszarową. Sumowanie areałów z punktu widzenia norm obszarowych dekretu, w odniesieniu do tego gruntu nie miałoby istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Brak korelacji pomiędzy żądaniem, a treścią jego uzasadnienia nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie, której nieruchomości żądanie stwierdzenia nieważności dotyczyło. W świetle powyższych rozważań zarzut naruszenia przepisu art. 145§1pkt.1lit.c) P.p.s.a. w związku z art. 7, 77§1, 107 K.p.a. nie mógł podważyć kontrolowanego wyroku. Za niezasadny uznać należało także zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 ust.1 lit.e dekretu PKWN. Przy rozpatrywaniu tego zarzutu istotnym było że objęta przedmiotem kontroli sprawa toczyła się w trybie nadzwyczajnym w przedmiocie nieważności postępowania, w ramach przesłanki z art. 156§1pkt.2 K.p.a. Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracynym, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa W orzecznictwie sądowoadministracyjnym od lat prezentowane jest również stanowisko, że w przypadku rażącego naruszenia prawa nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. wyrok NSA z 29 czerwca 1987 r., II SA 2145/86 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego pod red. R. Hausera, Warszawa 1995, s. 337). W sposób rażący może zostać naruszony przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W orzecznictwie podkreślano również, że ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna. Z tego też względu dążąc do wykazania rażącego naruszenia prawa należało rozważania wskazujące na ten rodzaj wadliwości poczynić w ramach uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu. Tymczasem autor skargi kasacyjnej zaniechał pogłębionych rozważań na ten temat, pominął nawet przy konstruowaniu tego zarzutu wskazania na przepis art. 156§1pkt.2 K.p.a., co w konsekwencji uniemożliwiało podważenie przyjętej interpretacji przepisu dekretu. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że dekret PKWN nie dawał wprost odpowiedzi, czy w przypadku nieruchomości stanowiących własność i współwłasność jednej osoby należało sumować powierzchnie nieruchomości, a jeśli tak, to w jaki sposób to czynić. Brak było w nim jakichkolwiek reguł jak postępować, gdy nieruchomość stanowiąca współwłasność przekraczała normy obszarowe, a norm tych nie spełniały indywidualne nieruchomości poszczególnych współwłaścicieli. Nie sposób więc przyjąć, by przepis art. 2 ust.1 lit e dekretu PKWN nie pozostawiał jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych w tym względzie, co jest warunkiem niezbędnym skutecznego zakwestionowania w trybie art. 156§1pkt.2 K.p.a. wykładni tego przepisu w zakresie łączenia areałów obu przejętych nieruchomości w B.. Z tego względu podważenie kontrolowanego wyroku poprzez zakwestionowanie. wykładni art. 2 ust.1 lit. e dekretu PKWN, przyjętej przez sąd za decyzjami z 1963r nie było możliwe i z tej przyczyny objętych postępowaniem nadzorczym decyzji nie można było uznać za dotkniętych nieważnością. Wobec niezasadności obu zarzutów skargę kasacyjną należało oddalić na zasadzie art. 184 P.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w pkt.1 sentencji wyroku. Jak w pkt.2 sentencji wyroku orzeczono na zasadzie na zasadzie art. 204 pkt.2 P.p.s.a.