I OSK 1169/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1064/21 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 4 maja 2021 r. nr SKO.452.355.1.2021 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1064/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oddalił skargę P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 4 maja 2021 r. nr SKO.452.355.1.2021, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie (dalej Kolegium) decyzją z 4 maja 2021 r. nr SKO.452.355.1.2021 (dalej decyzja z 4 maja 2021 r.) utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z 18 lutego 2021 r. nr SKO.452.1342.2.2020, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Krzywiń (dalej Burmistrz lub organ I instancji) z 14 lipca 2010 r. nr GKP-7430/ 9/2010 (dalej decyzja z 14 lipca 2010 r.) w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości [działki] ozn. nr geod. [...] położonej w m. J. z działkami o nr geod.: [...], [...], [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że P.L. (dalej skarżący) wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z 14 lipca 2010 r. z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa - art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. "2015" [winno być "2005"] r. nr 240 poz. 2027 [ze zm. - uw. NSA] dalej pgk) i § 22 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości ([Dz.U. nr 45 poz. 453 - uw. NSA] dalej rozporządzenie). Zdaniem skarżącego, przed wydaniem decyzji: Burmistrz nie przeprowadził oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez geodetę i zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; nie nastąpiło włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Szkic graniczny w protokole granicznym jest pozbawiony miar. Kolegium przywołało treść art. 156 § 1 i 2 kpa i art. 33 ust. 1-3 pgk i uznało, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Kolegium wyjaśniło, że ocena dokonanych przez geodetę czynności ustalenia przebiegu granic nie musi przybierać formy odrębnego aktu administracyjnego. Ocena ta jest elementem ogólnej oceny materiału dowodowego, natomiast nie obejmuje ona specjalistycznych ustaleń geodety w zakresie rozgraniczenia. Wymóg w tym zakresie nie jest interpretowany jednolicie w orzecznictwie, a zatem nie można uzasadnić zarzutu rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Protokół podpisały wszystkie strony biorące udział w czynności. Zdaniem Kolegium, organ I instancji nie naruszył rażąco art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk. Operat przyjęto do zasobów wprawdzie po wydaniu decyzji z 14 lipca 2010 r., co stanowiło naruszenie prawa, ale naruszenie to nie miało rażącego charakteru. Operat został sprawdzony i przyjęty po pozytywnej kontroli, a zatem nie doszło do skutków prawnych niezgodnych z wymogami praworządności. W zakresie braku podania miar w szkicu granicznym doszło do naruszenia prawa, jednakże naruszenie to nie miało charakteru rażącego. Kolegium wskazało, że strony podpisały protokół graniczny bez zastrzeżeń, a cały operat pomiarowy przyjęto do zasobu po pozytywnej kontroli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P.L., reprezentowany przez r. pr. M.J. zarzucił naruszenie: - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. "2020.2052 t.j."); - art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk; - § 22 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczania nieruchomości z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz.U. nr 45 poz. 453); - art. 6, 7, 7a, art. 8, art. 11, 12, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skarżący wniósł o: uchylenie decyzji obu instancji; zobowiązanie organu do wydania w oznaczonym terminie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Krzywiń z 14 lipca 2010 r. nr GKP-7430/9/2010 w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (k. 5-15v akt sądowych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko (k. 20-21v akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem III SA/Po 1064/21, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji, nie naruszają prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej ppsa) oznaczałby konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Krzywiń z 14 lipca 2010 r. nr GKP-7430/9/2010 w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa tj. z naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 22 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Zdaniem skarżącego, Burmistrz przed wydaniem decyzji z 14 lipca 2010 r. nie przeprowadził oceny prawidłowości ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez geodetę i zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Wedle strony, przed wydaniem decyzji nie nastąpiło włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Szkic graniczny w protokole granicznym jest pozbawiony miar. W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo uznał, że w podlegającej kontroli judykacyjnej sprawie brak jest normatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Sąd I instancji przywołał treść art. 156 § 1 i 2 kpa i art. 33 ust. 1-3 pgk. Stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa oznacza konieczność stwierdzenia naruszenia o charakterze rażącym, a nie jakiegokolwiek naruszenia. W sprawie dotyczącej problematyki stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, NSA w wyroku z 16.12.2010 r. I OSK 1706/10 (dalej wyrok I OSK 1706/10) wskazał, że fundamentalną w polskiej procedurze administracyjnej zasadą wynikającą z art. 16 § 1 kpa jest zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych. Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu, w jakim ona zapadła, może nastąpić jedynie wyjątkowo, tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądowym postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, którego przedmiotem jest zbadanie przez organ nadzoru zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, który to przepis zawiera zamknięty katalog tych przesłanek. NSA w uzasadnieniu wyroku I OSK 1706/10 (powołując m.in. wyroki NSA z: 13.6.2003 r. III SA 1473/01; 14.8.1987 r. IV SA 393/97; wyrok Sądu Najwyższego z 7.3.1996 r. III ARN 70/95, OSN 1996/18/258) wskazał jednoznacznie, że organ orzekający nie jest władny rozstrzygać sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. NSA wskazał, że "...rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowana decyzja narusza rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), a ustalenia te oparte muszą być na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza". W wyroku I OSK 1706/10, NSA stwierdził nadto, że z treści art. 33 ust. 2 pkt 1 pgk nie wynika, by ocena dokonanych przez geodetę czynności ustalenia przebiegu granic miała przybrać formę odrębnego aktu administracyjnego, zaś zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a takim materiałem dowodowym przygotowanym w postępowaniu rozgraniczeniowym przez upoważnionego geodetę jest dokumentacja geodezyjna. NSA wskazał, że z treści art. 33 pgk wynika tylko szczególna forma rozpatrzenia materiału dowodowego, którego elementem będzie ocena przeprowadzona w zakresie przewidzianym tym przepisem. Kontrola ta nie obejmuje specjalistycznych ustaleń geodety w zakresie rozgraniczenia. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 33 pgk uznać należy za nieuzasadniony. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy treść kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Skoro w postępowaniu nadzorczym, prowadzonym na podstawie art. 156 § 1, jego przedmiot jest ograniczony jedynie do ustalenia, czy kwestionowana przez stronę ostateczna decyzja administracyjna jest czy też nie jest dotknięta wadą nieważności o jakiej mowa w art. 156 § 1 kpa, to skarżący nie mógł oczekiwać przeprowadzenia postępowania dowodowego prowadzonego w trybie nieważnościowym tak, jak prowadzone jest ono w przypadku wydania przez organ orzeczenia w postępowaniu zwykłym. To oznacza, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie miało na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie wyjaśnienie istnienia lub nieistnienia kwalifikowanej niezgodności z prawem, obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanej decyzji. Działanie organu w trybie nadzoru na podstawie art. 156 kpa ze względu na jego specyficzny przedmiot wymaga innego podejścia do sprawy, niż postępowanie w trybie zwykłym prowadzonym przez organ I instancji lub postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym. W ślad za wyrażanym w orzecznictwie poglądem wskazano, że jedyną właściwą drogą postępowania w przypadku kwestionowania przebiegu granicy ustalonego przez geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym było, zgodnie z treścią art. 33 ust. 3 pgk, zgłoszenie żądania przekazania sprawy sądowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji w tej sprawie. Podnoszenie w postępowaniu nadzwyczajnym argumentów, które mogły ewentualnie być rozważane w postępowaniu zwykłym, przy braku argumentów wskazujących na istnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, czyli rażącego naruszenia prawa, nie może być prawnie skuteczne, a zatem nie może doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie skutku w postaci usunięcia z obiegu prawnego decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, z której postanowieniami się nie zgadza. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania NSA, które Sąd I instancji w pełni zaakceptował jako swoje, Kolegium prawidłowo stwierdziło, że ocena dokonanych przez geodetę czynności ustalenia przebiegu granic nie musi przybierać formy odrębnego aktu administracyjnego. Ocena ta jest elementem ogólnej oceny materiału dowodowego, natomiast nie obejmuje ona specjalistycznych ustaleń geodety w zakresie rozgraniczenia. Wymóg w tym zakresie nie jest interpretowany jednolicie w orzecznictwie, a zatem nie można uzasadnić zarzutu rażącego naruszenia prawa w tym zakresie. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości zainicjował P.L., który następnie wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania, którego przedmiot dotyczył rozgraniczenia [nieruchomości] oznaczonej nr geod. [...] położonej w miejscowości J., gmina K., powiat K. z działkami nr geod. [...], [...], [...]. Burmistrz postanowieniem z 31 maja 2010 r. wszczął postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. W postanowieniu tym organ pouczył, że w przypadku wystąpienia sporu w tym postępowaniu i braku możliwości zawarcia ugody pomiędzy stronami sprawa podlegać będzie przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi [powszechnemu]. W ramach tego postępowania rozgraniczeniowego czynności związane z przedmiotem postępowania (tj. ustalenie granic) dokonywał geodeta – M.Z.. W trakcie postępowania sporządzono protokół graniczny. Protokół ten podpisały wszystkie strony biorące udział w czynności: Z.R., J.J. i wnioskodawca – P.L.. Z treści pkt 9.2 protokołu wynika jednoznacznie, że "... strony biorące udział w postępowaniu proszą o ustalenie przebiegu granic. Co do ustalonych granic nie wnoszą zastrzeżeń i uznają jako prawnie obowiązujące między sobą." Burmistrz Miasta i Gminy Krzywiń wydał 14 lipca 2010 r. decyzję nr GKP-7430/9/2010 na podstawie art. 33 ust. 1 i 2 pgk ([Dz.U. z 2005 r. nr 240 poz. 2027; zm. z 2006 r. nr 170 poz. 127; z 2007 r. nr 21 poz. 125; z 2008 r.: nr 201 poz. 1237, nr 227 poz. 1505; z 2009 r. nr 31 poz. 206, nr 42 poz. 334, nr 98 poz. 817; z 2010 r. nr 76 poz. 489 - uw. NSA] w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji). W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że sporządzono protokół graniczny, zgodnie z art. 32 ust. 5 pgk. Przepis ten stanowi, że z czynności ustalenia przebiegu granic sporządza się protokół graniczny. Decyzja ta zawierała pouczenie dla stron tego postępowania, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Zdaniem Sądu I instancji, Kolegium prawidłowo uznało, że organ I instancji nie naruszył rażąco art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk. Bezsporne jest, że operat przyjęto do zasobów po wydaniu przedmiotowej decyzji, co stanowiło naruszenie prawa, ale naruszenie to nie miało rażącego charakteru. Operat został sprawdzony i przyjęty po pozytywnej kontroli, a zatem nie doszło do skutków prawnych niezgodnych z wymogami zasady praworządności. Kolegium prawidłowo uznało, że w zakresie braku podania miar w szkicu granicznym doszło do naruszenia prawa, ale naruszenie to nie miało charakteru rażącego. Strony podpisały protokół graniczny bez zastrzeżeń, a cały operat pomiarowy przyjęto po pozytywnej kontroli do zasobu. Sąd I instancji uznał za bezzasadny zarzut naruszenia § 22 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczania nieruchomości z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Przepis § 22 rozporządzenia normuje elementy składowe szkicu granicznego. Dokument ten powinien zawierać: 1) rozmieszczenie linii i punktów granicznych, oznaczonych zgodnie z opisem znajdującym się w protokole granicznym lub akcie ugody, 2) rysunek rzutu poziomego trwałych elementów zagospodarowania terenu mających znaczenie dla określenia przebiegu granicy, 3) podstawowe miary określające położenie punktów granicznych względem siebie oraz elementów zagospodarowania terenu, 4) numery działek i oznaczenie ksiąg wieczystych, w których działki te zostały ujęte, lub zbiorów dokumentów oraz imiona i nazwiska właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, 5) kierunek północy. Celem postępowania rozgraniczeniowego jest rozgraniczenie nieruchomości. W sprawie będącej przedmiotem kontroli judykacyjnej, w aspekcie istnienia przesłanek normatywnych stwierdzenia nieważności decyzji z 14 lipca 2010 r., Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja ta jest nieważna z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego (k. 92, 121-125 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł P.L., reprezentowany przez r. pr. M.J., zaskarżając wyrok III SA/Po 1064/21 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z "2020 r. poz. 2052") w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 pgk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkujące nieuwzględnieniem skargi i przyjęciem przez Sąd I instancji niewłaściwego stanowiska, że organ II instancji słusznie uznał, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Krzywiń z 14 lipca 2010 r. w przedmiocie rozgraniczenia (dalej decyzja rozgraniczeniowa) nie jest dotknięta wadą nieważności, podczas gdy skarżący szczegółowo wykazał, że prawidłowa wykładnia gramatyczna, celowościowa i systemowa przywołanych przepisów prowadzić winna do konstatacji, że decyzja rozgraniczeniowa wydana została z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk przez jej wydanie - wbrew normie ustawowej - bez uprzedniej oceny dokonanej przez Burmistrza co do prawidłowości wykonania przez geodetę czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości i zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami prawa; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkujące nieuwzględnieniem skargi i nieprawidłowym uznaniem przez Sąd I instancji niewłaściwego stanowiska, że organ II instancji prawidłowo stwierdził, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Krzywiń z 14 lipca 2010 r. nie jest dotknięta wadą nieważności, podczas gdy skarżący szczegółowo wykazał, że prawidłowa wykładnia gramatyczna, celowościowa i systemowa przywołanych przepisów prowadzić winna do konstatacji, że decyzja rozgraniczeniowa wydana została z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk przez bezsporny fakt włączenia dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - wbrew normie ustawowej - ponad trzy miesiące po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej; c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z § 22 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczania nieruchomości z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz.U. nr 45 poz. 453) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez niezastosowanie § 22 pkt 3 rozporządzenia w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, skutkujące nieuwzględnieniem skargi i niesłusznym uznaniem przez Sąd I instancji, że organ II instancji postąpił prawidłowo stwierdzając, że wadliwie sporządzony szkic graniczny (bez wskazania podstawowych miar) nie stanowi naruszenia prawa w stopniu kwalifikującym to naruszenia jako rażące; 2. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 6, 7, 7a, art. 8, art. 11, 12, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez ich niezastosowanie i wadliwe rozstrzygnięcie, skutkujące nieuwzględnieniem skargi, mimo podnoszonych w skardze zarzutów istotnego naruszenia przy wydawaniu decyzji przez organ II instancji ww. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w szczególności polegało na nieuwzględnieniu przez organ II instancji szeregu istotnych faktów i nierozpoznaniu sprawy w sposób rzetelny i staranny, niepodjęciu przez ten organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w efekcie przez uznanie przez organ II instancji, że decyzja rozgraniczeniowa nie została wydana z "rażącym naruszeniem prawa", co skutkowało pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji obarczonej wadą nieważności; b. art. 141 § 4 ppsa przez jego niezastosowanie i zaniechanie przez Sąd I instancji wyjaśnienia w pełni, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, która obejmuje również ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i wyczerpujące wskazanie dlaczego Sąd uznał je za zasadne lub niezasadne i poprzestanie wyłącznie na przywołaniu argumentów podanych w decyzji II instancji, to jest sporządzenie uzasadnienia wyroku bez przedstawienia własnej przekonującej i wyczerpującej argumentacji za wydanym orzeczeniem oddalającym skargę. Skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 185 § 1 ppsa, wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie od SKO w Lesznie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego; zrzekł się rozpoznania skargi na rozprawie (k. 131-141 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać warunkom określonym w art. 174 i art. 176 ppsa. Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzuty, może je oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). W odniesieniu do podstawy kasacyjnej unormowanej w art. 174 pkt 1 ppsa należy podkreślić, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwu postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, kasator winien wykazać, że wojewódzki sąd administracyjny mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Stawiając zarzut oparty na art. 174 pkt 2 ppsa, skarżący kasacyjnie winien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez wpływ, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy nie musi być realny; musi jednak uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W rezultacie podstawą skargi kasacyjnej nie może być każde uchybienie przepisom postępowania, a jedynie takie, które wyraźnie odbiło się - w aspekcie merytorycznym - na wydanym rozstrzygnięciu. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych, o których stanowi art. 176 § 1 pkt 2 ppsa, należy rozumieć szczegółowe określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uległy naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny wydający zaskarżone orzeczenie i ich uzasadnienie. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia nie jest spełniony, jeżeli skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa, w zakresie wyrażonej w nim normy prawnej, autor skargi kasacyjnej miał na uwadze (postanowienie NSA z 20.2.2019 r. II OSK 206/19; wyroki NSA z: 3.11.2015 r. I OSK 755/14; 3.9.2015 r. II OSK 41/14; 14.4.2015 r. II OSK 2081/13; 2.4.2014 r. I OSK 614/13, cbosa). Nie wszystkie zarzuty podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej odpowiadają tym wymogom, gdyż powołane art. 7a, 8, i art. 12 kpa składają się odpowiednio z dwu paragrafów, co powinno zostać uwzględnione przez Autora środka prawnego. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny był zmuszony do rekonstrukcji zarzutów opartych na ww. zasadach ogólnych postępowania administracyjnego z uwzględnieniem treści uzasadnienia wniesionej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została rozpoznana także i w tym zakresie. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26. 10.2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. We wniesionym środku prawnym sformułowano zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych. W rozpoznawanej sprawie zasadne jest odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, za pomocą którego skarżący dążył do zwalczenia stanowiska Sądu I instancji co do zasadności odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości, gdyż rozstrzygnięcie kwestii materialnych decydowało o zakresie ustaleń, które należało poczynić, z czym wiązała się ocena zarzutów naruszenia przepisów procesowych sformułowanych w szczególności w pkt. 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) okazał się niezasadny. Zarzut 1.a i 1.b postawiony został niestarannie. W dacie wydania decyzji z 14 lipca 2010 r. ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązywała w brzmieniu Dz.U. z 2005 r. nr 240 poz. 2027; zm. z 2006 r. nr 170 poz. 127; z 2007 r. nr 21 poz. 125; z 2008 r.: nr 201 poz. 1237, nr 227 poz. 1505; z 2009 r. nr 31 poz. 206, nr 42 poz. 334, nr 98 poz. 817; z 2010 r. nr 76 poz. 489, nie zaś w brzmieniu jednolitego tekstu Dz.U. z "2020 r. poz. 2052", który wszedł w życie 19 listopada 2020 r. Mimo tej niestaranności, zarzuty te nadawały się do rozpoznania. Wydanie decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa oznacza jedną z ciężkich, kwalifikowanych wad aktu administracyjnego, których rodzaje enumeratywnie wylicza art. 156 § 1 kpa. By mówić o wydaniu decyzji dotkniętej tego rodzaju wadą należy wykazać, że: nastąpiło oczywiście błędne zastosowanie konkretnie wskazanych przepisów; oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu; oczywista sprzeczność z przepisem prawa, która jest nie do pogodzenia z założeniami działania praworządnego organu państwa (w tym organu administracji publicznej), w demokratycznym państwie prawnym. Konieczne jest nadto wykazanie, że z prostego zestawienia treści decyzji oraz treści zastosowanych w sprawie przepisów, wynika konkluzja o istnieniu jawnej sprzeczności. Nie każde naruszenie prawa jest rażące. Mając na względzie, że "rażące" naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa przyjmuje się, że utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa jest po prostu niesłuszne. Dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek naruszenia prawa, lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, że miało ono właśnie charakter rażący. Naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy nie może być więc podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie wykazuje ono cech rażącego naruszenia prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dotyczy - co do zasady - poszukiwania wad tkwiących w decyzji, a nie wad postępowania. W rezultacie postępowanie nieważnościowe nie może przekształcić się w postępowanie, w którym sprawa badana jest w pełnym zakresie, tak, jak w administracyjnym toku instancji (przed organ I a następnie II instancji), gdyż jego celem nie jest kontrola, czy organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz dokonał jego subsumcji (podciągnięcia pod właściwą normę prawną). Inaczej niż domaga się tego skarżący kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że Kolegium słusznie uznało, że decyzja z 14 lipca 2010 r. nie jest dotknięta wadą mającą cechy rażącego naruszenia prawa. Stosownie do art. 33 ust. 1 pgk w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji rozgraniczeniowej przez Burmistrza, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Wedle art. 33 ust. 2 pkt 1 pgk, wydanie ww. decyzji poprzedza dokonanie przez [...] burmistrza [...] oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia. Z zarzutu sformułowanego w pkt. 1 lit. a petitum skargi kasacyjnej explicite wynika, że jej Autor upatruje naruszenia przepisów prawa przez Sąd I instancji w tym, że Burmistrz jeszcze przed wydaniem decyzji nie dokonał oceny prawidłowości czynności przeprowadzonych przez geodetę. Sąd I instancji prawidłowo powołał w tym zakresie prezentowane w orzecznictwie stanowisko, które skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni aprobuje i przyjmuje jako swoje, zgodnie z którym ocena prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami, nie wymaga wydania odrębnego indywidualnego aktu administracyjnego, lecz podlega ocenie dowodowej na zasadach ogólnych z tym zastrzeżeniem, że zakres tej oceny wyznacza norma art. 33 ust. 2 pkt 1 pgk (wyrok NSA z 16.12.2010 r. I OSK 1706/10, aprobowany przez E. Stefańską w: red. J. Lang, J. Maćkowiak, T. Myśliński, E. Stefańska, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Wolters Kluwer 2018, s. 443-444, uw. 4; wyroki NSA z: 18.6.2014 r. I OSK 2814/12; 24.4.2018 r. I OSK 1320/16, cbosa). Przeprowadzenie tej oceny winno znaleźć swój wyraz w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, co najmniej w treści uzasadnienia decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W kontrolowanej sprawie nie sposób przekonująco twierdzić, że organ nie dokonał tej oceny stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 kpa, co tym samym powodowałoby - jak chce tego kasator - konieczność uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pgk w zakresie, w jakim dokumentacja techniczna została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ponad trzy miesiące po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej. Stosownie do drugiej z wymienionych wyżej norm, wydanie decyzji rozgraniczeniowej poprzedza włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W stanie faktycznym sprawy nie ulega wątpliwości, że stanowiący element dokumentacji technicznej operat pomiarowy został przyjęty do zasobów już po wydaniu decyzji przez Burmistrza, której weryfikacji w trybie nadzoru domagał się skarżący. Trafnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że taka sekwencja działań stanowiła wprawdzie naruszenie prawa, ale naruszenie to nie miało rażącego charakteru, gdyż operat został sprawdzony i przyjęty po pozytywnej kontroli. Tymczasem, jak wynika z wcześniejszych rozważań, rażące naruszenie prawa musi mieć charakter wyraźny, oczywisty i kwalifikowany. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do włączenia operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ex post, nie sposób mówić o rażącym - kwalifikowanym - naruszeniu prawa, nawet jeżeli przyjąć, że było ono istotne. Skoro bowiem operat pomiarowy został włączony do zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę Kościańskiego, to konsekwentnie wynika stąd, że dokumentacja rozgraniczeniowa, w tym dokumentacja techniczna, była prawidłowa; w przeciwnym razie Starosta odmówiłby jej włączenia do tego zasobu. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut z pkt. 1 lit. c petitum skargi kasacyjnej, w którym Autor środka prawnego domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku z uwagi na fakt, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi i niesłusznie uznał, że organ II instancji postąpił prawidłowo stwierdzając, że wadliwie sporządzony szkic graniczny (bez wskazania podstawowych miar) nie stanowi naruszenia prawa, tj. § 22 pkt 3 rozporządzenia, w stopniu kwalifikującym to naruszenia jako rażące. Wedle § 22 pkt 3 rozporządzenia, szkic graniczny powinien zawierać podstawowe miary określające położenie punktów granicznych względem siebie oraz elementów zagospodarowania terenu. Z uzasadnienia (s. 13/14) decyzji z 4 maja 2021 r. wynika, że w punktach 1, 2, 3 i 4 rozgraniczających działkę skarżącego odnaleziono kamienie graniczne jako znaki naziemne, a nadto w punkcie 1 i 2 także rurki drenarskie, podczas gdy w punktach: 3 i 4 butelki (znaki podziemne). Zestawiając ustalenia poczynione w ramach stanu faktycznego sprawy z ww. normą rozporządzenia, Kolegium doszło do wniosku, prawidłowo zaaprobowanego następnie przez Sąd I instancji, że podobnie jak w przypadku poprzedniego zarzutu, o ile działanie Burmistrza może być uznane za naruszające prawo, o tyle nie sposób przypisać mu znamion rażącego, kwalifikowanego naruszenia prawa, zatem naruszenia uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji z 14 lipca 2010 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że strony biorące udział w postępowaniu rozgraniczeniowym (3 właścicieli działek - w tym skarżący), podpisali protokół graniczny z 1 lipca 2010 r. bez wnoszenia zastrzeżeń, w którym to protokole stwierdzono, że "W terenie ustalono punkty osnowy pomiarowej. Granice ustalono na podstawie szkiców podstawowych [...]. Dla ustalonych bezspornie punktów granicznych wykonano w obecności stron stabilizację [...] w pkt 1, 2, 3, 4 zostawiono na gruncie kamienie graniczne". W punkcie 9.2 Oświadczenie stron dotyczące przebiegu granic stwierdzono: "strony biorące udział w postępowaniu proszą o ustalenie przebiegu granic. Co do ustalonych granic nie wnoszą zastrzeżeń i uznają jako prawnie obowiązujące między sobą." Pod tym oświadczeniem znajdują się podpisy wszystkich trojga właścicieli działek - w tym skarżącego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wójt (burmistrz [...]) nie może wydać decyzji o odmowie zatwierdzenia przebiegu granicy ustalonego w protokole granicznym, w tym także na podstawie zgodnego oświadczenia stron, bowiem dla takiego orzeczenia nie ma podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa; wyrok WSA w Białymstoku z 10.6.2014 r. II SAB/Bk 14/14, aprobowany przez E. Stefańską - op. cit., s. 444, uw. 6). Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 6, 7, 7a, art. 8, art. 11, 12, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia powyższych przepisów przez Sąd I instancji w ten sposób, że oddalając skargę na decyzję Kolegium z 4 maja 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z 18 lutego 2021 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z 14 lipca 2010 r., Sąd I instancji w gruncie rzeczy zaaprobował istotne naruszenie przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji przez organ II instancji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w szczególności polegało na nieuwzględnieniu przez organ II instancji szeregu istotnych faktów i nierozpoznaniu sprawy w sposób rzetelny i staranny, niepodjęciu przez ten organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w efekcie doprowadziła do konkluzji, że decyzja rozgraniczeniowa nie została wydana z "rażącym naruszeniem prawa". Analiza treści tego zarzutu prowadzi do wniosku, że Autor skargi kasacyjnej przypisuje Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania sprowadzające się do tego, że Sąd I instancji pozostawił w obrocie prawnym decyzję Kolegium, która wydana została z naruszeniem zasady ogólnej prawdy materialnej oraz bardziej szczegółowych zasad administracyjnego postępowania dowodowego, w tym m.in. zasady swobodnej oceny dowodów, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim wyjaśnić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa - sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To oznacza, że wada przeprowadzonego postępowania musi mieć charakter kwalifikowalny, a więc taki, którego stwierdzenie naruszenie mogłoby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści. W rozpoznawanej sprawie do takiego rodzaju naruszeń przepisów postępowania w ogóle nie doszło. Nie budzi wątpliwości, że decyzja Kolegium wydana została w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości, czyli w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych ogólnego postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, decyzja z 4 maja 2021 r. została wydana z poszanowaniem zasady praworządności (art. 6 kpa), zasady budzenia zaufania (art. 8 § 1 kpa) i zasady przekonywania (art. 11 kpa), czego dowodzą akta sprawy i treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ze względu na kasacyjny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego, lecz ocenia legalność decyzji pod kątem kwalifikowanych wad, nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd I instancji zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania dowodowego (art. 80 kpa) i ustalenia stanu faktycznego (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa). W świetle ugruntowanych poglądów, zarzut naruszenia ww. przepisów nie może być skuteczny w przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które wyłącza możliwość ponownego w pełni merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Organ nadzoru nie prowadzi bowiem postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Konsekwentnie zakres tego postępowania jest ograniczony do weryfikacji przesłanek nieważności, czyli do badania samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. Rozpoznawane w tym miejscu zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, a sprowadzają się do kwestionowania stanowiska wyrażonego w wyroku III SA/Po 1064/21 o naruszeniu przez organ II instancji art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Naruszenia te dotyczą postępowania wyjaśniającego w aspekcie zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa, a w szczególności wydania aktu bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a nie ponownego ustalenia stanu faktycznego w sprawie zakończonej weryfikowaną decyzją (aktem), która ma walor ostateczności. Analiza materiału zgromadzonego w sprawie w kontekście oceny prawnej organu czyni uzasadnionym stanowisko Sądu I instancji o tym, że brak było podstaw do uznania, że decyzja Burmistrza jest nieważna z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa, i to zarówno materialnego, jak i procesowego. Nie sposób podzielić twierdzenia Autora skargi kasacyjnej, jakoby doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa. Przepis ten wyodrębnia różne rodzajowo elementy strukturalne uzasadnienia decyzji, obligatoryjnie obejmujące wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne), a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne). Sąd I instancji nie mógł naruszyć powołanej normy, gdyż kontrolowana przez niego decyzja Kolegium zawierała sformułowane w sposób poprawny zarówno uzasadnienie faktyczne jak i uzasadnienie prawne. W szczególności z uzasadnienia skarżonej decyzji jednoznacznie wynika, jakie motywy doprowadziły Kolegium do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, a także które podstawy normatywne zostały w sprawie zastosowane wraz z ich wyjaśnieniem. Za niezasadny należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej (pkt 2 lit. b) zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. W myśl tej regulacji: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W uchwale składu 7 sędziów NSA z 15.2. 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, Prok.iPr.-wkł. 2011/6/44, ZNSA 2010/2/ 122-128, aprobowanej przez przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 744, nb 13) wskazano, że art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 ppsa), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku III SA/Po 1064/21 zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Art. 141 § 4 ppsa jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok Sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (wyroki NSA z: 15.6.2010 r. II OSK 986/09; 12.3.2015 r. I OSK 2338/13, cbosa). Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku kasatora, uzasadnienie kwestionowanego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o jakich mowa w art. 141 § 4 ppsa. Przede wszystkim zawiera ono przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu I instancji wynika, dlaczego - w ocenie składu orzekającego w sprawie kontroli decyzji Kolegium - nie doszło do naruszenia wzorców kontroli wskazanych w skardze oraz jaki stan faktyczny przyjęto za podstawę orzekania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi z art. 141 § 4 ppsa, zostało sporządzone w sposób umożliwiający prawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.