I OSK 1159/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 783/20 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.

W dniu 20 czerwca 2020 r. (data nadania w UP) P. K. (dalej: skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z [...] maja 2017 r. znak: [...] orzekającej o ustaleniu opłaty za pobyt syna M. K. w Placówce Opiekuńczo-Wychowawczej typu socjalizacyjnego – Dom Dziecka w N. za okres od ½ 10 stycznia 2013 r. do 21 stycznia 2015 r. w łącznej wysokości 132.747,72 zł. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty, gdyż w jego ocenie, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji materialnej. Skarżący podkreślił, że zważywszy na znaczną kwotę opłaty, ustalonej za pobyt syna natychmiastowe wykonanie decyzji Starosty, naraziłby go na poniesienie istotnej szkody finansowej. Postanowieniem z 3 września 2020 r., III SA/Kr 783/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Wyrokiem z 16 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na decyzję Kolegium z [...] maja 2020 r. Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Kwota określona decyzją Starosty jest znaczna, wykonanie decyzji Starosty narazi skarżącego na poniesienie istotnej szkody finansowej. Skarżący podkreślił, że od wielu lat na stałe mieszka i pracuje w Wielkiej Brytanii. Od 7 czerwca 2007 r. skarżący prowadzi na terenie Wielkiej Brytanii własną działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu prac budowlanych, nie rozlicza się z dochodu w Polsce, istnieje wobec tego trudność z udokumentowaniem jego sytuacji finansowej. Firma skarżącego nie przynosi zysków pozwalających na spłatę zobowiązań w Polsce. Od stycznia 2020 r. skarżący wynajmuje pokój w Londynie za cenę 520 £ miesięcznie Dodatkowo skarżący ponosi koszty telefonu 12 £, ubezpieczenia 21 transportu 248 £, zakupu żywności 280 £, ubrań 80 £. Skarżący w miarę możliwości wspiera finansowo swoje pełnoletnie już dzieci oraz wnuki, mieszkające na terenie Wielkiej Brytanii. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że z powodu pandemii, skarżący osiągnął na przełomie ostatniego roku jeszcze mniejsze dochody niż dotychczas i uzyskał z tego tytułu zapomogę w kwocie 61,20 £. Skarżący nie posiada wartościowych składników majątkowych. W celu udokumentowania powyższych okoliczności, w tym sytuacji finansowej, skarżący załączył oraz wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów: a) z umowy najmu pokoju przez skarżącego; b) z wydruku z rachunku bankowego z informacją o obciążeniach z tytułu ubezpieczenia, telefonu, oraz informacją o wysokości uzyskiwanego świadczenia (Zapomogi z powodu pandemii Covid-19); c) z dokumentu z Hm Revenue and Customs z 29 września 2020 r. potwierdzającego prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej (począwszy od czerwca 2007 r.) i rozliczania się z osiąganego dochodu na terenie Wielkiej Brytanii. Postanowieniem z 13 sierpnia 2021 r., I OZ 257/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 61 § 3 dotyczy jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będącym przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania orzeczenia (wyroku lub postanowienia) wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrok ten jest wszak nieprawomocny. Brak jest również innych przepisów w p.p.s.a., jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepisy przewidują jedynie możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w wypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 284 p.p.s.a.). Powyższe czyni wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku niedopuszczalnym, bowiem żądanie strony skarżącej nie ma oparcia w przepisach prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.