I OSK 1156/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 639/23 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 8 maja 2023 r., nr SKO.421.325.2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 639/23, w ten sposób, że w rubrum wyroku w miejsce numeru zaskarżonej decyzji "SKO421.325.2023" (wiersz 14 od góry) wpisuje numer "SKO.421.325.2023"; 2. oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 639/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.S. (dalej również: "wnioskująca", "strona", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej również: "organ II instancji", "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z 8 maja 2023 r., nr SKO.421.325.2023, utrzymującą w mocy akt Burmistrza Czerska (dalej: "organ I instancji", "Burmistrz") z 20 marca 2023 r., nr SŚR.5231.ŚP.000894.03.2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – G.K. (ur. 8 grudnia 1938 r.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M.S. kwestionując go w całości i na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "ppsa"), zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.; dalej: "uśr"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, a także pominięcie prawnie uzasadnionych celów tej ustawy, jakoby w zaistniałym stanie faktycznym nie została spełniona przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że nie istnieje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy nie podejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką; nadto organ błędnie uznał, że opieka świadczona przez skarżącą musi być w zasadzie całodobowa i permanentna, a jeśli takowa nie jest - to skarżąca opiekująca się osobą niepełnosprawną, może podjąć zatrudnienie choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy lub dorywczo; 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "kpa") w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokonania w sposób wyczerpujący zebrania materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a także poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego dotychczas zgromadzonego i ustalenie, że skarżąca pomimo tak znacznego zakresu sprawowanej opieki nad niepełnosprawną matką, może podjąć zatrudnienie przynajmniej w niepełnym wymiarze czasu lub dorywczo i tym samym nie spełniła przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 76 kpa, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd wniosków wypływających z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i nie wzięcie pod uwagę, że względem matki skarżącej, na podstawie badania lekarza specjalisty, stwierdzono konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Podnosząc jak powyżej wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie decyzji Kolegium oraz aktu Burmistrza, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych. W środku zaskarżenia zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy. Dodatkowo, na podstawie art. 106 § 3 ppsa w zw. z art. 193 ppsa wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów stanowiących wywiad środowiskowy z 17 kwietnia 2024 r., "(...) celem wykazania faktów: stanu zdrowia rodziców skarżącej, braku ich samodzielności, konieczności opieki nad nimi, czynności wykonywanych przez skarżącą oraz braku możliwości podjęcia przez nią w konsekwencji, iż wystąpił związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną matką, a zatem zasadności przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego." Potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię ww. dokumentu złożono wraz ze skargą kasacyjną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie ww. zarzutów. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 ppsa, ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia. Stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami środka zaskarżenia, wyznaczonymi wskazanymi w nim podstawami: naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Spór w analizowanej sprawie koncentruje się wokół kwestii związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy opieką sprawowaną przez skarżącą nad niepełnosprawną matką a koniecznością rezygnacji lub niepodejmowania przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Powyższe oraz zakres sprawowanych czynności opiekuńczych stanowiło bowiem podstawę zaakceptowania przez WSA rozstrzygnięcia Kolegium. Orzekające w sprawie organy i Sąd I instancji uznały, że podopieczna – bezspornie legitymująca się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 27 lutego 2020 r., stwierdzającym trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji od 1 stycznia 2020 r. – pozostaje względnie samodzielna, a wymiar czynności wykonywanych przez skarżącą pozwala jej na aktywność zawodową, choćby w niepełnym wymiarze czasu. Na wstępie przypomnieć wypada, że stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Analiza przywołanego powyżej przepisu wskazuje, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny konieczne jest łączne zaktualizowanie się trzech przesłanek: 1.) istnienie obowiązku alimentacyjnego; 2.) rezygnacja przez wnioskującego z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki; oraz 3.) legitymowanie się przez podopiecznego orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Brak wypełnienia któregokolwiek z ww. warunków skutkował będzie każdorazowo decyzją odmowną w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W analizowanej sprawie poza wątpliwościami pozostaje, że skarżąca, jako córka niepełnosprawnej, jest osobą na której ciąży obowiązek alimentacyjny, oraz że podlegająca opiece legitymuje się stosownym orzeczeniem o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji (od 1 stycznia 2020 r.). Strona nie pobiera innych świadczeń pozostających w zbiegu z wnioskowaną formą pomocy - do 28 lutego 2023 r. uprawniona była do świadczenia rodzicielskiego uzupełniającego, z którego skutecznie zrezygnowała. Niesporne pozostaje również, że wnioskująca nie podejmuje aktywności zawodowej od 2005 r. Dodatkowo, na co powołuje się wnioskodawczyni, a co nie podlegało ocenie organów (gdyż na etapie postępowania administracyjnego dokumentu tego nie przedłożono), mąż podopiecznej również uzyskał orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z 21 kwietnia 2023 r., (data powstania niepełnosprawności od 3 marca 2023 r.) - co jak słusznie stwierdził Sąd I instancji - wyłącza negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr. Podobnie za prawidłową uznać należało ocenę WSA w zakresie zastosowania w sprawie art. 17 ust. 1b uśr. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej – mimo, że jest warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego – nie sprowadza się wyłącznie do ustalenia i zestawienia daty rezygnacji z zatrudnienia z faktem podjęcia opieki nad osobą niepełnosprawną. Zgodnie bowiem z aktualną i utrwaloną już linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, związku o którym powyżej mowa upatrywać należy również w stwierdzonym w toku badania sprawy braku możliwości podjęcia zarobkowania, wobec konieczności sprawowania opieki. W tej sytuacji przyczyną, a zarazem przeszkodą w podejmowaniu tego typu aktywności jest zakres i wymiar czynności opiekuńczych, niezbędnych dla prawidłowego i godnego funkcjonowania niepełnosprawnego w życiu codziennym. Istnienie tego typu związku powoduje zaś, że świadczenie pielęgnacyjne staje się surogatem wynagrodzenia za pracę, której opiekun nie może podjąć, bądź jej kontynuować w związku ze sprawowaną opieką (vide np. wyroki NSA: z 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1575/22; z 14 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 1239/22; z 21 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 794/22; z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 237/20; z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 584/22; z 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 128/23; czy z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2648/23). Zaprzestanie (bądź niepodejmowanie) zatrudnienia musi więc być w ścisłym, bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym ze sprawowaną opieką i dopiero brak takiej zależności wyłącza możliwość przyznania opisywanej formy wsparcia (vide np. wyroki NSA: z 12 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1096/22; z 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 128/23; z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2648/23). Zatem o aktualizacji ww. przesłanki, uprawniającej do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego można mówić, gdy na datę wydawania przez organ decyzji, wymiar i charakter czynności opiekuńczych obiektywnie wyklucza ich wykonywanie przy jednoczesnym kontynuowaniu (bądź podjęciu) zatrudnienia. Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy zauważyć należy, że z niezakwestionowanych przez skarżącą ustaleń organów wynika, że G.K. (na datę wyroku WSA: lat 86) jest osobą niewątpliwie schorowaną: cierpi na schorzenia serca, tarczycy i jest po przeszczepie skóry w 2014 r. w związku z nowotworem skóry. Pozostaje w związku małżeńskim z C.K. który legitymuje się obecnie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 21 kwietnia 2023 r., wydanym na stałe. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że matka skarżącej jest osobą funkcjonującą w sposób względnie samodzielny: samodzielnie spożywa posiłki i załatwia potrzeby fizjologiczne. Nie wymaga w związku z tym stałej obecności i uwagi ze strony opiekuna. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje przy tym ustaleń wynikających z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 27 lutego 2020 r., w tym wskazania, że jest ona trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji. Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz oświadczeń strony złożonych do akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca matką opiekuje się od około 10 lat, a w ostatnim czasie oboje rodzice podupadli na zdrowiu. Poruszający się przy pomocy balkonika ojciec również wymaga stałej pomocy córki. Opieka nad matką polega przede wszystkim na: przygotowaniu posiłków, robieniu zakupów, sprzątaniu (raz w tygodniu strona sprząta dokładnie mieszkanie), praniu, podaniu i dawkowaniu leków, pomocy w utrzymaniu higieny, organizowaniu i realizacji dojazdów z matką do lekarzy specjalistów. Raz w miesiącu skarżąca kontaktuje się z lekarzem i załatwia recepty. Matka samodzielnie spożywa posiłki i załatwia potrzeby fizjologiczne. W złożonym przed organem I instancji oświadczeniu wnioskodawczyni dodatkowo wskazała, że ścieli mamie łóżko i wynosi śmieci. W środku zaskarżenia wyroku podkreśla się, że aktualnie skarżąca stale i osobiście sprawuje opiekę nad dwiema osobami o znacznej niepełnosprawności (matką i ojcem), co stanowi przeszkodę do wykonywania jakiejkolwiek pracy zawodowej, gdyż wykonywane obecnie czynności wymagają pełnej dyspozycyjności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno orzekające w sprawie organy, jak i Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznały, że zakres i charakter czynności wykonywanych przez wnioskującą w ramach sprawowanej opieki nie pozwalają na wykazanie związku przyczynowo-skutkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr. W sprawie ocenie organów i Sądu I instancji podlegał zakres i wymiar opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką, tak więc sytuacja zdrowotna ojca wnioskującej - który niezaprzeczalnie wymaga wsparcia i pomocy - nie może stanowić kryterium w kwestii ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wobec opieki nad matką. Z akt sprawy nie wynika zaś, by - pomimo niewątpliwie uciążliwych i utrudniających samodzielne funkcjonowanie schorzeń podopiecznej - pozostawała ona niesamodzielna (nie wymaga stałej obecności i uwagi opiekuna, w pełni absorbującej czas). Również ww. czynności opiekuńcze nie pozwalają na stwierdzenie, by skarżąca nie mogła ich sprawować godząc wspomaganie matki z zatrudnieniem (jak stwierdził Sąd Wojewódzki – choćby w niepełnym wymiarze czasu). Brak jest tu również, na co zwrócił uwagę WSA, powiązania pomiędzy ustaniem zatrudnienia, a na przykład pogorszeniem się stanu zdrowia matki strony i wynikającym a tego faktu – uniemożliwieniem kontynuowania zarobkowania, czy też jego podjęcia. Jak już wskazano powyżej, wykonywane przez wnioskodawczynię czynności, mogą być sprawowane przy prawidłowej i nieskomplikowanej organizacji czasu, w sposób niekolidujący z zatrudnieniem. Nie powodują one tym samym stanu, w którym ich wykonywanie skutkować będzie koniecznością zaprzestania aktywności zawodowej, czy też odstąpieniem od prób jej podjęcia. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że stan podopiecznej pogorszył się w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz w stopniu skutkującym zwiększeniem intensywności opieki, a jednocześnie wykluczającym podjęcie pracy zarobkowej. Dowodu takiego nie stanowi załączony do skargi kasacyjnej formularz wywiadu środowiskowego z 17 kwietnia 2024 r. – gdyż na datę wydawania decyzji przez organy (a ten okres czasu podlegał ocenie organów i Sądu I instancji) – dokumentu tego nie złożono. Zatem również ta okoliczność uprawnia do stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpił wymagany związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zaprzestaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną nad niepełnosprawnym członkiem rodziny opieką. Poza polem oceny w sprawie jest przy tym również dodatkowe obciążenie strony opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Pomimo pełnego zrozumienia przez Naczelny Sąd Administracyjny sytuacji skarżącej w tym zakresie, fakt ten pozostaje bez znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, co również prawidłowo stwierdził Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, że organy, ani Sąd I instancji oraz orzekający w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, w żaden sposób nie kwestionują zaleceń wynikających z przedłożonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (tu: orzeczenia lekarza orzecznika ZUS). Autor skargi kasacyjnej pomija w tym aspekcie, że ustawodawca – oprócz przesłanki koniecznej do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w postaci legitymowania się przez podlegającego opiece niepełnosprawnego takim dokumentem – wyznaczył wnioskującemu inne, niezwiązane bezpośrednio ze wskazaniami takiego orzeczenia przesłanki, których niewypełnienie wyłącza możliwość przyznania tego prawa. Powyższe miało miejsce w analizowanej sprawie i wyłączało przyjęcie odmiennego stanowiska, a więc wydanie decyzji zgodnej z żądaniem strony. Mając powyższe na uwadze, za pozbawione podstaw Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej, tak w ramach naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr (co powinno być dookreślone w petitum środka zaskarżenia przez jego autora - wskazano jedynie "art. 17 ust. 1 uśr"), jak również wadliwości o charakterze procesowym: w zakresie art. 7, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Uchybienie w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa, obarczone jest wadliwością konstrukcyjną – gdyż ww. przepis ma charakter wynikowy (określający jedynie sposób rozstrzygnięcia). W analizowanej sprawie Sąd I instancji przepisu tego nie zastosował – nie mógł więc w żaden sposób go naruszyć. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy orzekające w sprawie, a następnie zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, jest spójna, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Nie wykracza zatem poza dozwolone ramy i nie nosi cech dowolności. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny. Okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione i wzięte pod uwagę w procesie orzeczniczym - nie pominięto przy tym treści dokumentu urzędowego w postaci orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 27 lutego 2020 r., które było podstawą uznania, że matka strony jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji na stałe. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku dowodowego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na treść art. 106 § 3 ppsa, zgodnie z którym: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." Z normy tej wynika, że podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy, zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji (por. art. 133 § 1 ppsa). Poza tym sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 ppsa) oraz może wziąć pod uwagę dowody uzupełniające z dokumentów (art. 106 § 3 ppsa). Zakres postępowania dowodowego jest zatem wyznaczony podstawową funkcją sądowej kontroli administracji, tj. oceną z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności (zob.: K. Sobieralski, Z problematyki postępowania rozpoznawczego przed sądem administracyjnym, ST 2002, nr 7-8, s. 51, czy A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PiP 2009, nr 2, s. 45). Przeprowadzenie dowodu, na podstawie art. 106 § 3 ppsa, w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który – co wskazano na wstępie – jest związany granicami skargi kasacyjnej, jest dopuszczalne jeżeli zostaną uwzględnione zarzuty procesowe dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracji lub wadliwej oceny ustalenia tego stanu faktycznego przez Sąd I instancji. Tylko w takim przypadku mogą bowiem pojawić się istotne wątpliwości, które należy wyjaśnić. W rozpoznawanej sprawie zarzutu takiego skutecznego nie postawiono. Złożone przed WSA orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ojca skarżącej z 21 kwietnia 2023 r., czy wnioskowany jako dowód w sprawie kwestionariusz wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 17 kwietnia 2023 r. (a więc już po wydaniu tak decyzji jak i wyroku WSA) pozostają w ocenie Sądu kasacyjnego - a co wykazano już powyżej - bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i – na podstawie art. 184 ppsa – oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie sporządzono stosownie do art. 193 ppsa zdanie drugie. Na mocy art. 156 § 3 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował rubrum zaskarżonego wyroku, wobec oczywistej omyłki w określeniu numeru zaskarżonej decyzji.