I OSK 1134/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1012/16 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2 i stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do punktu 3 Załącznika nr 2; 2. w pozostałej części oddala skargę i skargę kasacyjną; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości.

Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1012/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w punkcie 1 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie strefy płatnego parkowania w części dotyczącej punktów nr 8 i 9 załącznika nr 3, w punkcie 2 oddalił skargę w pozostałej części. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Uchwałą z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta [...], Rada Miasta [...] ustaliła, że stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w obszarze objętym płatną strefą parkowania, wysokość opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie ustala załącznik Nr 2 do Uchwały. Sposób pobierania opłat określa załącznik Nr 3 do Uchwały oraz, że płatna strefa parkowania obowiązuje w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach od 9:00 - 18:00 przez cały rok. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą uchwałę wniósł Wojewoda Śląski wnosząc o stwierdzenia nieważności w części określonej w § 2 uchwały w zakresie wyrazów wysokość opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie..." w tytule załącznika Nr 2 w zakresie wyrazów wysokość opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w strefie" oraz pkt 5 Załącznika Nr 2 do uchwały, jako niezgodnej z art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pkt 3 Załącznika Nr 2 do uchwały oraz pkt 1 tiret trzecie Załącznika Nr 3 do uchwały, jako niezgodnej z art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych, a nadto pkt 3, 4, 5, 7-9 Załącznika Nr 3 do uchwały, jako niezgodnej z art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu wskazano, że Rada Miasta [...] działając na podstawie art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych ustaliła wysokość opłaty dodatkowej. Podniesiono, że w uchwale brak jest natomiast uregulowań odnoszących się do sposobu pobierania opłaty dodatkowej (w pkt 9 zdanie pierwsze Załącznika Nr 3 do uchwały ograniczono się jedynie do wskazania, że kierujący ma obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w ciągu 14 dni od dnia otrzymania wezwania). Organ nadzoru wskazał, że pkt 3 Załącznika Nr 2 do uchwały stanowi naruszenie art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, gdyż nie zawarto w nim upoważnienia pozwalającego na ustalanie ceny za zakup identyfikatora postojowego. Zdaniem Wojewody Rada Miasta nie była zatem uprawniona do wprowadzenia opłaty dodatkowej w postaci opłaty za wydanie identyfikatora upoważniającego do parkowania w rejonie stałego miejsca zameldowania. Odnosząc się do regulacji zawartej w pkt 4 Załącznika Nr 3 do uchwały, organ wskazał, że stanowi ona przekroczenie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 13b ust. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Również regulacje zawarte w pkt 7 i 8 Załącznika Nr 3 zdaniem Wojewody wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego Rady Miasta, gdyż mają charakter organizacyjny określający zasady korzystania ze strefy płatnego parkowania a nie regulują wysokości stawek opłat, ani sposobu ich pobierania. Zdaniem organu nadzoru określony w pkt 9 Załącznika Nr 3 do uchwały sposób egzekucji opłat dodatkowych również wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego i nie można przyjąć, że określa on sposób pobierania opłat. Rada Miasta odpowiadając na skargę wskazała, że skarga sporządzona została po upływie 12 lat od podjęcia spornej uchwały i dotyczy części unormowań, które już nie obowiązują. Wskazano, że zaskarżona uchwała została uchylona uchwałą nr [...] Rady Miasta [...]. Organ nie zgodził się z zarzutem braku uregulowań dotyczącego sposobu pobierania opłaty dodatkowej wskazując, że unormowania te znajdują się w zaskarżonej uchwale w różnych jej miejscach. Rada Miasta [...] wyjaśniła, że użyte w uchwale nieprawidłowe sformułowanie dotyczące ceny za nabycie identyfikatora nie determinuje faktycznej intencji organu podejmującego uchwałę. Wskazano, że z treści uchwały wynika natomiast, iż intencją organu było faktycznie ustalenie opłaty za parkowanie w strefie, a nie ustalenie ceny abonamentu. Wyjaśniono również, że zapis pkt 4 Załącznika Nr 3 uchwały miał na celu umożliwienie kontroli służbom miejskim czy osoba parkująca w strefie dokonała opłaty. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w związku z treścią art. 13f ust. 3 ustawy o drogach publicznych niezasadny jest zarzut nieokreślenia sposobu pobierania opłaty, gdyż z przytoczonego przepisu wynika, że opłaty dodatkowe pobiera zarząd drogi. Wskazano również, że zwarte w ust. 3 Załącznika Nr 2 uregulowanie dotyczące ceny za wydanie identyfikatora uprawniającego do parkowania w rejonie stałego miejsca zamieszkania w ciągu jednego kwartału w związku z treścią art. 13f ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, który dopuszcza możliwość wprowadzenia opłat zryczałtowanych za taką opłatę, należy uznać opłatę za wydanie identyfikatora. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu przekroczenia ustawowego upoważnienia w kwestii regulacji zawartej w pkt 4 Załącznika Nr 3 uchwały podniósł, że treść art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz pojęcie "sposób", rozumiane jako "określona metoda, forma wykonania" upoważnia do wprowadzenia obowiązku wykazania w określonej formie wypełnienia obowiązku uiszczenia opłaty. W ocenie Sądu pkt 7 Załącznika Nr 3 uchwały ma charakter czysto informacyjny natomiast do zastrzegania stałego miejsca postojowego uprawnia abonament określony w ust. 2 Załącznika Nr 2 uchwały. W kwestii natomiast ust. 7 Sąd wskazał, że uprawnienie kierujących pojazdami TAXI do nieuiszczania opłaty na miejscach postojowych oznaczonych znakiem TAXI w istocie stanowi wprowadzenie stawki zerowej, co mieści się w upoważnieniu wynikającym z art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Podstawą stwierdzenia nieważności pkt 9 Załącznika Nr 3 był natomiast brak delegacji ustawowej do podstawy określenia procedury egzekucji opłaty dodatkowej. Również w przypadku pkt 8 Załącznika Nr 3 uchwały zdaniem Sądu doszło do przekroczenia upoważnienia ustawowego do określania uprawnień kontrolnych służby parkingowych. Skargę kasacyjną na punkt 2 powyższego rozstrzygnięcia złożył Wojewoda Śląski zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), polegającą na uznaniu, że regulacje zawarte w uchwale Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sposób wystarczający regulują sposób pobierania opłaty dodatkowej i są wystarczające dla prawidłowego zrealizowania delegacji ustawowej zawartej w art. 13f ust. 2 ustawy, a tym samym na stwierdzeniu braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie dotyczącym opłaty dodatkowej w całości (tj. § 2 uchwały w zakresie wyrazów "..., wysokość opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie...", w tytule załącznika Nr 2 w zakresie słów "..., wysokość opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w strefie" oraz pkt 5 Załącznika Nr 2 do uchwały) - ze względu na niewypełnienie delegacji z ww. przepisu ustawy; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP, w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy poprzez niewłaściwą wykładnię przepisów i przyjęcie, iż dopuszczalne jest ustalenie kryterium zróżnicowania mieszkańców strefy płatnego parkowania ze względu na to, że posiadają stałe zameldowanie w obszarze strefy oraz ze względu na tytuł prawny do parkowanego pojazdu (własność, współwłasność, korzystanie z samochodu na podstawie aktualnej umowy leasingowej), pomimo, że oznacza to nieuzasadnione nierówne traktowanie mieszkańców i tym samym jednoczesne wykluczenie możliwości nabycia identyfikatora mieszkańca strefy na preferencyjnych zasadach przez mieszkańców zamieszkujących strefę, tyle że z zamiarem pobytu czasowego; 3. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 13b ust. 4 pkt 3 ustawy polegająca na uznaniu, że regulacja zawarta w pkt 4 Załącznika Nr 3 do uchwały tj., że "Karty postojowe, abonamenty i identyfikatory muszą być umieszczone za przednią szybą wewnątrz pojazdu, tak aby były w pełni widoczne i czytelne dla pracowników Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg" realizuje delegację ustawową wynikającą z art. 13b ust. 4 ustawy, nie stanowi istotnego naruszenia prawa, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. 4. przepisów prawa procesowego, tj. art. 147 § 1 w zw. z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) dokonanie swobodnej oceny dowodów i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy w konsekwencji błędów w ustaleniu stanu faktycznego, tj. pominięcie zarzutu istotnego naruszenia prawa wskazanego w skardze na uchwałę w zakresie dotyczącym uzależnienia prawa do nabycia identyfikatora mieszkańca strefy od zameldowania w obszarze strefy na pobyt stały oraz w zakresie dotyczącym określenia w przedmiotowej uchwale obowiązków kierującego pojazdem, który korzysta z ogólnodostępnych miejsc postojowych w płatnej strefie parkowania (pkt 3 Załącznika Nr 3 do uchwały) oraz niewyjaśnienie powodów nieuwzględnienia tego zarzutu; b) uchybienie wymogom formalnym uzasadnienia wyroku, poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi Wojewody Śląskiego i w konsekwencji oddalenie skargi w zakresie określonym w pkt 2 wyroku, zamiast stwierdzenia nieważności uchwały. W oparciu o przytoczone zarzuty Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części określonej w pkt 2 i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, na zasadzie art. 188 p.p.s.a., albo uchylenie zaskarżonego wyroku w części określonej w pkt 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w zaskarżonej uchwale Rada Miasta ustaliła jedynie wysokość opłaty dodatkowej, bez określenia sposobu jej pobierania mimo, że art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych zobowiązuje ją do określenia wysokości opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania. W opinie Wojewody stwierdzenie nieważności pkt 9 Załącznika nr 3, który to punkt w ocenie Sądu regulował w sposób wystarczający kwestię sposobu pobierania opłaty dodatkowej, przesądza o wadliwości stanowiska Sądu i czyni uzasadnienie wewnętrznie sprzecznym. Ponadto w związku ze stwierdzeniem nieważności pkt 9 Załącznika nr 3 uchwała została pozbawiona jedynej, w ocenie organu nadzoru, regulacji określającej sposób pobierania opłaty. Wojewoda zwrócił uwagę, że uzależniając prawo do nabycia identyfikatora mieszkańca strefy od zameldowania w obszarze strefy na pobyt przekroczyła upoważnienie ustawowe, naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Wskazał, że zwolnienie z uiszczania opłat dotyczyć powinno mieszkańców terenu objętego strefą płatnego parkowania bez względu na to czy są oni na tym terenie zameldowani na stałe czy nie. Zdaniem organu nadzoru niedopuszczalne jest również różnicowanie mieszkańców ze względu na tytuł prawny do parkowanego pojazdu (własność, współwłasność, korzystanie z samochodu na podstawie aktualnej umowy leasingowej). Podniósł również, że w jego ocenie nietrafne jest stanowisko Sądu I instancji, iż umieszczenie w uchwale zapisu dotyczącego konieczności umieszczania dowodu opłaty w konkretnym miejscu nie stanowi przekroczenia ustawowej delegacji zawartej w art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że opłata za wydanie identyfikatora ma charakter opłaty zryczałtowanej co zgodne jest z treścią art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych, zaś w kwestii umieszczania karty postojowej za przednią szybą (pkt 4 Załącznika Nr 3 uchwały) Gmina również podzieliła stanowisko Sądu I instancji wskazując, że zarzuty Wojewody są nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna częściowo zasługiwała na uwzględnienie, natomiast z uwagi na to, że w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Rozpoznając zatem w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 147 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że zarzut ten jest chybiony. Stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie wyroku należy przede wszystkim tak sporządzać, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd meriti nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego albo przepisów procedury w stopniu, który motywowałby określonej treści rozstrzygnięcie (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, LEX nr 187709). Jak też wtedy, kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wymaganych elementów. Przeto z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy motywy wyroku nie odpowiadają wymogom tego przepisu, przy czym nie każde uchybienie temu przepisowi może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Trzeba też dodać, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wyjątkowo, a mianowicie jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera ustaleń faktycznych poczynionych (czy raczej zaakceptowanych przez sąd meriti), co wynika z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39). Zatem zarzut jego naruszenia należy powiązać z ewentualnym uchybieniem innemu przepisowi. Nie spełnia tego wymogu powiązanie go z art. 147 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a, gdyż przepisy te normują inną materię, a faktycznie zarzut w tym obrębie zmierza do wykazania wady uzasadnienia, skoro ocena prawna i wytyczne co do dalszego toku postępowania należą do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w sposób wyczerpujący, dlaczego stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Stanowisko to częściowo nie uzyskało aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wpływa to jednak na kwestię wadliwości sporządzonego uzasadnienia w sprawie, a związane jest z inną oceną merytoryczną sprawy. Nadto uzasadnienie wyroku zawiera pełną ocenę sprawy na gruncie przyjętej koncepcji rozstrzygnięcia. Dodać też trzeba, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować poprawności rozstrzygnięcia, ani podważać ustaleń faktycznych i zastosowania prawa materialnego. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP, w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Jak słusznie wskazał Wojewoda treść pkt 3 Załącznika Nr 2 do uchwały wykracza poza uprawnienia Gminy zawarte w art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi. Natomiast z treści zaskarżonego pkt 3 Załącznika Nr 2 do uchwały wynika, że Gmina ograniczyła krąg podmiotów uprawnionych do wykupienia identyfikatora do osób na stałe zameldowanych w obszarze strefy, będących włascicielem lub współwłaścicielem pojazdu oraz osób na stałe zameldowanych w strefie i korzystających z samochodu na podstawie aktualnej umowy leasingowej. Wyżej wskazane zróżnicowanie mieszkańców strefy ze względu na posiadanie stałego zameldowanie w obszarze strefy płatnego parkowania oraz tytuł prawny do pojazdu były juz przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Wielokrotnie wskazywano, że różnicowanie mieszkańców strefy płatnego parkowania narusza zasadę równości wobec prawa oraz niezgodne jest z wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego zasadą sprawiedliwości społecznej nakazującą, by zróżnicowanie poszczególnych osób pozostawało w odpowiedniej relacji do dzielących je różnic. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego zasada równości wobec prawa wymaga, by podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną, były traktowane równo, bez różnic faworyzujących lub dyskryminujących. Wprowadzanie zróżnicowania jest dopuszczalne tylko gdy jest uzasadnione, to znaczy gdy pozostaje w związku z bezpośrednim celem przepisów, wagą interesu, dla którego zróżnicowanie jest wprowadzone, pozostaje w proporcji do interesów naruszanych oraz nie uwłacza w sposób zasadniczy innym wartościom (por. wyrok TK z dnia 6 grudnia 1997 r., sygn. akt: K 8/97; wyrok TK z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. akt: K 18/99). W świetle powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że Rada Miasta w przedmiotowej uchwale naruszyła zasadę równości i sprawiedliwości społecznej wprowadzając zróżnicowanie dyskryminujące część mieszkańców strefy płatnego parkowania. Jak słusznie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1418/13 instytucja zameldowania, ma charakter czynności materialnoprawnej wynikającej z ewidencji ludności, nie może być więc podstawą warunkującą nabycie praw (por. również wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1978/16). Podobnie stanowisko odnośnie różnicowania możliwości nabycia identyfikatora od tytułu prawnego do pojazdu należało uznać za przekroczenie uprawnień wynikających z przepisów ustawy prawo o drogach publicznych i naruszające zawadę równości wobec prawa. Mając na uwadze powyższe nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że cel wskazany w ustawie o drogach publicznych uzasadniał zróżnicowanie przez Radę Miasta opłaty dla osób uprawnionych do obniżenia wysokości opłaty parkingowej w określony w pkt 3 Załącznika Nr 2 uchwały sposób, w konsekwencji należało stwierdzić nieważność uchwały we wskazanym zakresie. Chybione okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni przepisów art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych zauważyć należy, że słowo "sposób" odnosi się do trybu postępowania, formy wykonania określonej czynności. Oznacza to, że Rada Miasta zobowiązana jest określić tryb postępowania, który umożliwi osiągnięcie celu – uiszczenie opłaty parkingowej. Zatem organ zobowiązany jest uregulować w uchwale czynności techniczne, metodę uiszczenia opłaty czy sposób potwierdzenia wykonania czynności. W przypadku opłaty dodatkowej organ zobowiązany jest do wskazania kiedy dochodzi do powstania obowiązku uiszczenia powyższej opłaty. Ponadto organ wskazać powinien w jaki sposób weryfikowany będzie obowiązek jej uiszczenia oraz jaki podmiot uprawniony jest do przyjęcia tej opłaty. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie Rada Miasta ustaliła w uchwale zarówno wysokość jak i sposób uiszczania opłaty dodatkowej. Zawarto bowiem w zaskarżonej uchwale zarówno sposób weryfikacji powstania obowiązku uiszczenia opłaty jak i wskazano organ, który pobiera opłatę dodatkową. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 13b ust. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Zauważyć należy, że konsekwencją obowiązku uiszczania opłaty za postój w strefie płatnego parkowania jest konieczność udokumentowania wykonania tego obowiązku. Stanowisko to jest uzasadnione również ze względu na przewidziane przez ustawodawcę sankcje za nie uiszczenie opłaty. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że określona przez Radę Miasta forma wykazania spełnienia obowiązku uiszczenia opłaty nie narusza upoważnienia ustawowego. Podzielić należy stanowisko zaprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że rozwiązanie przewidujące umieszczenie dowodu opłaty za przednią szybą pojazdu w sposób widoczny, jest racjonalne zarówno z punktu widzenia wnoszącego opłatę, jak i pobierającego (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1154/12). W konsekwencji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że wskazana przez Radę Miasta forma udokumentowania uiszczenia opłaty stanowi przekroczenie ustawowych uprawnień. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji natomiast na podstawie art. 184 w zw. z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a.