I OSK 1129/22

Dnia 26 maja 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1278/21 w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2022 r. (sygn. akt I SA/Wa 1278/21), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi M. O.- uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r. nr [...] o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...], Plac nr [...] - obecnie przy ul. [...] - o powierzchni [...]m2. W motywach w/w wyroku Sąd Wojewódzki podał, że zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w Warszawie z dnia 25 stycznia 1949 r. nr [...], tytuł własności nieruchomości oznaczonej hipotecznie "Nieruchomość Warszawska [...]",co do placów oznaczonych N.N [...] i [...] na planie pod N.4 zbioru dowodów tej księgi, zawierających powierzchnie: N.13 - [...]m2, N. 14 - [...]m2 i N. 15 -[...]m2, ujawniony był na nazwisko A. i J. z B. małżonków O., w równych częściach niepodzielnie na mocy aktu kupna z dnia 11 marca 1936 r. Grunt ten został objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279) a obecnie stanowi własność m. st. Warszawy jako działka ewidencyjna nr [...] obrębu [...], objęta księgą wieczystą KW [...]. Sąd wskazał również, że byli właściciele wystąpili z wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej, a który przez kilkadziesiąt lat nie został jednak rozpoznany. Pismem z dnia 19 maja 2017 r. zgłosił zaś swój udział w postępowaniu dekretowym, następca prawny A. i J. małżonków O.- M.O., przedkładając następnie wymaganą w tym zakresie dokumentację. Rozpoznając natomiast merytorycznie sprawę, Prezydent m st. Warszawy, pierwotnie decyzją z dnia 25 września 2018 r. nr [...], odmówił uwzględnienia w/w wniosku. Organ wyjaśnił przy tym, iż grunt przedmiotowej nieruchomości warszawskiej został objęty w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy w dniu 25 listopada 1948 r., to jest z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy nr 27, a zatem termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej ww. gruntu kończył się w dniu 25 maja 1949 r. Jednocześnie Sąd wskazał, że (cyt.): "W dalszej części Prezydent m. st. Warszawy twierdził, iż (cyt.): "wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do powyższego gruntu miał zostać złożony w dniu 10.02.1949 r., z zachowaniem terminu określonego w art. 7 ust. 1 w/w dekretu." Następnie jednak nadmienił, że (cyt.): "Organ wskazał, iż wniosek z dnia 23 maja 1949 roku nie został do dnia dzisiejszego rozpatrzony." Ponadto Sąd podał, że w ocenie Prezydenta m. st. Warszawy, ponieważ na działce (o obecnym) nr [...] został posadowiony budynek usługowy, który nie spełniał przesłanek, wynikających z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, a przy tym został on wybudowany z przekroczeniem dawnych granic przedmiotowej nieruchomości warszawskiej i w miejscu przecinania budynku przez granice przedmiotowej nieruchomości nie było pełnych ścian oddzielenia przeciwpożarowego, decyzja ustanawiająca prawo użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomości byłaby decyzją niewykonalną a zatem obarczoną wadą nieważności, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Poza tym Prezydent m. st. Warszawy powołał się także na treść art. 214a pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu - w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości, której jedynie część jest przedmiotem roszczenia określonego w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Rozpoznając odwołanie od w/w decyzji, wniesione przez M.O., decyzją z dnia 26 marca 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, podnosząc m. in., że Prezydent m. st. Warszawy nie wyjaśnił skąd czerpał wiedzę w przedmiocie braku możliwości podziału, zlokalizowanego na przedmiotowym gruncie budynku, który został wybudowany po wejściu w życie dekretu warszawskiego. W aktach sprawy brak było bowiem w tym zakresie stosownej dokumentacji. Rozpoznając po raz drugi sprawę, Prezydent m.st. Warszawy, decyzją z dnia 15 lutego 2021 r. nr [...] ponownie orzekł o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy dawnej ul. [...] oznaczonej nr hip. [...], Plac nr [...] z tym, że aktualnie powodem wydania decyzji odmownej było przyjęcie przez organ, że wniosek dekretowy został wniesiony przez małżonków O. z uchybieniem ustawowego terminu. W motywach rozstrzygnięcia Prezydent m. st. Warszawy wskazał bowiem, że J. O. i A. O. wystąpili o przyznanie prawa użytkowania za czynszem symbolicznym wnioskiem z dnia 21 maja 1949 r, [data wpływu do organu 23 maja1949 r.], do którego zostało załączone zaświadczenie Sądu Grodzkiego w Warszawie Oddziału Ksiąg Wieczystych z dnia 25 stycznia 1949 r. Nr [...], przy czym termin do złożenia wniosku - w trybie art. 7 ust. l dekretu warszawskiego – upływał w niniejszym przypadku dniu 16 lutego 1949 r. Rozpoznając odwołanie, wniesione od w/w decyzji, wniesione również przez M.O., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r., podkreślając, iż wniesienie wniosku bez zachowania terminu, wskazanego w dekrecie warszawskim, było powodem odmowy jego uwzględnienia. Termin bowiem, określony w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. jest terminem prawa materialnego a nie terminem procesowym a zatem wniesienie wniosku w dniu 23 maja 1949 r. w sytuacji, w której wniosek ten powinien być wniesiony w terminie do dnia 16 lutego 1949 r. uzasadniało rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. M.O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi naruszenie: art 7, art 77 § 1, art 107 § 3 k.p.a. i art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskrzonej decyzji. Uchylając – na zasadzie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") – zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r. nr 39/SD/2021, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego nie możliwe było bowiem, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, ustalenie, czy wniosek dekretowy złożony został po upływie przewidzianego dla niego sześciomiesięcznego terminu. Tym samym słuszne – w ocenie Sądu I instancji – było stanowisko skarżącego, który akcentował, że w pierwszej decyzji z dnia 25 września 2018 r. nr [...], Prezydent m.st. Warszawy wprost wskazywał, że "grunt przedmiotowej nieruchomości został objęty w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy w dniu 25 listopada 1948 r" tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 27 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, a zatem termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej ww. gruntu upływał w dniu 25 maja 1949 r. Wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do powyższego gruntu został złożony w dniu 10 lutego 1949 r., z zachowaniem terminu określonego w art. 7 ust. 1 ww. dekretu", podczas gdy w decyzji z dnia 15 lutego 2021 r. nr [...] organ I instancji twierdził, że "z analizy materiału dowodowego oraz w oparciu o sporządzoną na potrzeby niniejszego postępowania analizę geodezyjną, w której ustalono m.in. położenie przedmiotowej nieruchomości, bezsprzecznie wynika, że objęcie niniejszego gruntu w posiadanie przez gminę nastąpiło w dniu 16 sierpnia 1948 r. tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 20 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy. W punkcie 13 treści ogłoszenia wskazano, że Gmina m.st. Warszawy obejmuje w posiadanie grunty ograniczone osiami ulic m.in. [...] do przecięcia z południową granicą miasta oraz południową granicą miasta do przecięcia z osią ul. [...], co obejmuje swym zasięgiem teren nieruchomości, której dotyczy ta decyzja. Termin do złożenia wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu upływał w dniu 16 lutego 1949 r." W rezultacie zatem Sąd Wojewódzki uznał, że (cyt.): dotychczasowa ocena Prezydenta m.st Warszawy oraz SKO w kwestii złożenia wniosku dekretowego przez Skarżącego jest oparta na niepełnych przesłankach, a tym samym dowolna. Naruszyła więc art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że (cyt.): "podstawowym materiałem dowodowym dokumentującym złożenie wniosku dekretowego są akta własnościowe, danej nieruchomości, a w przypadku braku pełnej dokumentacji, a w szczególności dowodu wpływu tego wniosku, organ posiłkuje się zapisami zawartymi w oryginalnym rejestrze wpływu wniosków dekretowych w Urzędzie Wojewódzkim. Okoliczność złożenia wniosku dekretowego musi mieć oparcie w powyższych dokumentach, co jak szczegółowo podniesiono wyżej nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, iż organ I instancji, jaki i organ odwoławczy nie zbadały przesłanki posiadania gruntu przez Skarżącego na datę złożenia wniosku przyznania prawa użytkowania wieczystego. Organy rozpoznające sprawę z przedmiotowego wniosku nie uwzględniły, więc jednej z przesłanek wynikających z dekretu. W związku z tym w sytuacji, gdy stan faktyczny w sprawie nie został ustalony w sposób jednoznaczny, z naruszeniem przepisów wskazanych wyżej, za przedwczesną należy uznać analizę pozostałych zarzutów skargi, gdyż odnoszą się one do przepisów prawa materialnego". Z tej przyczyny Sąd Wojewódzki polecił by organy, rozpoznając ponownie sprawę, podjęły czynności procesowe z uwzględnieniem wyżej zaprezentowanego stanowiska, co do ustalenia istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, to jest terminu złożenia wniosku dekretowego przez poprzedników prawnych skarżącego. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Prokurator Regionalny w Warszawie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 735 t.j. z późn. zm. - dalej k.p.a.) - polegające na uwzględnieniu skargi uczestnika postępowania M.O. i uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r.nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r. nr [...], będące wynikiem błędnego uznania, że powyższe decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7,77 § 1 i art. 80 k.p.a., wobec niepełnego zebrania materiału dowodowego i błędnej jego oceny, w zakresie w jakim niemożliwe było ustalenie, czy wniosek o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. 1945 Nr 50 poz. 279 - dalej dekret warszawski), został złożony w ustawowo zakreślonym terminie, podczas gdy z akt sprawy wprost wynika, że po pierwsze objęcie przez Gminę m.st. Warszawę nieruchomości przy ul. [...], obecnie ul. [...] w Warszawie, nastąpiło z dniem 16 sierpnia 1948 r., tj. z dniem ukazania się Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy Nr 20, zaś po wtóre wniosek dekretowy został złożony w dniu 23 maja 1949 r., co wynika z prezentaty na jego oryginale, zalegającym w aktach własnościowych nieruchomości, a co w ostateczności niezbicie wskazuje, że sześciomiesięczny termin określony w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego nie został dochowany, a tym samym zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z obowiązującym prawem; 2. art. 1 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 7,77, 80,107 § 3 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie daty objęcia przez Gminę m.st. Warszawę nieruchomości przy ul. [...] obecnie ul. [...] w Warszawie oraz daty złożenia wniosku dekretowego przez byłych jej właścicieli w trybie art. 7 dekretu warszawskiego, a tym samym błędne przyjęcie, że w toku postępowania administracyjnego organy nie zebrały dostatecznego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego i w efekcie wydania prawidłowej decyzji merytorycznej, co skutkowało niesłusznym uwzględnieniem skargi M.O. oraz uchyleniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. o numerze [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r. nr [...]. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący Prokurator wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ewentualnie - oddalenie skargi. Oświadczył przy tym, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów, przytoczonych w w/w skardze a które to zarzuty, w przeważającej mierze okazały się uzasadnione. Zaskarżonym wyrokiem, Sąd Wojewódzki uwzględnił skargę M.O., wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r. o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] oznaczonej nr hip. [...], Plac nr [...]- obecnie przy ul. [...] - o powierzchni [...] m2, gdyż uznał, że decyzje te w sposób istotny naruszały art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to polegało zaś na dokonaniu przez Kolegium i Prezydenta m. st. Warszawy dowolnej oceny (cyt.): "w kwestii złożenia wniosku dekretowego przez Skarżącego", gdyż (cyt.): "w oparciu o zebrany materiał dowodowy, nie jest jednak możliwe ustalenie czy wniosek został złożony po upływie sześciomiesięcznego terminu na złożenie wniosku dekretowego." Wyrażając w/w pogląd Sąd Wojewódzki wskazywał jednocześnie, iż (cyt.): "podstawowym materiałem dowodowym dokumentującym złożenie wniosku dekretowego są akta własnościowe, danej nieruchomości (...)". W związku z powyższym skład orzekający pragnie wyjaśnić, że po pierwsze, wniosek dekretowy w niniejszej sprawie został złożony nie przez skarżącego w postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim (M. O.), a przez jego poprzedników prawnych, w osobach: A. i J. małżonków O., a po drugie, stanowisko Sądu I instancji, iż ocena organów, odnosząca się do kwestii terminu wniesienia wniosku dekretowego, była dowolna, było co najmniej przedwczesne. Prawdą jest, że w zaskarżonej decyzji, to jest decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r. o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] oznaczonej nr hip. [...], Plac nr [...] - obecnie przy ul. [...] - o powierzchni [...] m2, organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta m. st. Warszawy o braku dochowania przez małżonków O. terminu do wniesienia wniosku dekretowego w sytuacji, w której w poprzednio wydanej w tym przedmiocie decyzji, okoliczność ta nie była przez organ odwoławczy kwestionowana. Sam jednak fakt zmiany w/w poglądu nie uzasadniał jeszcze uznania, że nowy pogląd był wadliwy bo dowolny, gdyż w rzeczywistości nie można było dokonać w tym zakresie miarodajnych ustaleń. Jak wynika z akt sprawy, w tym w szczególności z uzasadnienia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 lutego 2021 r., zmiana stanowiska organu I instancji co do dochowania przez małżonków O. terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, zgodnie z którym, dotychczasowy właściciel gruntu, prawi następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie – użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną, nie wynikała z innej wykładni tego przepisu, a głównie z faktu dokonania obecnie innych ustaleń związanych z datą objęcia przedmiotowego gruntu w posiadanie przez Gminę. W uzasadnieniu w/w decyzji czytamy bowiem, że (cyt.): "Z analizy materiału dowodowego oraz w oparciu o sporządzoną na potrzeby niniejszego postępowania analizę geodezyjną, w której ustalono m. in. położenie przedmiotowej nieruchomości, bezsprzecznie wynika, że objęcie niniejszego gruntu w posiadanie przez gminę nastąpiło w dniu 16.08.1948 roku tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 20 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy. W pkt 13 treści ogłoszenia wskazano, ze Gmina m. st. Warszawy obejmuje w posiadanie grunty ograniczone osiami ulic m. in. [...] do przecięcia z południową granicą miast oraz południową granicą miasta z osią Al. [...], co obejmuje swym zasięgiem teren nieruchomości, której dotyczy ta decyzja. Termin do złożenia wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu upływał w dniu 16.02. 1949 roku". Z tych powodów, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd Wojewódzki winien ocenić przede wszystkim, czy stanowisko, zgodnie z którym nieruchomość warszawska, położona przy dawnej ul. [...], oznaczonej nr hip. [...], Plac nr [...] została objęta ogłoszeniem zawartym w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy nr 20, było uzasadnione, gdyż poprzednio organy przyjmowały, że nieruchomość ta była objęta ogłoszeniem z dnia 25 listopada 1948 r. zawartym w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy nr 27. Tymczasem z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika by Sąd I instancji te kwestę rozważał. Koncentrował się bowiem jedynie na samym fakcie istnienia rozbieżności w ustaleniach przyjętych w decyzjach Prezydenta m. st. Warszawy z 2019 r. i z 2021 r. oraz odsyłał organy do treści akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości, podczas, gdy jak – jak słusznie zauważa autor skargi kasacyjnej - lektura tych akt bez żadnych wątpliwości wskazuje, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, datowany na 21 maja 1949 r. wraz z Zaświadczeniem Sądu Grodzkiego, Oddział Ksiąg wieczystych z dnia 25 stycznia 1949 r. wpłynął do Zarządu Miejskiego w m.st. Warszawie Wydziału Polityki Budowalnej w dniu 23 maja 1949 r. Fakt ten potwierdza bowiem data prezentaty na tymże piśmie, którego oryginał zalega w aktach nieruchomości na karcie numer 2 zaś autentyczność tego dokumentu nie była nigdy kwestionowana. Ponadto także kolejne pismo dotychczasowej właścicielki nieruchomości z dnia 23 listopada 1960 r. (karta 3), wskazuje również na datę 23 maja 1949 r., kiedy to uiszczono opłatę manipulacyjną od przedmiotowego wniosku. Z tych zatem powodów, zdaniem składu orzekającego, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ocenę zasadności ustaleń faktycznych, dokonanych w postępowaniu administracyjnym, które kończyła zaskarżona decyzja. Ustalenia te zaś rozstrzygały o kwestii prawidłowości wniesienia w tej sprawie wniosku dekretowego. Dlatego też stwierdzenie zawarte w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym: ponieważ w oparciu o zebrany materiał dowodowy, nie było możliwe ustalenie, czy wniosek dekretowy złożony został po upływie przewidzianego dla niego sześciomiesięcznego terminu a co uzasadniało przyjęcie, iż organy w istotny sposób w niniejszej sprawie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie było trafne. Natomiast zarzuty oparte na (cyt.): "art. 1 § 1 p.p.s.a." i art. 107 § 3 k.p.a. nie były uzasadnione. Przepis określony jako: "art. 1 § 1 p.p.s.a." nie występuje w porządku prawnym a zarzut oparty na art. 107 § 3 k.p.a. należało uznać za co najmniej przedwczesny. Ocena bowiem czy uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało ustawowe wymagania, przewidziane procedurą administracyjną, mogła być bowiem w niniejszej sytuacji dopiero dokonana po przeprowadzeniu właściwej kontroli tej decyzji przez Sąd I instancji. Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy, Sąd Wojewódzki, badając legalność zaskarżonej decyzji, winien sprawdzić, czy aktualne ustalenia organów, dotyczące daty wniesienia w tym przypadku wniosku dekretowego mają swoje oparcie w dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego a przede wszystkim odnieść się do kwestii prawidłowości tych ustaleń, które były związane z datą objęcia spornego gruntu w posiadanie przez Gminę. Przeprowadzenie tego rodzaju kontroli ostatecznie przesądzi bowiem o kwestii, czy wniosek dekretowy został w tym przypadku wniesiony w terminie czy też z jego uchybieniem. W tym celu istotnie pomocne może się okazać, sugerowane w skardze kasacyjnej, dokonanie analizy opisu obszaru, zamieszczonego w pkt 13 dziennika promulgacyjnego z dnia 16 sierpnia 1948 r. nr 20 w odniesieniu do mapy znajdującej się w aktach własnościowych nieruchomości na karcie 358. Następnie, w zależności od wyników tej analizy, Sąd Wojewódzki rozważy celowość zbadania wszystkich zarzutów skargi. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.