I OSK 1113/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.S.A. z/s w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 155/20 w sprawie ze skargi P.S.A. z/s w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r., I SA/Wa 155/20 w sprawie ze skargi P.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa przez Gminę D. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (pkt 1.), oddalił skargę w pozostałej części (pkt 2.), rozstrzygnął o kosztach sądowych (pkt 3.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodły P.S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w części dotyczącej pkt 2. wyroku i zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, 1) art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U.1985.22.99 ze zm.), dalej jako "u.g.g.", przez uznanie, że wykazanie zarządu nie może odbyć się inaczej niż przy pomocy dokumentów wskazanych w tej jednostce redakcyjnej, pomimo że takie ograniczenie nie wynika z tego przepisu; 2) art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 38 ust. 2 u.g.g. przez uznanie, że tylko decyzja o oddaniu gruntu w zarząd albo umowa o przekazaniu nieruchomości umowa o nabyciu, mogą stanowić podstawę stwierdzenia przez właściwy organ dotychczasowego prawa zarządu, pomimo że oddanie gruntu w zarząd nie miało skutków cywilnoprawnych, w praktyce następowało zazwyczaj na drodze czynności faktycznych, dany grunt był niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej lub wykonywania innych zadań ustawowych albo statutowych, a państwowa jednostka organizacyjna uiszczała stosowne opłaty; 3) art. 87 ust. 1 u.g.g. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nie uwzględnienie, iż grunty, które w dniu wejścia w życie ustawy znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego P. przeszły z mocy prawa w zarząd tego przedsiębiorstwa; 4) art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U.1990.32.191 ze zm.), dalej jako "u.p.w.", przez jego niezastosowanie oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.w. przez jego błędne zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie występuje przesłanka negatywna komunalizacji co umożliwia stwierdzenie, iż mienie to staje się komunalnym, pomimo iż grunt należący do przedsiębiorstwa państwowego wykonującego zadania o charakterze ogólnokrajowym został wyłączony spod komunalizacji. II. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ art. 75 §1 ab initio, art. 7 w związku z art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. polegające na ograniczeniu w postępowaniu administracyjnym zasady równej mocy środków dowodowych, pomimo że takie ograniczenie jest nieuzasadnione, nie wynika wprost z przepisu ustawy, przerzuca na stronę odpowiedzialność za ewentualne błędy organu administracji państwowej, a przez wprowadzenie takiego wymogu ex post – faktycznie pozbawia stronę rzeczywistej ochrony jej praw majątkowych, przy jednoczesnym przerzuceniu obowiązków dowodowych na stronę; gdyby Sąd I instancji dostrzegł powyższe uchybienie, zaskarżone rozstrzygnięcie mogłoby być inne, tj. skarga mogłaby zostać uwzględniona. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, przedstawienie pełnemu składowi Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego polegającego na ustaleniu rozumienia "pozostawania nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa P. bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 u.g.g., oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Rekapitulując stan faktyczny sprawy należy zauważyć, iż Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę D. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni 0,0003 ha i nr [...] o powierzchni 0,0264 ha, objętej księgą wieczystą Kw nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające prowadzone w tej sprawie wykazało, że ani P. S.A., ani Prezydent Miasta D. nie dysponują dokumentem o przekazaniu spornego terenu w zarząd P. Zatem mienie to podlega komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.w., bowiem nie podlega wyłączeniu z komunalizacji na podstawie art. 11 i 12 u.p.w. Od ww. decyzji Wojewody Śląskiego P. S.A. wniosła odwołanie, zaskarżając decyzję w części dotyczącej działki nr [...]. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymała w mocy w całości decyzję Wojewody Śląskiego z [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu Komisja wskazała, że w stosunku do działek nr [...] i nr [...] brak po stronie P. dokumentu przekazującego sporne mienie w zarząd, o którym mowa w art. 38 ust. 2 i art. 87 ust. 2 u.g.g. czy też uzyskanego na podstawie art. 87 ust. 1 u.g.g., a stosownie do art. 6 u.g.g. w związku z art. 24 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych (Dz.U.1988.26.183 ze zm.), dalej jako "u.s.r.n.", grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd były zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej, tj. radę narodową stopnia podstawowego. W sprawie nie miał też zastosowania art. 11 ust. 1 pkt 2 u.p.w. ponieważ rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz.U.1990.51.301), nie wymienia P. jako przedsiębiorstwa państwowego wyłączonego z komunalizacji. Odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym m.in. w uchwałach składów siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16 i z dnia 26 lutego 2018 r., I OPS 5/17, Komisja wskazała, że brak po stronie P. dokumentu potwierdzającego prawo zarządu w dacie komunalizacji, świadczy o tym, że 27 maja 1990 r. mienie państwowe należało do rad narodowych ii podlegało komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 u.p.w. Od powyższej decyzji P.S.A. w W. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się działki nr [...], pozostającej poza zakresem wniesionego odwołania, a w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt 2. wyroku). Wobec tego ostatniego rozstrzygnięcia wniesiona zastała skarga kasacyjna. Analiza treści zarzutów kasacyjnych prowadzi do wniosku, iż zasadniczym problemem w sprawie pozostaje kwestia sprawowania przez poprzednika prawnego skarżącej kasacyjnie Spółki zarządu przedmiotową nieruchomością, a w szczególności możliwości wykazania tegoż zarządu w procesie komunalizacji mienia, na podstawie art. 5 ust. 1 p.w.u. Kwestia ta nie jest nowa w orzecznictwie sądów administracyjnych. Aczkolwiek w przeszłości pozostawała ona kontrowersyjną, to aktualnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest postrzegana jednolicie (vide: uchwała NSA z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16; uchwała NSA z dnia 26 lutego 2018 r., I OPS 5/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), na co trafnie zwrócił uwagę zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd I instancji. Autor kasacji, jakkolwiek dostrzega powyższe ugruntowane aktualnie stanowisko orzecznictwa, to kontestuje jego poprawność. Tak zbudowana skarga kasacyjna nie może być uznana za zasadną. Ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala bowiem na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl bowiem art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd zaprezentowany w ww. uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16 oraz z dnia 26 lutego 2018 r., I OPS 5/17, a wobec powyższego pozostaje związany powyższymi uchwałami, na warunkach wskazanych w art. 269 § 1 p.p.s.a. Uwzględniając stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwałach, ocenę zasadności skargi kasacyjnej wypada rozpocząć od wskazania, że zgodnie z art. 5 ust. 1 p.w.u., jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego (pkt 1), przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego (pkt 2), zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1 (pkt 3) staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Jednocześnie, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1 p.w.u., składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3 tejże ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Naczelny Sąd Administracyjny w motywach uchwały z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16 dokonał wykładni art. 5 ust. 1 p.w.u. wyjaśniając, że zakres użytego w tym przepisie zwrotu "mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego" obejmuje nieruchomości pozostające we władaniu przedsiębiorstwa P. bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 u.g.g. Z treści tej uchwały wynika zatem wniosek, że nieruchomości pozostające we władaniu przedsiębiorstwa P. nie są nieruchomościami "należącymi do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego", o ile prawo do tych nieruchomości może być udokumentowane w sposób określony w art. 38 ust. 2 u.g.g., tj. decyzją organu administracji publicznej, na mocy której P. uzyskała grunt państwowy w zarząd albo umową zawartą, za zezwoleniem organu, o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umową o nabyciu nieruchomości. Zarząd, w rozumieniu przepisów prawno-administracyjnych, musi mieć dla swego powstania podstawę i to podstawę istniejącą przez cały okres trwania zarządu. Zarząd, jako szczególna forma władania nieruchomością, może powstać albo z mocy samego prawa (ex lege), albo na skutek wydania z ustawowego upoważnienia decyzji administracyjnej ustanawiającej takie prawo na rzecz osoby trzeciej. W tym drugim wypadku decyzja administracyjna jest podstawą powstania i wykonywania zarządu przez osobę niebędącą właścicielem gruntu i ma charakter konstytutywny, chyba że ustawa stanowi inaczej. Prawo ustanowione w drodze czynności administracyjnej trwa tak długo jak długo w obrocie prawnym istnieje decyzja statuująca powstanie prawa. W wypadku wyeliminowania decyzji z obrotu prawo zarządu wygasa. W sytuacji natomiast, kiedy zarząd przyznany zostaje oznaczonemu podmiotowi przez ustawę, wówczas uprawnienie do władania gruntem, jak również i określenie zakresu takiego władania powstaje ex lege, bez potrzeby orzekania w tej materii przez jakikolwiek organ administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny rozważał także w tym zakresie kwestię, co dzieje się w sytuacji, gdy ustawa (rozporządzenie o mocy ustawy) przyznająca prawo zarządu mieniem państwowym osobie trzeciej zostaje uchylona w całości, zaś przepisy nowej ustawy, normujące sytuację prawną tejże osoby nie przewidują w ogóle zarządu, jako prawa przysługującego tej osobie i stwierdził, że skutkiem prawnym, wywołanym uchyleniem rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U.1948.43.312 ze zm.), dalej jako "r.PKP", przez przepisu ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o kolejach (Dz.U.1970.9.76 ze zm.), dalej jako "u.k.", było m.in. to, że wolą suwerena uchylony został tytuł prawny (ustawowy) do zarządczego władania gruntami przez przedsiębiorstwo P. Podmiot ten utraciły tym samym z dniem 8 grudnia 1960 r. zarząd nieruchomościami, przyznany przepisami r.PKP, gdyż zarząd powstały ex lege nie może istnieć bez ważnej i obowiązującej podstawy prawnej jego powstania. Przepisy u.k. nie potwierdziły bowiem przysługiwania tego szczególnego prawa w rozdziale 2 zatytułowanym "Przedsiębiorstwo Polskie Koleje Państwowe", przyznając temu przedsiębiorstwu uprawnienie wyłącznie do "budowy, utrzymania i eksploatacji kolei użytku publicznego". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że nie było wolą ustawodawcy potwierdzenie przysługiwania P. zarządu, o którym stanowiło uchylone r.PKP (vide: uchwała NSA z dnia 26 lutego 2018 r., I OPS 5/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze powyższe rozważania, trafnie z toku dotychczasowego postępowania przyjmowano, iż poprzednik prawny skarżącej Spółki nie jest przedsiębiorstwem, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 p.w.u. Nie jest ona bowiem w stanie wykazać tytułu prawnego do komunalizowanego mienia, z którego wynikałyby jej roszczenia do spornej nieruchomości. Dysponowanie, czy zarządzanie majątkiem ogólnonarodowym (państwowym), nawet na podstawie upoważnienia ustawowego, nie pozwala na przyjęcie, że majątek taki należy do dysponenta czy zarządcy. Pojęcia "dysponowanie" i "zarządzanie" nie są tożsame z pojęciem "należy do", które swym zakresem nawiązuje do aspektu prawnorzeczowego. Niezasadne jest przy tym stanowisko, że pojęcie "należeć" powinno być utożsamiane z posiadaniem (władaniem) w rozumieniu prawa cywilnego. Z założenia celowe i świadome posłużenie się przez ustawodawcę terminem "należeć" – a nie "posiadać" – wskazywało, że chodzi o grunty, do których terenowym organom administracji państwowej przysługiwało określone uprawnienie, niezależne od tego, jaki podmiot faktycznie władał gruntem, a nie jedynie czysty aspekt władztwa fizycznego nad nieruchomością. Przy czym o zarządzie nie świadczy nawet samo faktyczne przeznaczenie gruntu pod infrastrukturę kolejową, jeżeli nie wiązało się ono z tytułem prawnym (vide: uchwała NSA z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16; uchwała NSA z dnia 26 lutego 2018 r., I OPS 5/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że od samego początku swego istnienia P. miały obowiązek ewidencjonowania nieruchomości wydzielonych temu przedsiębiorstwu. Regulację w tym zakresie przewidywał art. 6 ust. 3 rPKP, oraz przepisy rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 września 1932 r. o wpisywaniu do ksiąg hipotecznych na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości będących w zarządzie przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U.1932.81.714). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się także stanowisko, że akty regulujące status prawny przedsiębiorstwa P. oraz akty ustawowe i wykonawcze, na podstawie których przeprowadzono nacjonalizację kolei, mają charakter ogólnych aktów normatywnych i nie regulowały stanu prawnego konkretnej nieruchomości, lecz mogły co najwyżej stanowić podstawę do podejmowania aktów indywidualnych dotyczących poszczególnych składników mienia ogólnonarodowego. Jednocześnie istnienia zarządu nie można domniemywać (vide: uchwała NSA z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16; uchwała NSA z dnia 26 lutego 2018 r., I OPS 5/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W świetle powyższych uwag nie można potwierdzić zasadności zarzutów kasacyjnych naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 1 pkt 2 p.w.u., a także naruszenia art. 38 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.g.g. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 u.g.g. bowiem brak po stronie skarżącej Spółki dokumentu przekazującego sporne mienie w zarząd, oznacza, iż grunty państwowe, nie będąc oddane w zarząd, były zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. To zaś umożliwia komunalizację w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.w. Nie można także potwierdzić zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Jak już była o tym mowa, istnienia zarządu nieruchomości nie można domniemywać, a samo faktyczne przeznaczenie gruntu pod infrastrukturę kolejową, jeżeli nie wiązało się z tytułem prawnym nie świadczy o oddaniu nieruchomości w zarząd P. Tym samym nie stanowi naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 p.w.u. wskazywane przez stronę skarżącą faktyczne zajęcie przedmiotowej nieruchomość na cele komunikacji kolejowej. Nie można także dopatrzeć się naruszenia powyższej regulacji prawnej z uwagi na zarzucane ograniczenie "zasady równej mocy środków dowodowych". Tym bardziej, że postępowanie wyjaśniające nie przyniosło dowodów wskazujących na istnienie aktów stosowania prawa, z których mógłby wynikać wniosek o istnieniu zarządu P. nad przedmiotową nieruchomości. Konkludując wypada wskazać, iż w myśl art. 6 ust. 1 u.g.g., w brzmieniu obowiązującym w dacie komunalizacji mienia (tj. w dniu 27 maja 1990 r.), terenowy organ administracji państwowej, sprawując zarząd gruntu, który nie został oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, mógł powierzyć sprawowanie zarządu takiego gruntu, utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, z wyłączeniem czynności wymagających decyzji administracyjnych. Tym samym nieruchomości, które nie zostały przez terenowy organ administracji państwowej rozdysponowane w sposób określony w tym przepisie, należały do tego organu niezależnie od tego, jaki podmiot faktycznie władał określonym mieniem. Jednocześnie, skarżąca Spółka, nie legitymując się tytułem prawnym do skomunalizowanej nieruchomości, wydanym w formie przewidzianej prawem, nie może być uznana za podmiot, któremu taki tytuł służy. Wypada zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak było przeszkód za strony skarżącej Spółki do skomunalizowania przedmiotowej działki. Jak już była o tym mowa Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpatrującym niniejsza skargę, podziela stanowisko wyrażone w uchwałach tegoż Sądu z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16; oraz z dnia 26 lutego 2018 r., I OPS 5/17, a tym samym nie znajduje dostatecznych powodów do uwzględnienia wniosku skargi kasacyjnej o przedstawia zagadnienia prawnego w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a. Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.