I OSK 1100/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. L. i S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1360/21 w sprawie ze skargi E. L. i S. L. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 2 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 1 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1360/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E. L. i S. L. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 2 lipca 2021 r. w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Starosta Kolbuszowski zawiadomieniem z dnia 27 maja 2015 r. poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], polegającej na dokonaniu wpisów zgodnych ze stanem prawnym działki [...]. Decyzją z dnia 30 marca 2021 r. Starosta Kolbuszowski orzekł o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina Kolbuszowa w części kartograficznej i opisowej w sposób szczegółowo określony w ww. decyzji, doprowadzając wpisy ewidencyjne do zgodności ze stanem prawnym. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli K. L., W. S. oraz E. L. i S. L. Decyzją z dnia 2 lipca 2021 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli skarżący, zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.; 2) art. 138 § 1 k.p.a.; 3) art. 7 i art. 8 k.p.a.; 4) § 46, § 47, § 36 i § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393); 5) art. 24 ust. 2b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052), zwanej dalej "P.g.i.k.". Wojewódzki sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę wskazał, że przeprowadzone przez organ postępowanie dowiodło, że działka ewidencyjna nr [...] wpisana do ewidencji gruntów w jednostce rejestrowej [...] obejmuje obszar niejednorodny pod względem prawnym, a ponadto, że dokonano w niej wpisów władania na zasadach samoistnego posiadania, podczas, gdy istniały dokumenty, z których wynikało prawo własności. Na nieprawidłowość w zakresie zapisów ewidencyjnych dotyczących działki nr [...] położonej w K. zwracał uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w poprzednio rozpoznawanych sprawach, tj. w wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1005/12 oraz z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1282/15. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest wynikiem prawidłowo i szczegółowo przeprowadzonego postępowania. Zebrany w sposób wyczerpujący i obszerny materiał dowodowy potwierdza dokonane przez organ ustalenia a także uzasadnia wyciągnięte wnioski. Trwające prawie 7 lat postępowanie pozwoliło odtworzyć stan prawny działki na podstawie dokumentów, z których część sięga lat dwudziestych poprzedniego wieku, o których przedłożenie organ musiał zwracać się do wielu innych organów. Tak zebrany materiał dowodowy pozwolił odtworzyć zarówno prawidłowy przebieg granicy działki [...] z sąsiadującymi z nią działkami, jej powierzchni, a także kwestie własnościowe. Przebieg granic ustalono na podstawie mapy uwłaszczeniowej, pomiarów dokonanych na gruncie w obecności właścicieli działek, co zostało zobrazowane w sporządzonym przez uprawnionego geodetę operacie, wspinanym do zasobu. Wszystko to, zdaniem Sądu, w powiązaniu z prawidłowym, odpowiadającym procedurze przebiegiem postępowaniem dało gwarancję zgodności uaktualnionych zapisów zgodnych z prawem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zarzucając naruszenie: 1) § 46 i 47 i § 36 i 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez dokonanie zmiany w ewidencji gruntów dla działki oznaczonej nr [...] w jednostce rejestrowej [...] oraz naruszenie przepisu art. 24 ust. 2b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne co w konsekwencji spowodowało nadużycie przez Sąd I instancji dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Dokonanie zamian w ewidencji i przyjęcie oznaczenia dr dla nieruchomości nr [...], która faktycznie nie stanowi dojazdu i nie stanowi drogi wewnętrznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ); 2) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie iż organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie dowodowe podczas gdy brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i należytej oceny zgromadzonych dowodów; postępowanie prowadzone na gruncie odbywało się bez udziału stron w zakresie wskazania punktów, znaków geodezyjnych lub zastabilizowanych granic, które stanowią bazę do wyznaczenia granic dziełek objętych postępowaniem, pominięcie całkowicie map katastralnych w szczególności mapy z roku 1965-1975 (ze stanem parcelacyjnym) oraz katastru z lat 1975-1983, gdy na obu mapach przebieg granic jest identyczny i całkowicie odmienny od ustalonego w decyzjach obu instancji co powoduje iż zmianie uległy powierzchnie działek w tych samych granicach. Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 2 lipca 2021 r. i decyzji Starosty Kolbuszowskiego ją poprzedzającą, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczyli, że zrzekają się rozprawy. W piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2023 r. uczestniczka postępowania K. L. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Według art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a.", uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a. - oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie stwierdzono. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej, z uwagi na sposób w jaki zostały sformułowane w niniejsze sprawie, celowym i zasadnym jest przypomnienie podstawowych ustawowych wymogów i zasad jakim powinny odpowiadać skargi kasacyjne. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a, pkt 1 dotyczy naruszenia prawa materialnego a pkt 2 naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa na gruncie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji. Zasadnie podnosi się, że związek ten musi uzasadniać istnienie choćby hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Natomiast stosownie do art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej jest jej niezbędnym elementem i powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie stawianych zarzutów. Podkreślić należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Inaczej ujmując treść uzasadnienia skargi kasacyjnej musi pozostawać w bezpośrednim związku z treścią wskazanych podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ramach tych podstaw zarzutów. Zachowanie powyższych wymogów jest szczególnie istotne, zważywszy, że przedmiotem oceny Sądu kasacyjnego mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które skarżący kasacyjnie sformułował i uzasadnił zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli zatem skarżący kasacyjnie nie sformułował zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, który może rozpoznać skargę kasacyjną tylko w granicach sformułowanych zarzutów, a więc inaczej niż Wojewódzki Sąd Administracyjny, który nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.), nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Zaznaczyć jeszcze należy, że będące przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzje, tj. zaskarżona decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 2 lipca 2021 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty Kolbuszowskiego z dnia 30 marca 2021 r., którą orzeczono o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków (wydana w postępowaniu wszczętym z urzędu) dotyczy kilku działek ewidencyjnych i obejmuje szereg zmian zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i zmian o charakterze podmiotowym, przy udziale 22 stron postępowania. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt 1, w którym wskazano naruszenie § 46 i 47 i § 36 i 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez dokonanie zmiany w ewidencji gruntów dla działki oznaczonej nr [...] oraz naruszenie przepisu art. 24 ust. 2b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz dokonanie zamiany polegającej na przyjęciu oznaczenia dr dla działki nr [...], która faktycznie nie stanowi dojazdu i nie stanowi drogi wewnętrznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tak sformułowany zarzut jest niezasadny. Powołane § 36 i § 37 obowiązującego wówczas rozporządzenia dotyczą zasad wykazywania w ewidencji gruntów przebiegu granic działek ewidencyjnych. W § 36 wskazano, że przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w wymienionych postępowaniach, zaś zgodnie z § 37 jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Z kolei § 46 dotyczy wykazu zmian danych ewidencyjnych, zaś § 47 w ust.1 stanowi, że aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych, a zgodnie z ust. 2 w celu zapewnienia wewnętrznej spójności operatu ewidencyjnego jednocześnie dokonuje się aktualizacji rzeczowych praw związanych, w szczególności wskazanych w pkt 1 do pkt 4. W omawianym zarzucie skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie powyższych przepisów rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jednak poza powyższym stwierdzeniem w skardze kasacyjnej brak jakiegokolwiek odniesienia się do powołanych przepisów, tym samym nie wskazano gdzie tkwił błąd w wykładni tych przepisów i jaka powinna być wykładnia prawidłowa, nie wskazano również, który z tych przepisów i dlaczego niewłaściwie zastosowano. Wskazano również na naruszenie art. 24 ust. 2b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tymczasem powołany przepis stanowi, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: pkt 1 w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie wymienionych w lit. a do lit. h dokumentów, pkt 2 w drodze decyzji administracyjnej – w pozostałych przypadkach. W rozpoznawanej sprawie aktualizacja nastąpiła w drodze decyzji administracyjnej, natomiast skarga kasacyjna nie zawiera żadnego wyjaśnienia i uzasadniania na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu. Nadto w powołanym zarzucie skargi kasacyjnej sformułowanym w pkt 1 zakwestionowano ustalony rodzaj użytku gruntowego dla działki nr [...], tj. droga - dr podnosząc, że działka ta nie stanowi dojazdu i drogi wewnętrznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nawiązuje tylko do tej kwestii związanej z ustalonym dla działki nr [...] użytkiem gruntowym, tj. droga. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazuje, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068). Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" nie zalicza się gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jeżeli: 1) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego lub leśnego; 2) wchodzą w skład działki budowlanej, która nie jest osiedlem mieszkaniowym, dworcem kolejowym lub dworcem komunikacji autobusowej albo też nie jest odrębnym pasem gruntu wydzielonym wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej. Dodatkowo w uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podnosi, że właściciele działek nr [...], [...] nie korzystają z całej działki nr [...] i części wymienionych wcześniej działek, gdyż posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej ze swojej działki. Dalej skarżący podnosi, że nie można uznać wyznaczonego szlaku za drogę, gdyż części działek nr ew. [...], [...], [...], [...] są własnością różnych właścicieli i stanowią w takiej sytuacji wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości. Co Sąd podkreślił w uzasadnieniu str. 22 linijka 13 od dołu "nie są natomiast drogami grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości". Odnosząc się do przedstawionych wyżej uwag skarżącego kasacyjnie dotyczących ustalonego rodzaju użytku gruntowego, tj. droga dla działki nr [...] w pierwszej kolejności należy zauważyć, że sposób ich ujęcia nie odpowiada podstawom kasacyjnym określonym w art. 174 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie w zarzucie skargi kasacyjnej sformułowanym w pkt 1 wskazuje na naruszenie przepisów § 46 i 47 i § 36 i 37 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co może nawiązywać do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli naruszenia prawa materialnego i równocześnie w tym samym zarzucie kwestionuje fakt ustalenia użytku gruntowego dr dla działki nr [...] nie wskazując na naruszenie właściwych przepisów materialnoprawnych dotyczących użytków gruntowych, tj. § 68 ust. 2 pkt 7 lit. a rozporządzenia oraz załącznika nr 6 do rozporządzenia o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych i zawartej w nim definicji, zgodnie z którą do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068). Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczona jest powyższa definicja. Równocześnie treść uzasadniania skargi kasacyjnej może sugerować, że skarżący kwestionuje poczynione w sprawie ustalenia faktyczne dotyczące zmiany rodzaju użytku gruntowego. Brak jest jednak zarzutu skargi kasacyjnej opartego o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyli naruszenia przepisów postępowania, przy ustalaniu okoliczności faktycznych dotyczących rodzaju użytku gruntowego na działce nr [...]. A podważenie ustaleń faktycznych może nastąpić tylko poprzez podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, podniesione w skardze kasacyjnej uwagi dotyczące użytku gruntowego dr na działce [...], nie można zakwalifikować ani jako podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. czyli naruszenia prawa materialnego, ani z pkt 2 czyli naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się zaś do powoływanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowiska Sądu na s. 22 uzasadniania, to stwierdzić należy, że powołanie to było wyrwane z kontekstu i niepełne, albowiem bezpośrednio po nim Sąd stwierdza: "W świetle powyższego za prawidłowe Sąd ocenia przypisanie użytku o symbolu dr dla całej działki [...], dla 0,01ha działki [...] w jednostce rejestrowej [...], 0,01ha dla działki [...] w jednostce rejestrowej [...], 0,01ha dla działki [...] w jednostce rejestrowej [...], które to powierzchnie odpowiadają dotychczasowemu szlakowi drożnemu przebiegającemu przez działkę [...] i częściom pozostałych działek, służąc jednocześnie komunikacji tych działek.". Z kolei w pkt 2 skargi kasacyjne wskazano na naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie dowodowe podczas gdy brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i należytej oceny zgromadzonych dowodów; postępowanie prowadzone na gruncie odbywało się bez udziału stron, a także pominięcie map katastralnych w szczególności mapy z roku 1965-1975 (ze stanem parcelacyjnym) oraz katastru z lat 1975-1983, gdy na obu mapach przebieg granic jest identyczny i całkowicie odmienny od ustalonego w decyzjach obu instancji co powoduje, iż zmianie uległy powierzchnie działek w tych samych granicach. Zaznaczyć należy, że sformułowany w pkt 2 zarzut skargi kasacyjnej nie zawiera żadnego uzasadniania, uzasadnienie skargi kasacyjnej w ogóle nie odnosi się do tego zarzutu. Powyższe sprawia, że odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu jest w praktyce niemożliwe. Można jedynie zwrócić uwagę, co wynika z akt sprawy, że pomiary wykonywane na gruncie przez uprawnionego geodetę przeprowadzone zostały w obecności stron w tym w obecności S. L. i E. L. (sprawozdanie techniczne, akta administracyjne - k.1509). Tym samym ogólne stwierdzenie skarżących kasacyjnie, że postępowanie prowadzone na gruncie odbyło się bez udziału stron, bez uzasadniania, bez odniesienia się i bez wskazania tego konkretnego postępowania powoduje, że merytoryczne odniesienie się do tej części zarzutu jest niemożliwe. Podobna sytuacja dotyczy dalszej części zarzutu z pkt 2 skargi kasacyjnej, w którym w sposób ogólnikowy zarzucono pominięcie mapy z roku 1965-1975 oraz katastru z lat 1975-1983, bez jakiegokolwiek sprecyzowania i uzasadniania tego zarzutu. Tymczasem podkreślić należy, że organy prowadzące przedmiotowe postępowanie w sposób szczegółowy przedstawiły i wyjaśniły losy obecnej działki nr [...] z punktu widzenia prowadzonych na przestrzeni lat postępowań i czynności geodezyjnych oraz posiadanych dokumentów, wskazując na powstałe błędy (działką nr [...] objęte zostały grunty niejednorodne pod względem prawnym) i podjęte czynności mające na celu ich usunięcie. Stąd też tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być uwzględniony. Natomiast na marginesie sprawy należy zwrócić uwagę, co było już podnoszone wcześniej, że wynikająca z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa skargi kasacyjnej dotycząca naruszenia przepisów postępowania, dotyczy tylko takiego naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa na gruncie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym wyrokiem. Brak uzasadniania w skardze kasacyjnej zarzutu z pkt 2 skargi dotyczy również przesłanki z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.