I OSK 1099/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 761/20 w sprawie ze skargi B.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 761/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę B.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej. Skargą kasacyjną B.D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższy wyrok w całości. Pismem z dnia 7 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącego poinformował o śmierci B.D. i wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o przyznanie wynagrodzenia z tytułu skorzystania przez skarżącego z prawa pomocy. W dniu 22 lutego 2022 r. do Naczelnego Sąd u Administracyjnego wpłynął odpis skrócony aktu zgonu, z którego wynika, że skarżący B.D. zmarł w dniu [...] 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w przedmiotowej sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Zgodnie z treścią art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.), osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Z treści tego przepisu wynika, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej jest świadczeniem niepieniężnym z pomocy społecznej o charakterze zindywidualizowanym, ściśle związanym z osobą świadczeniobiorcy (odnoszącym się tylko i wyłącznie do osoby, która wymaga umieszczenia w domu pomocy społecznej). Jego celem jest otoczenie całodobową opieką osoby, która tego wymaga. Nie ulega zatem wątpliwości, że wynik niniejszego postępowania sądowego dotyczy wyłącznie interesu prawnego skarżącego. W rozpoznawanej sprawie uprawnienie do świadczenia w formie umieszczenia w domu pomocy społecznej na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przysługuje wyłącznie B.D. Wynik toczącego się postępowania kasacyjnego nie dotyczy bowiem interesu prawnego innych osób. B.D. zmarł w dniu [...] 2021 r., co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy skrócony odpis aktu zgonu (k. 172 akt sądowych). W związku z tym, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie odnosi się do praw ściśle związanych z osobą zmarłego, podlega ono umorzeniu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach prawa pomocy nie otrzymał wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, albowiem ewentualny wniosek w tym zakresie podlegać będzie rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.