I OSK 105/24

Dnia 16 maja 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt I SAB/Wa 386/22 w sprawie ze skargi T. L. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę; 2. zwrócić T. L. z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) PLN uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2023 r., I SAB/Wa 386/22 oddalił skargę T. L. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: T. L. złożyła skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego z wniosku dekretowego K. H. w przedmiocie przyznania prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do dawnej nieruchomości w. pn. "Kolonia M. [...]", rej hip. [...], zapisanej obecnie w księdze wieczystej KW nr [...], w części w jakiej wniosek ten nie został rozpatrzony orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1966 r. nr [...] T. L., będąca spadkobierczynią K. H. i aktualną stroną postępowania dekretowego zarzuciła w skardze: 1) brak rozpoznania w terminie wniosku dekretowego (nierozpoznanie wniosku do chwili obecnej); 2) brak podejmowania czynności służących rozpoznaniu wniosku; 3) brak zawiadomienia wnioskodawcy, a po jego śmierci skarżącej o przyczynach zwłoki; 4) przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżąca wniosła m.in. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od Prezydenta [...] sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, a także o dopuszczenie dowodów ze wszystkich dokumentów z akt administracyjnych postępowania dekretowego i akt własnościowych nieruchomości znajdujących się w Biurze Spraw Dekretowych Urzędu [...]. Skarżąca wskazała, że K. H. [...] lutego 1949 r. złożył wniosek dekretowy dotyczący przyznania prawa własności czasowej ww. dawnej nieruchomości w. pn. "Kolonia M. [...]", rej hip. [...]. W dniu [...] stycznia 1966 r., czyli sześć lat po śmierci wnioskodawcy wydane zostało orzeczenie o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego do części ww. nieruchomości dotyczącej 16m2 gruntu, zajętego pod budownictwo mieszkaniowe spółdzielcze. Obszar 16m2 objęty tym orzeczeniem odłączony został do oddzielnej księgi wieczystej, zaś pozostała część nieruchomości, jako działka nr [...] z obrębu [...] objęta jest obecnie księgą wieczystą [...]. W odniesieniu do tej części nieruchomości wniosek dekretowy nie został rozpoznany, a organy nie podjęły żadnych czynności mających na celu jego rozpoznanie. Pierwsza czynność, nakierowana na rozpoznanie wniosku podjęta została przez Prezydenta [...] [...] września 2022 r., na skutek ponaglenia złożonego [...] czerwca 2022 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. [...] października 2022 r. powiadomiło stronę o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów i zapoznania się z aktami postępowania. Zapoznanie się T. L. z aktami sprawy nastąpiło [...] listopada 2022 r. i skutkowało złożeniem przez stronę kolejnych wniosków dowodowych [...] listopada 2022 r. Dalej strona wskazała, że w dacie złożenia wniosku dekretowego przez K. H. obowiązywał art. 68 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem, wg którego maksymalny termin załatwienia sprawy administracyjnej wynosił 6 miesięcy. Przepis ten został uchylony 1 stycznia 1961 r. na skutek wejścia w życie przepisów k.p.a., które ze zmianami obowiązują do dnia dzisiejszego. Procedura administracyjna zawsze zawierała przepisy nakazujące załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki, w określonym terminie wynoszącym 1 miesiąc lub w zawiłych sprawach 2 miesiące, który w niniejszej sprawie nie został dotrzymany przez żaden z kolejnych organów właściwych do rozpatrzenia wniosku i przekroczony został w sumie o około 77 lat. W tym czasie mimo jawnego wpisu w księdze wieczystej i braku rozpoznania wniosku dekretowego K. H., przedmiotowa nieruchomość poddana została komunalizacji decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...]. W 2019 r., nie zważając na nierozpoznanie wniosku dekretowego. Nadto Miasto [...] wystąpiło przeciwko skarżącej z pozwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, twierdząc że na mocy decyzji komunalizacyjnej stało się właścicielem przedmiotowej nieruchomości, również w części wcześniej nieobjętej orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] stycznia 1966 r. Sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa. W tej sprawie skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania, z uwagi na brak rozpoznania wniosku dekretowego K. H. oraz z uwagi na złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej. Rozpoznanie wniosku dekretowego może bowiem mieć wpływ na wszystkie pozostałe postępowania dotyczące tej nieruchomości. Skarżąca wskazała na wieloletni czas trwania postępowania dekretowego, całkowitą bierność właściwych organów i brak czynności w kierunku rozpoznania wniosku dekretowego, a także możliwość wpływu wyniku postępowania dekretowego na wynik pozostałych postępowań dotyczących nieruchomości. Fakt, że dla nieruchomości w sposób nieprzerwany prowadzony był zbiór hipoteczny, a następnie księga wieczysta, w której od 1948 r. jako właściciel figuruje K. H., zdecydowanie ułatwia prowadzenie postępowania dekretowego w porównaniu do nieruchomości, których stan prawny pozostaje nieuregulowany. W opinii skarżącej powyższe powoduje, że naruszenie ustawowych praw strony do załatwienia sprawy w określonym terminie bez zbędnej zwłoki miało charakter rażący. Prezydent [...] pierwsze czynności w sprawie podjął dopiero w 2022 r. na skutek pism skarżącej. Organ celowo nie podejmował działań w kierunku zakończenia postępowania, gdyż brak rozpoznania wniosku dekretowego działa na korzyść Miasta [...]. Jest to sprzeczne z fundamentalnymi zasadami postępowania administracyjnego zawartymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 i art. 12 k.p.a., a brak decyzji dekretowej uniemożliwia realizację konstytucyjnie gwarantowanego dostępu do sądu administracyjnego (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Wniosek dekretowy nie został dotychczas rozpoznany, a postępowanie toczy się bez konkretnych postępów. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że nieruchomość w. pn. "Kolonia M. lit. [...].", rej hip. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U.1945.50.279), dalej jako "dekret warszawski". Pismem z [...] grudnia 1948 r. (data wpływu do organu [...] lutego 1949 r.) K. H. wniósł o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] stycznia 1966 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] odmówiło K.H. przyznania prawa własności czasowej do części nieruchomości pn. "Kolonia M. [...]", rej. hip. [...] o powierzchni 16m2. Następnie T. L. pismem z [...] czerwca 2021 r. poparła wniosek dekretowy K. H. i wniosła o jego pilne rozpoznanie w części dotychczas nierozpoznanej oraz wniosła o udostępnienie dokumentów w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na powyższe, Biuro Spraw Dekretowych pismem z [...] lipca 2021 r. poinformowało, że akta administracyjne ww. nieruchomości zostały przekazane w 2018 r. do Wydziału Prawnego Urzędu Dzielnicy [...] do sprawy XVI C 3770/19. Pismem z [...] czerwca 2022 r. T. L. wniosła ponaglenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy dotyczącej wniosku dekretowego K. H., zaś pismem z [...] lipca 2022 r. Biuro Spraw Dekretowych [...] zwróciło się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z prośbą o wypożyczenie akt własnościowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Pismem z [...] września 2022 r. organ wezwał stronę do złożenia do akt sprawy, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, oryginałów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem: - prawomocnego postanowienia Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy Wydział I Niesporny z dnia 4 maja 1961 r., I Ns II 2422/61, - prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa Wydział I Cywilny z dnia 18 kwietnia 2002 r., I Ns 493/02, pod rygorem zawieszenia postępowania. Ponadto organ wezwał stronę do wyjaśnienia rozbieżności nazwiska rodowego H. H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] września 2022 r. nr [...] uznało złożone zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło termin załatwienia sprawy do 26 listopada 2022 r. Strona przedłożyła organowi I instancji żądane dokumenty przy piśmie z 11 października 2022 r. W dniu 27 października 2022 r. organ ten zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku K. H. z 10 grudnia 1948 r., ponowionego pismem T. L. z [...] czerwca 2021 r., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, w zakresie w jakim wniosek nie został rozpatrzony orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1966 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 lipca 2023 r. wskazał, że dla oceny zasadności skargi znaczenie miała uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Stan faktyczny, który legł u podstaw ww. uchwały obejmował sytuację, w której strona wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia, a następnie skargę na bezczynność organu odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania, ale już po dacie wydania przez organ odwoławczy decyzji kończącej postępowanie w administracyjnym toku instancji. Sąd I instancji stwierdził, że tożsama sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Podkreślił, że to, iż ww. uchwała dotyczyła bezczynności w przedmiocie rozpoznania odwołania nie miało istotnego znaczenia dla sprawy, ponieważ zaprezentowana w niej korelacja czasowa podejmowanych po sobie działań była taka sama. Dalej Sąd I instancji wskazał, że [...] czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. otrzymało zażalenie T. L. na niezałatwienie sprawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dekretowego K. H. z [...] grudnia 1948 r. dotyczącego przyznania prawa własności czasowej dawnej nieruchomości w. pn. "Kolonia M. [...]", rej hip. [...], w części w jakiej wniosek ten nie został rozpoznany orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1966 r. nr [...]. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] zakończył postępowanie w pierwszej instancji. Organ ten na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie wywołane wnioskiem dekretowym w zakresie nierozpoznanym dotychczas, wskazując na jego bezprzedmiotowość. Z kolei skarga T. L. na bezczynność Prezydenta [...] została wniesiona 25 listopada 2022 r. za pośrednictwem poczty. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że wniesienie przez T. L. skargi, już po wydaniu przez Prezydenta [...] decyzji załatwiającej wniosek dekretowy, czyniło tę skargę bezzasadną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 149 § 1 pkt 3 i art. 53 § 2b, art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 35 i art. 37 § 1 pkt. 1 k.p.a. przez uznanie skargi za bezzasadną wyłącznie z uwagi na: a) wydanie w dniu [...] listopada 2022 r. przez Prezydenta [...] nieostatecznej (zaskarżonej przez skarżącą odwołaniem z dnia [...] grudnia 2022 r.) decyzji nr [...] o umorzeniu postępowania dekretowego, b) wniesienie skargi po dacie wydania ww. decyzji; 2. art. 134 i art. 135 p.p.s.a. przez brak merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi dotyczących przewlekłości postępowania; 3. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 127 § 1 k.p.a. przez błędne uznanie, że ww. nieostateczna decyzja o umorzeniu zakończyła postępowanie dekretowe. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o rozpoznanie skargi i wydanie orzeczenia stwierdzającego, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia ww. postępowania dekretowego z rażącym naruszeniem prawa, nadto stwierdzającego, że organy właściwe do załatwienia ww. wniosku dekretowego w okresie od dnia jego złożenia dopuściły się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia ww. postępowania z rażącym naruszeniem prawa; przyznania skarżącej od Prezydenta [...] sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.), zaś w przypadku braku możliwości rozpoznania skargi – na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent [...] wniósł o oddalenie w całości skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami kasacji. Powyższa regulacja prawna nie wyczerpuje jednak wyjątków od zasady rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Odstępstwo od tej zasady przewiduje także art. 189 p.p.s.a. wskazując, iż w sytuacji gdy skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny ma zatem obowiązek zbadania dopuszczalności skargi, bowiem jej niedopuszczalność powoduje, że sprawa nie może być rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym i rozstrzygnięta wyrokiem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny bada z urzędu dopuszczalność skargi, przesądzając o tym, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Stwierdzenie którejkolwiek z okoliczności wymienionych w tym przepisie prowadzi do odrzucenia skargi, co uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21 usunął wątpliwości interpretacyjne związane z dopuszczalnością uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej wniesionej po jego zakończeniu, poprzedzonej ponagleniem złożonym w jego toku, stwierdzając, iż taka skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że za podstawę prawną odrzucenia skargi złożonej w okolicznościach przedstawionych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2021 r., II OSK 130/21, należy przyjąć art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiący, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet w okolicznościach uprzedniego złożenia ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość nie dającą się usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie. W takiej sytuacji nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. W konsekwencji, na etapie dokonywania przez sąd administracyjny oceny istnienia przedmiotu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie ma żadnego znaczenia, czy przed jej wniesieniem zostało złożone ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Jeżeli bowiem sąd ustali brak przedmiotu zaskarżenia w postaci ustania przewlekłości postępowania administracyjnego wskutek wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji, to nie może dokonywać oceny spełnienia kolejnych warunków dopuszczalności wniesienia skargi, skoro sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Skargi na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie zostały – co do zasady – zróżnicowane w zakresie warunków ich wniesienia, jak i rozpatrzenia przez sąd administracyjny. Z tego powodu, oceniając dopuszczalność skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie można pominąć, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 uznano, iż wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji prowadzonego postępowania wskutek wydania decyzji, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przyjęty w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 pogląd prawny wyrażony w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania ww. uchwały, podjętej w sprawie II OPS 5/19, za adekwatną także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ (vide: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższe uchwały maja charakter wiążący, na warunkach wskazanych w art. 269 § 1 p.p.s.a., zaś Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę podziela stanowisko wyrażone w obu ww. uchwałach. Z okoliczności badanej sprawy wynika, iż Prezydent [...] w dniu [...] listopada 2022 r. wydał decyzję nr [...] będącą wynikiem rozpoznania wniosku dekretowego K. H. Organ ten umorzył postępowanie wywołane wnioskiem dekretowym w zakresie dotychczas nierozpoznanym, wskazując na bezprzedmiotowość postępowania, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a.. Tym samym Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. zakończył postępowanie w pierwszej instancji. W dniu tym ustał zatem stan bezczynności tegoż organu, rozumiany, tak jak stanowi art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., jako nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Jakkolwiek decyzja tegoż organu nie ma charakteru decyzji ostatecznej, w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a., to jednak uznanie, że w tego rodzaju sprawach przedmiotem zaskarżenia jest bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania zarzucana konkretnemu organowi administracji publicznej, oznacza w postępowaniu sądowy konieczność badania ww. stanów wyłącznie w odniesieniu do organu pozostającego pod zarzutem skargi. Ustanie zatem, m.in. wskutek wydania aktu kończącego postępowanie w określonej instancji, stanu mogącego być w postępowaniu sądowym klasyfikowanym jako bezczynność lub przewlekłość tegoż organu, oznacza brak przedmiotu zaskarżenia w odniesieniu do tegoż organu. W konsekwencji, wniesienie skargi do sądu administracyjnego już po zakończeniu przez organ administracji prowadzonego w danej instancji postępowania, stanowiło przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Skarga taka podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę na podstawie art. 189 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu uiszczonego od odrzuconej skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.