I OSK 1047/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 1455/23 w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 maja 2023 r. nr KOC/137/Go/23 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od J. Ś. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 20 października 2023 r. (sygn. akt I SA/Wa 1455/23), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi J. Ś. – uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 maja 2023 r. nr KOC/137/Go/23 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2022 r. umarzającą postępowanie w sprawie z wniosku J. Ż. i A. Ż. o ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ujawnionej w księdze wieczystej [...] /wcześniej hip. [...] Z motywów w/w wyroku wynikało, że nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...], ujawniona w księdze wieczystej [...] /wcześniej hip. [...], została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Nieruchomość ta, przed wejściem w życie w/w dekretu, stanowiła własność osób fizycznych. Zgodnie bowiem z wpisami ujawnionymi w dziale II księgi hipotecznej [...], przekazanej przez Archiwum Państwowe przy piśmie z dnia 23 sierpnia 2021 r., tytuł własności do w/w nieruchomości opiewał niepodzielnie na: S. i F. z N. małż. R. w częściach równych co do 1/2 części przedmiotowej nieruchomości oraz B. i R. z K. małż. W. także w równych częściach co do drugiej połowy tej nieruchomości. Jednocześnie, wg treści odpisu z księgi wieczystej nr [...], przekazanej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie przy piśmie z dnia 8 listopada 2021 r., tytuł własności do opisanej wyżej nieruchomości ujawniony był na rzecz: S. i F. z N. małż. R. jako współwłaścicieli w częściach równych co do ½ części tej nieruchomości a także D. z F. B. jako współwłaścicielki do drugiej jej połowy - na podstawie wniosku z dnia 9 listopada 1948 r. (przy przepisaniu z działu II wykazu hipotecznego nieruchomości warszawskiej nr [...]). W toku postępowania administracyjnego ustalono także, ze objęcie niniejszego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu 16 sierpnia 1948 r. tj. z dniem ogłoszenia dokonanego w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy nr 20, zatem termin do składania wniosków – w trybie przepisu art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - upływał w dniu 16 lutego 1949 r. Z opinii geodezyjnej z dnia 4 marca 2022 r., sporządzonej przez geodetę J.W., wynikało zaś, że dawna nieruchomość warszawska oznaczona jako hip. [...] o powierzchni [...]m2 znajdowała się obecnie w granicach działek ewidencyjnych: nr [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...]. Powyższe ustalenia Prezydent m. st. Warszawy poczynił w związku z tym, że wpłynęło do niego pismo J. Ś. z dnia 3 marca 2021 r., a w którym autor tego pisma zgłosił swój udział - w charakterze strony - w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem złożonym przez J. Ż. i A. Ż. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu w/w nieruchomości warszawskiej. Postępowanie to jednak zostało umorzone, gdyż – jak wskazał organ - wprawdzie w piśmie z dnia 10 maja 2021 r. nr SPN.III.4481.26.2021.ZK Wojewoda Mazowiecki poinformował, że "w rejestrze wniosków dekretowych istnieje pod pozycją 1384 wpis dotyczący złożenia wniosku dekretowego z dnia 8 lutego 1949 r. do nieruchomości przy ul. [...] przez A. i I. Ż." oraz, że "w wykazie zbiorczym wniosków dekretowych istnieje zapis potwierdzający fakt złożenia wniosku do nieruchomości położonej przy ul. [...], hip. [...] przez A. i I.Ż.", tym niemniej w aktach własnościowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości brak było w/w wniosku. Mimo też, że Prezydent m. st. Warszawy wszczął poszukiwania tego wniosku i w tym celu zwracał się stosownymi pismami do: Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej, Archiwum Akt Nowych, Wydziału Archiwum Biura Organizacji Urzędu m.st. Warszawy, Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Praga Północ m.st. Warszawy, Biura Geodezji i Katastru Urzędu m.st. Warszawy oraz do Gospodarowania Nieruchomościami dla Dzielnicy Praga - Północ Urzędu m.st. Warszawy i Archiwum Państwowego m.st. Warszawy, to poszukiwania te nie przyniosły pożądanego rezultatu. Ostatecznie zatem – jak wspomniano - Prezydent m. st. Warszawy umorzył prowadzone postępowanie wyjaśniając, że posiadane przez Mazowiecki Urząd Wojewódzki w Warszawie rejestry mają charakter tylko pomocniczy i nie stanowią wyłączonego dowodu, który potwierdzałby fakt złożenia wniosku w trybie art. 7 ust. 1 cyt. dekretu. Podstawowe źródło potwierdzające fakt złożenia tego wniosku stanowią natomiast akta własnościowe nieruchomości. Wobec zaś braku w nich wniosku inicjującego owe postępowanie "dekretowe", należało uznać, że było ono bezprzedmiotowe. Jednocześnie końcowo w uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent m.st. Warszawy dodał również, że J. Ś. nie przedstawił także dowodów, z których mógłby wywodzić skutki prawne do posiadania legitymacji pozwalającej na uznanie go za stronę w przedmiotowym postępowaniu dekretowym. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. Ś.. Odwołanie to jednak nie zostało uwzględnione, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie decyzją z dnia 18 maja 2023 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2022 r. Zdaniem bowiem Kolegium, organ I instancji słusznie wskazał w tym przypadku na brak w aktach własnościowych, dotyczących przedmiotowej nieruchomości, wniosku złożonego przez A. i I. Ż. oraz rzetelnie próbował ustalić czy wniosek taki znajdował się w zasobach innych organów. Wobec jednak braku w/w wniosku (a co uniemożliwiało zbadania jego treści, w tym w szczególności przez kogo został złożony i podpisany oraz czy został złożony w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę), Kolegium w całości podzieliło stanowisko organu I instancji. Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie J. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi naruszenie: art. 7, art. 77 § i art. 80, art. 75, art. 76 i art. 105 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie Wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną bowiem – jak wyjaśnił – decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, dopuściło się naruszenia art. 15 k.p.a. z uwagi na to, że nie rozpatrzyło sprawy w jej całokształcie. Prezydent m. st. Warszawy, umarzając postępowanie, stwierdził bowiem, że (cyt.): "skarżącemu jako następcy prawnemu nabywców roszczeń dekretowych nie przysługuje przymiot strony w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości a ponadto z uwagi na to, że w aktach sprawy brak jest wniosku dekretowego." Tymczasem – jak podkreślił Sąd Wojewódzki - Kolegium (cyt.): "zaniechało dokonania jakichkolwiek rozważań odnośnie legitymacji skarżącego do występowania w niniejszej sprawy w charakterze strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w związku z czym niemożliwe stało się dokonanie kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji. Gdyby bowiem organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie braku legitymacji skarżącego, wówczas utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe byłoby jak najbardziej zasadne. Jednak gdyby tego stanowiska nie podzielił, to powinien uchylić decyzję Prezydenta i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. W przypadku bowiem braku w aktach sprawy wniosku dekretowego przy informacji Wojewody Mazowieckiego, że wniosek został złożony, co wynika z prowadzonego przez Wojewodę rejestru wniosków dekretowych oraz w sytuacji podtrzymania tego wniosku przez J. Ś. w piśmie z 3 marca 2021 r. obowiązkiem organu było rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, gdyż nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn wskazanych wyżej. Bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż jest to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy". Ostatecznie zatem Sąd Wojewódzki – jak wyżej wspomniano - uznał, że zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 i art. 127 § 3 k.p.a. - przez błędne przyjęcie, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż Kolegium nie rozpatrzyło sprawy w jej całokształcie, w sytuacji gdy Kolegium orzekło na podstawie całokształtu materiału dowodowego odnośnie zasadności umorzenia postępowania, a kwestia legitymacji strony była rozpatrzona przez organ I instancji jedynie "na marginesie" i nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - poprzez wadliwe przedstawienie stanu sprawy, zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku - polegające na niewykazaniu, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć stwierdzone przez Sąd I instancji naruszenie art. 15 k.p.a., a także poprzez niewłaściwe wskazanie Kolegium co do dalszego postępowania, ponieważ Sąd wskazał, iż Kolegium powinno uchylić decyzję organu I instancji i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, co spowodowałoby rażące naruszenie art. 15 k.p.a. gdyż nastąpiłaby zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 28 k.p.a. - poprzez zobowiązanie organu II instancji do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego w postępowaniu wszczętym na skutek odwołania od prawidłowej decyzji umarzającej postępowanie, a także zobowiązującej Kolegium do odniesienia się do kwestii legitymacji skarżącego do występowania w niniejszej sprawie w charakterze strony, co z kolei nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że brak wniosku dekretowego jest wystarczającą przesłanką do umorzenia postępowania, z uwagi na brak możliwości oceny czy faktycznie wniosek został złożony i przez kogo, a także w jakiej dacie. Dodatkowo kwestia legitymacji strony została przez organ I instancji niejako tylko dodana na marginesie w uzasadnieniu decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący organ wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżący wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Na wypadek jednak nieuwzględnienia powyższych zarzutów i wniosków skarżący podnosił zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji, pomimo stwierdzenia, że gdyby organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie braku legitymacji skarżącego, wówczas utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe byłoby jak najbardziej zasadne. Jednak gdyby tego stanowiska nie podzielił, to powinien uchylić decyzję Prezydenta i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. W przypadku bowiem braku w aktach sprawy wniosku dekretowego przy informacji Wojewody mazowieckiego, że wniosek został złożony, co wynika z prowadzonego przez Wojewodę rejestru wniosków dekretowych oraz w sytuacji podtrzymania tego wniosku przez J. Ś. w piśmie z dnia 3 marca 2021 r. obowiązkiem organu było rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, gdyż nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn wskazanych wyżej. Wskazując natomiast na powyższy zarzut, skarżący wnosił o uchylenie: zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2022 r. nr 670/SD/2022 – bez zasądzania zwrotu kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 14 marca 2024 r. uczestnik postępowania – J. Ś. wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych. Zarzuty te zostały oparte wyłącznie na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na istotnym naruszeniu szeregu przepisów postępowania, przy czym zarzut istotnego naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się w pełni zasadnym. Zgodnie bowiem z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przedstawione zaś na wstępie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia tych uwarunkowań ani w zakresie rzetelnego przedstawienia stanu sprawy, ani w zakresie wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia i prawidłowych wytycznych skierowanych do organu, który miałby sprawę tę ponownie rozpatrywać. Przedmiotowa sprawa była prowadzona w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm., dalej: "dekret warszawski"). Unormowanie to przewiduje, że dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące - uprawnieni byli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Gmina ma zaś obowiązek uwzględnienia wniosku, jeżeli korzystanie z gruntów przez dotychczasowych właścicieli da się pogodzić z przeznaczeniem tych gruntów określonym w planie zabudowy. Jak z powyższego zatem wynika, postępowanie prowadzone w oparciu o art. 7 dekretu warszawskiego jest postępowaniem wyłącznie wnioskowym. Oznacza to, że warunkiem wszczęcia w tym przypadku postępowania oraz jego prowadzenie jest istnienie wniosku. Innymi słowy, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dekretowego bez wniosku, który inicjowałby to postępowanie. Powyższe więc oznacza, że w przypadku, w którym organ uzna (oceni), że wszczął postępowanie, w którym brak było jednak owego wniosku to takie postępowanie powinien umorzyć jako bezprzedmiotowe - w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast czym innym zupełnie jest kwestia, czy: wniosek dekretowy złożył w danym przypadku podmiot do tego uprawniony, czy wniosek ten dotyczył nieruchomości objętej działaniem dekretu warszawskiego i czy wniosek taki został wniesiony w terminie dlań przewidzianym. Okoliczności te bowiem podlegają już ocenie merytorycznej w prowadzonym postępowaniu dekretowym czyli w postępowaniu zainicjowanym wspomnianym wnioskiem, a który w takim wypadku będzie przez organ albo uwzględniony, albo załatwiony w sposób odmowny. Z tego powodu stanowisko Sądu Wojewódzkiego, który – jak wyżej to przedstawiono – przyjął, że jeśli Kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznałoby, że uczestnik postępowania - J. Ś. nie miał w tej sprawie legitymacji by być w niej stroną to wówczas (cyt.): "utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe byłoby jak najbardziej zasadne", nie było prawidłowe. Jak wspomniano, brak posiadania interesu prawnego w danym postępowaniu, czyli niemożność bycia w nim stroną – w rozumieniu art. 28 k.p.a.- może być ocenione jedynie poprzez wydanie decyzji merytorycznej a nie formalnej. Słusznie przy tym zwraca uwagę Kolegium, że podstawą decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2022 r. o umorzeniu postępowania było nie tyle przyjęcie poglądu o braku posiadania w nim przez J. Ś. statusu strony – jak zdaje się sugerować to Sąd Wojewódzki – ale uznanie, że w niniejszym przypadku brak było wniosku dekretowego, który mieli wnieść A. i I.Ż.. Natomiast wypowiedź organu I instancji, w której odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2022 r. (sygn. akt I OSK 2034/20), a w którym został wyrażony pogląd, iż nabywcom praw i roszczeń wynikających z art. 7 ust. 1-4 dekretu warszawskiego nie przysługuje przymiot strony w postępowaniach prowadzonych na podstawie w/w dekretu, organ I instancji stwierdził, że J. i A. Ż. nie mieli w ogóle legitymacji prawnej do złożenia w/w wniosku a zatem nie ma jej także ich następca prawny – J. Ś., była wypowiedzią jedynie uboczną (niejako na marginesie sprawy). Nie ta bowiem ostatnia kwestia uzasadniała rozstrzygnięcie przyjęte przez Prezydenta m. st. Warszawy. Jak czytamy w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, organ ten umorzył postępowanie mając na uwadze, że (cyt.): "nie odnalazł wniosku dekretowego złożonego przez A. i J. Ż. w dniu 8 lutego 1949 r. (...)". W takiej więc sytuacji brak odniesienia się przez Kolegium w zaskarżonej decyzji do kwestii posiadania przez J. Ś. interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu nie mogło być traktowane, jako istotne naruszenie przepisów postępowania. Nie można było bowiem poddawać ocenie kwestii materialnoprawnej w postępowaniu uznanym za bezprzedmiotowe. W skardze wniesionej do Sądu Wojewódzkiego, uczestnik postępowania – J. Ś. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie szeregu przepisów procedury administracyjnej w powiązaniu z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Generalnie zaś nie zgadzał się on przede wszystkim z poglądem, że A. i J. Ż. wnieśli wspomniany wniosek o ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ujawnionej w księdze wieczystej [...] /wcześniej hip. [...]. W tej zaś kwestii Sąd Wojewódzki praktycznie nie wypowiedział się. Wprawdzie w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, udzielając organowi wytycznych co do ponownego rozpoznania sprawy, Sąd I instancji zawarł wprawdzie następującą wypowiedź: (cyt.): "W przypadku (...) braku w aktach sprawy wniosku dekretowego przy informacji Wojewody Mazowieckiego, że wniosek został złożony, co wynika z prowadzonego przez Wojewodę rejestru wniosków dekretowych oraz w sytuacji podtrzymania tego wniosku przez J. Ś. w piśmie z 3 marca 2021 r. obowiązkiem organu było rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, gdyż nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania (...)", ale wypowiedzi tej w żaden sposób jednak nie rozwinął ani jej nie uzasadnił. Taka więc sytuacja nie mogła być uznana za prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego wyroku. Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wyżej przedstawioną wykładnię prawa, Sąd Wojewódzki winien ocenić czy zaskarżona decyzja zasadnie utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania dekretowego z uwagi na brak istnienia w aktach wniosku pochodzącego od J.Ż. i A. Ż. – będącymi nabywcami roszczeń dekretowych do nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. ul. [...], Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 203 pkt 2 p.p.s.a.