I OSK 1025/24

Dnia 15 maja 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 1053/23 w sprawie ze skargi W. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 października 2023 roku nr SKO.4141.341.23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz W. Ś. kwotę 720 ( siedemset dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 7 lutego 2024 r. oddalił skargę W.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 października 2023 roku nr SKO.4141.341.23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z 10 sierpnia 2023 r. organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku W.Ś. z 11 maja 2023 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego powołując się na art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.). Decyzją z 24 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podkreśliło, że skarżący jest synem niepełnosprawnej A. Ś., należy zatem do kręgu osób uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia. Matka skarżącego jest wdową i legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium uznało, że wydanie przez organ I instancji orzeczenia w oparciu o art. 17 ust. 1 b u.ś.r., w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP tego przepisu w określonym w nim zakresie, nie znajduje uzasadnienia. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo dokonania przez organ I instancji błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., przyznanie wnioskowanego świadczenia nie jest możliwe, bowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Kolegium wskazało, że podczas wysłuchania 19 października 2023 r. skarżący podał, że jego matka do grudnia 2022 r. mieszkała sama. W grudniu 2022 r. wnioskodawca przeprowadził się do matki i mieszka z nią cały czas. Wychodzi tylko na krótki czas, gdy musi np. zrobić zakupy. Nie mieszka z żoną po adresem wskazanym we wniosku, tj. przy ul. [...], ale jest to niedaleko, około 20 minut drogi pieszo. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy dodał, że skarżący wskazał, iż jego matka, odkąd skończyła 80 lat, choruje na demencję. Ma jeszcze problem z nadciśnieniem, ale podstawowym problemem jest jej pamięć. Wyjaśnił, że na nic więcej jego matka nie choruje. Nadto Kolegium zwróciło uwagę, że matka skarżącego porusza się po domu samodzielnie, nie jest osobą leżącą. Gdy ma słabszy dzień, to trzeba ją prowadzić pod rękę. Podopieczna zjada posiłki samodzielnie, sama umyje zęby, potrzebuje pomocy przy kąpieli. Syn podaje matce leki dwa razy dziennie - rano i wieczorem, gdyż podopieczna zapomina o ich przyjęciu. Podopieczna ogólnie jest osobą komunikatywną, ale ostatnio np. mówi do syna: "M.", bo zapomina jak ma na imię. Organ II instancji wyjaśnił także, iż skarżący u matki głównie sprząta, pierze i gotuje. Ponadto pali w piecu, dba o ogródek. Jeżeli chodzi o czynności pielęgnacyjne, jakie wykonuje przy matce, to nieraz w nocy musi jej zmienić podpaskę. Matka skarżącego – jak wskazało Kolegium - leczy się u neurologa, u którego była ostatnio na początku tego roku, miała robiony tomograf głowy i USG żył szyjnych. Była też raz u laryngologa, gdyż ma problem ze słuchem. Podopieczna leczy się też u lekarza rodzinnego - wizyty raz na dwa miesiące, ale gdy miała podwyższone ciśnienie, to lekarz był u niej na wizycie domowej, a tak to skarżący chodzi do Przychodni sam po przedłużenie leków. Skarżący nieraz prosi o pomoc sąsiadkę, jak np. musi gdzieś wyjść, to zostawia sąsiadce klucze do domu, żeby matki doglądała. Wtedy sąsiadka nie siedzi z matką skarżącego cały czas, bo ta gdy np. ogląda telewizję, to nie trzeba jej pilnować. Gdy podopieczna położy się spać po obiedzie, to wtedy skarżący wychodzi z domu np. żeby zrobić zakupy. W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że skarżący przed rokiem 2019 pracował za granicą przy pracach remontowych (jako malarz) lub w ogrodnictwie. Następnie od 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. pracował jako pakowacz - szykował paczki dla [...]. Odszedł z pracy, gdyż z matką zaczęły się problemy - np. był w pracy i matka dzwoniła do niego, że trzeba coś zrobić, np. że ma problem z włączeniem telewizora, gdyż zapominała włączyć dekoder. Dzwoniła do syna nieraz co godzinę. Wcześniej skarżący prowadził także działalność gospodarczą - handel obwoźny. W ocenie Kolegium, pomimo posiadania przez matkę skarżącego orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, zakres sprawowanej opieki nie wyklucza możliwości zarobkowania (choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy), gdyż stan zdrowia jego matki nie wymaga jej całodobowej lub chociażby wielogodzinnej obecności przy niepełnosprawnej podopiecznej. Matka skarżącego wymaga pomocy jedynie przy kąpieli (część czynności higieniczno-pielęgnacyjnych wykonuje sama) oraz wymaga przypilnowania rano i wieczorem, aby zażyła leki. Poza tym matka skarżącego potrafi sama się najeść, nie jest osobą leżącą. Zdaniem organu odwoławczego, zakres samodzielności matki skarżącego jest zatem na tyle duży, że pozostawiona sama spożyje przygotowany wcześniej posiłek, skorzysta z toalety, tym bardziej, że jak sam skarżący wskazał, gdy wychodzi od matki, sąsiadka nie siedzi z nią cały czas, tylko jej dogląda. Niepełnosprawna bez wątpienia wymaga pomocy osoby drugiej, jednakże pomoc ta, w ocenie Kolegium, nie jest na tyle intensywna, że koliduje z pracą zawodową. Skarżący – jak podkreślił organ II instancji - nie wykonuje przy matce czynności pielęgnacyjnych, ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej lub wielogodzinnej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życia codziennego (niepełnosprawna nie jest osobą leżącą, cewnikowaną), nie wymaga szczególnej pielęgnacji i obsługi (karmienia, ciągłego podawania napojów, ciągłego podawania leków, podłączania kroplówek, robienia zastrzyków, opatrywania odleżyn). Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, większość czynności wymienionych przez skarżącego, takich jak: przygotowywanie posiłków, robienie zakupów, palenie w piecu, dbanie o ogródek, sprowadzają się do wykonywania czynności dnia codziennego, jakie wykonuje się codziennie w każdym gospodarstwie domowym, również w tych rodzinach, gdzie wszyscy ich członkowie pracują. Zakres samodzielności matki skarżącego – zdaniem Kolegium - choć ograniczony, to jednak nie wyklucza dalszego zarobkowania przez jej syna. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył W. Ś. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.". Sąd I instancji przyznał rację Kolegium, że w kontrolowanej sprawie nie można było przyznać skarżącemu wnioskowanego świadczenia, gdyż nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 390), powoływanej dalej jako: "u.ś.r.". Z powołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne, jest rezygnacja z pracy zarobkowej (lub jej niepodejmowanie) spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Zdaniem Sądu I instancji , Kolegium trafnie zatem przyjęło, że należy odmówić przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z powodu braku bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaniem opieki nad matką. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie można uznać, aby czynności opiekuńcze nad niepełnosprawną matką zajmowały taką ilość czasu w ciągu dnia, aby skarżący zmuszony był do całkowitej rezygnacji z aktywności zawodowej. Zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką nie wyklucza całkowicie podjęcia przez niego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Matka skarżącego nie jest osobą leżącą, całkowicie niesamodzielną i niesprawną ruchowo. Wymaga pomocy osoby drugiej, jednakże pomoc ta, nie jest na tyle intensywna, że koliduje z pracą zawodową. Matka skarżącego wymaga pomocy jedynie przy kąpieli (część czynności higieniczno-pielęgnacyjnych wykonuje sama) oraz wymaga przypilnowania rano i wieczorem, aby zażyła leki. Opieka nad matką skarżącego, w głównej mierze, nie wykracza poza zwykłe czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, które wykonywane są w każdej rodzinie przez osoby pracujące w pełnym wymiarze czasu pracy oraz nie przekraczają zakresu opieki przez osobę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny. Sąd I instancji podkreślił, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest wypłacane za samą opiekę, która wynika z prawnego i moralnego obowiązku dziecka względem rodzica, ale za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. Ś. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a w każdym przypadku – o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż zakres sprawowanej przez stronę skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia, oraz że między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia nie występuje zawiązek przyczynowy, 2. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj: a. art. 135 P.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego w sprawie, czego skutkiem było niesłuszne oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oraz uznanie, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa; b. art. 151 P.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem organ odwoławczy orzekł jednoznacznie sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym oceniając go zupełnie dowolnie, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów zdecydowanie wykraczając poza granice tej swobody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Powołany przepis określa więc przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, które muszą zaistnieć łącznie, aby danej osobie mogło być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Istotne jest przy tym, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymienionym w ww. przepisie, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą w nim wskazaną. Nie jest ono przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym, ale za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Skoro świadczenie pielęgnacyjne ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga, to musi istnieć bezpośredni związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką. Natomiast w sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje. Podkreślenia wymaga, że wprawdzie ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji "sprawowania opieki", tym niemniej z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece - w rozumieniu tego przepisu - musi ona być stała lub długoterminowa. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują zaś na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy więc stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Związek przyczynowo-skutkowy w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. zachodzi zatem wówczas, gdy wymiar i charakter osobistej opieki sprawowanej nad niepełnosprawnym członkiem rodziny jest na tyle absorbujący, że uniemożliwia opiekunowi podjęcie lub kontynuowanie zatrudnienia. Tym samym przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, polegająca na "niepodejmowaniu lub rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny" powinna być rozumiana jako wystąpienie takiej sytuacji, w której sprawowanie osobistych starań o zapewnienie opieki osobie niepełnosprawnej na tyle wypełnia czas podmiotowi tę opiekę sprawującemu, że nie jest on w stanie podjąć (kontynuować) innej stałej aktywności wymagającej jej codziennego i stałego zaangażowania, a przez którą należy rozumieć aktywność zawodową. Mając na uwadze powyższe rozważania przyjąć należy, że na gruncie art. 17 ust. 1 u.ś.r. organ, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, zarówno dokumentów uprawnionych organów, jak i innych zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonuje ustalenia czy brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a także czy opieka ta stanowi przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. W sprawie bezsporne jest, że 11 maja 2023 r. skarżący kasacyjnie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania, rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad matką. Do akt dołączono kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 17 kwietnia 2023 r., z którego wynika, że matka skarżącego od 9 marca 2023 r. ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności, symbol przyczyny niepełnosprawności 10-N. W orzeczeniu tym wskazano, że ww. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczenie wydano na stałe. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący mieszka u matki ze względu na pogorszenie jej stanu zdrowia i konieczność stałej opieki. Podopieczna na 85 lat i nie jest zdolna do samodzielnego prowadzenia swoich spraw życiowych, zaspokajania bieżących potrzeb, dbania o prawidłowy sposób leczenia. Matka skarżącego choruje na zwyrodnienie kręgosłupa, miażdżycę, otępienie starcze, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze. Szczególnym problemem są zaburzenia pamięci, które się pogłębiają i znacznie utrudniają prawidłowe funkcjonowanie. Skarżący wykonuje szereg czynności opiekuńczo-pielęgnacyjnych względem matki, m.in. pomaga w utrzymaniu higieny osobistej (mycie, czesanie, ubieranie), podawanie leków, pranie, zmiana pościeli, robienie zakupów, przygotowywanie wszystkich posiłków i pilnowanie ich spożywania oraz przyjmowania odpowiedniej ilości płynów, monitorowanie stanu zdrowia. Rzeczywiście, matka skarżącego nie jest osobą leżącą, jednak – co pominął Sąd wojewódzki – nie może samodzielnie wykonywać większości czynności samoobsługowych, jak również wymaga wsparcia w poruszaniu się. Powyższe w oczywisty sposób uzasadnia nieodzowność wsparcia opiekuna – co wynika również z twierdzeń pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy. W dokument ten wpisano wprost, że matka skarżącego z uwagi na postępujące otępienie starcze nie jest w pełni świadoma, dlatego wymaga stałej obecności opiekuna. Skarżący w należyty sposób sprawuje nad nią opiekę, co uniemożliwia mu aktywność zawodową, gdyż opieka ta musi być sprawowana całodobowo. Matka strony pozostawiona bez opieki nie dba o żadne, nawet podstawowe potrzeby życiowe. Choćby z tego wywodzić należy, że syn jest koniecznym wsparciem dla matki w każdym aspekcie życia. Oprócz tego strona wykonuje czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, czego – co wydaje się być oczywiste – nie może samodzielnie wykonywać jego matka. Trudno w tych okolicznościach uznać, że zakres niepełnosprawności podopiecznej w odniesieniu do świadczonej przez syna pomocy nie wymaga szczególnej i stałej opieki i to w wymiarze, uniemożliwiającym podjęcie jakiegokolwiek zatrudniania – co jak wskazano już wyżej również potwierdzono w wywiadzie środowiskowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena całokształtu sprawy nie pozwala więc na przyjęcie, że stan zdrowia osoby podlegającej opiece jest na tyle dobry, aby mogła ona przez większość czasu funkcjonować samodzielnie, bez wsparcia i pomocy syna w wymiarze, który umożliwiałby opiekunowi równoczesne podjęcie aktywności zawodowej. Analizując i poddając ocenie stan sprawy, należy każdorazowo brać pod uwagę indywidualną sytuację podopiecznego, determinowaną jego stanem zdrowia i warunkami bytowymi. Istotnym jest tu nie tylko związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy rezygnacją przez opiekuna z zatrudnienia, ale przede wszystkim potencjalna możliwość świadczenia, czy podjęcia pracy – bezpośrednio związana z potrzebami osoby niepełnosprawnej, podlegającej opiece, a określona ramami jej możliwości samodzielnego funkcjonowania, również w aspekcie radzenia sobie z czynnościami dnia codziennego. Ponownego podkreślenia wymaga, że pod pojęciem opieki stałej rozumie się stałą pieczę nad osobą wymagającą opieki, gotowość do udzielenia pomocy w sytuacji, gdy taka potrzeba w danym momencie zaistnieje. Powyższe zaś w konsekwencji prowadzi do wyłączenia możliwości podjęcia zatrudnienia przez osobę zainteresowaną przyznaniem świadczenia. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie bowiem opieka sprawowana przez skarżącego nad matką nosi cechy opieki stałej i długotrwałej. Naczelny Sąd Administracyjny ponownie w tym miejscu wyjaśnia, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wymaga, aby strona zrezygnowała z pracy zarobkowej w dacie powstania niepełnosprawności (czy ustalenia jej stopnia) u podopiecznego - wystarczającym jest, by wnioskujący nie miał realnej możliwości jej podjęcia z uwagi na zakres i wymiar pomocy niezbędnej dla prawidłowego funkcjonowania osoby niepełnosprawnej. W tej zaś sytuacji okoliczności dotyczące uprzedniej rezygnacji skarżącego kasacyjnie z zatrudnienia pozostają bez znaczenia dla wyniku sprawy, bowiem rozstrzygający jest stan aktualny na datę orzekania przez organ (oraz udokumentowany przez stronę na tę datę). Powyższe prowadziło do wniosku, że zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., były trafne. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią wskazaną powyżej wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz ocenę okoliczności niepodejmowania przez skarżącego kasacyjnie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a także charakteru opieki i pomocy udzielanej niepełnosprawnej matce. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Kolegium. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.