I OPP 97/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie NSA Marek Stojanowski (spr.) Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi E.T. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 239/20 w sprawie ze skargi E.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania samochodu osobowego postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

W dniu 20 sierpnia 2020 r. E.T. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 239/20 w sprawie ze skargi E.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania samochodu osobowego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] wniosła w dniu 27 kwietnia 2020 r., natomiast pierwsze pismo z Sądu - wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi - otrzymała dopiero pod koniec czerwca 2020 r. Pomimo uzupełnienia braków formalnych skargi, do skarżącej kierowane były kolejne wezwania. Jej zdaniem jest to nieuzasadnione przewlekanie postępowania przez Sąd I instancji. Nadto skarżąca wyjaśniła, że złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, co miało przyspieszyć jej załatwienie, jednakże do dnia wniesienia skargi na przewlekłość sprawa nie została zakończona. Zdaniem skarżącej powyższe okoliczności wskazują, iż jej skarga na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa"). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu (28 maja 2020 r.) do dnia wniesienia przez skarżącą skargi na przewlekłość postępowania (20 sierpnia 2020 r.) upłynęły zaledwie 3 miesiące. Podkreślić przy tym należy, że skarżąca rzeczywiście sporządziła skargę w dniu 27 kwietnia 2020 r., nadała ją na poczcie na adres organu w dniu 28 kwietnia 2020 r., jednakże organ przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 28 maja 2020 r., zachowując przy tym termin wynikający z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skarga została zarejestrowana w Sądzie zarządzeniem z dnia 29 maja 2020 r., nadano sygnaturę akt, określono symbol, wyznaczono sędziego sprawozdawcę. Zgodnie z tym zarządzeniem wezwano także skarżącą do usunięcia braków formalnych złożonej skargi. Do momentu zaś uzupełnienia braków formalnych skargi nie było możliwe jej merytoryczne rozpoznanie. W tym czasie Sąd wzywał nadto skarżącą do sprecyzowania składanych przez nią wniosków i oświadczeń, celem prawidłowego odczytania jej intencji. Sąd zobowiązany był również do doręczenia stronom postępowania wszelkich składanych pism procesowych. Wyjaśnić należy, że sprawa może zostać skierowana na termin rozprawy (bądź posiedzenia niejawnego w trybie uproszczonym) dopiero wtedy, gdy nadaje się do wyznaczenia tj. gdy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne a ponadto zgromadzone są wszystkie niezbędne dokumenty (akta sprawy) i zostały rozstrzygnięte wszystkie sprawy wpadkowe, a wszystkie wnioski strony załatwione. W związku z powyższym nie sposób uznać, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działał w sposób opieszały uzasadniający uwzględnienie wniesionej skargi na przewlekłość postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.