I OPP 66/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o wyjaśnienie wątpliwości oraz uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt I OPP 66/17 oddalającego skargę na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 435/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 511/15 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: 1. odmówić dokonania wykładni postanowienia, 2. odmówić uzupełnienia postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt I OPP 66/17 oddalił skargę K. J. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 435/16. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w postępowaniu przed tym Sądem nie wystąpiła przewlekłość w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2016 r., poz. 1259 ze zm.). Pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. K. J. wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści orzeczenia oraz z wnioskiem o uzupełnienie postanowienia o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania, podnosząc, że Sąd nie rozpoznał sprawy w sposób właściwy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek K. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy w sprawach w tej ustawie nieuregulowanych do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wymieniona ustawa nie zawiera unormowań regulujących uzupełnienie zapadłego w sprawie postanowienia i dlatego w tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej jako "P.p.s.a."). Stosownie do treści art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej oraz sposobu jego wykonania. W komparycji orzeczenia przedmiot sprawy określa się w sposób ogólny, umożliwiający identyfikację sprawy z punktu widzenia rozpoznanej w niej, a wynikającej z żądania strony problematyki. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać jednak do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że rozstrzygniecie, jak również uzasadnienie postanowienia jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, a tym samym brak jest przesłanki uzasadniającej dokonanie jego wykładni. Odnosząc się natomiast do wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 21 grudnia 2017 r. wskazać należy, że stosownie do treści art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy przy tym zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) może dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (postanowienia), nie zaś do jego uzasadnienia. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie zmierza w istocie nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. sygn. akt I OPP 66/17 oddalił skargę K. J. na przewlekłość postępowania. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia wskazanego postanowienia. Stąd żądanie wskazane we wniosku o uzupełnienie postanowienia nie mogło zostać uwzględnione. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 i art. 157 § 1 w związku z art. 166, art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, orzekł jak w punkcie 1 oraz 2 postanowienia.