I GZ 93/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 1073/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 1 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 1073/18 odrzucił skargę A Sp. z o.o. z/s w Ł. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] października 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2018 r. Stwierdził, że Spółka wnosząc skargę, nie złożyła dokumentu wykazującego umocowanie do złożenia środka prawnego oraz określającego sposób jej reprezentacji (KRS, statut). Wobec tego zarządzeniem z [...] grudnia 2018 r. została wezwana do usunięcia jej braku formalnego poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji (KRS, statut), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 2 stycznia 2019 r. doręczono Spółce wezwanie, jednak informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców KRS złożyła dopiero 14 stycznia 2019 r. Wobec nieusunięcia braku formalnego w terminie, Sąd odrzucił skargę i zwrócił Spółce uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. W zażaleniu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła mającą wpływ na rozstrzygnięcie sprawy obrazę przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 46 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: ppsa) poprzez jego pominięcie; - art. 49 ppsa przez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że niezałączenie do skargi odpisu KRS-u stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie jej biegu, a co za tym idzie, uzasadnia wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pod rygorem zwrotu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 28 § 1 w zw. z art. 29 ppsa osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wprowadza wymogu, aby dokumentem wykazującym umocowanie do działania musiał być wyłącznie KRS. Chodzi o taki dokument, z którego wynika to umocowanie, a nie o dokument mający konkretną formę prawną. Zaniechanie w tym zakresie - wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki - stanowi brak formalny środka prawnego, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ppsa, a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z KRS. Nie znajduje uzasadnienia stanowisko zawarte w zażaleniu, że sąd może zweryfikować prawidłowość reprezentacji, ponieważ treść KRS-u jest dostępna elektronicznie. Należy podkreślić, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (v. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny tej nie podważa wskazywana w zażaleniu okoliczność, że organ, za pośrednictwem którego została wniesiona skarga nie miał wątpliwości, iż została ona podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentacji. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego, zasadą jest - jak wskazano wyżej - że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 ppsa (w tym co do osób prawnych będących spółkami kapitałowymi - osoby uprawnione do działania w ich imieniu), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 ppsa). Mając powyższe okoliczności na uwadze należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do jej wniesienia i określającego sposób reprezentacji (KRS, statut). A wobec nieuzupełnienia braku w zakreślonym terminie zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.