I GZ 9/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 416/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, objętym zażaleniem postanowieniem z 25 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 416/19, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił J. S. uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z [...] września 2019 r. w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami po wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zadaniem sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podzielając w całości ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że wniosek J. S. nie został uzasadniony. Za takie uzasadnienie nie można uznać jednego lakonicznego zdania o treści "wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zastosowane w niej sankcje finansowe, których utrzymanie w razie uwzględnienia skargi może narazić mnie na szkodę". Skarżący nie wykazał tym samym, czy zachodzą przesłanki zawarte ww. przepisie. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2017. W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skarżący nie uprawdopodobniła wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dokonana przez WSA ocena jest prawidłowa. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja należności może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej strony. Bez porównania tych dwu wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia skarżącego, że w jego przypadku zapłata wspomnianej kwoty może rzeczywiście doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W tym zakresie nie może być wystarczające oświadczenie, że skarżący znajduje się w złej sytuacji materialnej. Z tego względu za prawidłową należy uznać ocenę WSA, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż w tej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W zażaleniu skarżący podnosi, że mieszka z rodzicami, ojciec jest po zawale, jest osobą bezrobotną, nie ma żadnych dochodów, nie posiada żadnych nieruchomości, ani samochodu. Działalność rolniczą w 2017 r. prowadził na działkach wydzierżawionych, a otrzymanie pieniądze z ARiMR wydał na prowadzenie działalności rolniczej (paliwo, remonty, wynajem oraz bieżące wydatki). Podkreślenia wymaga, że zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i w zażaleniu strona nie uwzględnia, iż przedstawienie argumentacji bez poparcia jej stosownymi dokumentami w sprawie uniemożliwia zweryfikowanie twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał ziszczenia się ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.