I GZ 72/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2022 r.,1 sygn. akt V SA/Wa 4796/21 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 sierpnia 2021 r., nr 11/18/21 w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4796/21, w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w D. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 sierpnia 2021 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. W oparciu o uzasadnienie wniosku i załączone do niego dokumenty, jak również mając na uwadze wyjątkowość sytuacji, w których instytucja wstrzymania może zostać zastosowana, Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasługiwał na uwzględnienie. Sąd uznał, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota przypadająca do zwrotu jest znaczna i wynosi 7.423.117,91 zł, natomiast z ww. dokumentów wynika, że same zobowiązania spółki wynoszą 8.216.770,90 zł, a przychody spółki za 2021 r. wyniosły 1.755.441,17 zł. Sąd I instancji uznał, że wykonie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postać zlikwidowania skarżącej spółki. W tych okolicznościach WSA uznał, że w sprawie wykazana została przesłanka, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie: 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 278 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 259 ust. 3 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji pomimo braku możliwości jego wykonania ze względu na zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy samego prawa; 2. art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji pomimo, że cel zastosowanego środka w postaci zawieszenie postępowania egzekucyjnego został już osiągnięty wskutek otwarcia postępowania układowego; 3. art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z art. 107 ust. 1 w związku z art. 288 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu UE, przez utrzymanie stanu zakłócenia konkurencji spowodowanego przez przewagę konkurencyjną powstałą na skutek przyznania bezprawnej pomocy. W odpowiedzi na zażalenie spółka wniosła o jego oddalenie jako bezzasadnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Sąd I instancji trafnie na podstawie przedstawionych przez skarżącą dokumentów i informacji, uwzględniając kwotę egzekwowanego świadczenia, uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ocena Sądu I instancji opiera się na informacjach zawartych we wniosku i w aktach sprawy. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez WSA art. 61 § 3 p.p.s.a., co mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do argumentów zażalenia, wskazać należy ponadto, że obowiązkiem wnioskodawcy w postępowaniu o udzielenie stronie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym jest uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie okoliczności świadczących o tym, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przesłane przez stronę dokumenty były dla Sądu I instancji wystarczające do uwzględnienia wniosku, a organ składający zażalenie w żaden sposób nie podważył ich prawdziwości. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 278 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 259 ust. 3 ustawy Prawo restrukturyzacyjne, przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji pomimo braku możliwości jego wykonania ze względu na zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy samego prawa, zauważyć należy że sam fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie powoduje, że strona zostaje pozbawiona prawa do dodatkowej ochrony jaką w tej sytuacji jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.