I GZ 67/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 648/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 648/20 odrzucił skargę R. R. (dalej: skarżący) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 sierpnia 2020 r. (co potwierdził własnoręcznym podpisem). Zawierała ona pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do WSA w Rzeszowie, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Zatem termin do złożenia upływał z dniem 10 września 2020 r. Tymczasem skarżący przedmiotową skargę nadał w urzędzie pocztowym w dniu 11 września 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Sąd I instancji stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wniesienie skargi po terminie skutkuje jej odrzuceniem. Pismem z dnia 27 stycznia 2021 r. skarżący wniósł zażalenie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W zażaleniu wskazał, że spóźnił się tylko 1 dzień nie mając świadomości o opóźnieniu i będąc przekonany, że złożył skargę w wymaganym terminie 30 dni. Nie uczynił tego celowo a jedynie poprzez swoją nieświadomość spowodowaną m.in. ciężkim okresem w życiu. Ponadto zaistniałe okoliczności wynikały z tego, iż do dnia 10 września 2020 r. skarżący przebywał w samoizolacji w związku z możliwością kontaktu z osobą zarażoną covid-19. Ponadto był przekonany, że 11 września 2020 r. jest datą końcową w której skarżący mógł złożyć skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie /.../ jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił na podstawie akt sprawy, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 sierpnia 2020 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru doręczanej przesyłki, opatrzone właściwą sygnaturą i datą, odpowiadającymi sygnaturze i dacie skarżonego aktu – akta administracyjne). W świetle powyższych okoliczności termin do wniesienia skargi na odebraną decyzję powinien być liczony od dnia 12 sierpnia 2020 r. i upływał po 30 dniach od tej daty, czyli w dniu 10 września 2020 r. Dzień kończący termin przewidziany na dokonanie czynności procesowej przypadał na dzień pracujący (czwartek). Skoro zatem istotnym w sprawie i wywołującym skutki procesowe był termin doręczenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji, iż skargę nadaną w dniu 11 września 2020 r. do WSA w Rzeszowie za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (koperta z datą stempla pocztowego – karta akt sądowych nr 4) należało uznać za wniesioną po terminie. Z kolei uznanie skargi za wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności procesowej, musiało w konsekwencji skutkować jej odrzuceniem zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia zażalenia nie wynikają żadne argumenty, które pozwoliłyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zakwestionowanie legalności zaskarżonego postanowienia. Powołane w zażaleniu okoliczności nie mogą spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżący odebrał zaskarżoną decyzję, która zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do WSA w Rzeszowie, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wraz z zażaleniem skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten powinien zostać rozpoznany przez Sąd I instancji w ramach postępowania wpadkowego dotyczącego przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Okoliczności podniesione we wniosku wskazujące, iż bezpośrednią przyczyną uchybienia terminowi była samoizolacja w związku prawdopodobieństwem zakażenia wirusem SARS-CoV-2 nie mają natomiast znaczenia przy wydawaniu niniejszego postanowienia, ponieważ w toku rozpoznania zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę jedynie okoliczności obiektywne. Należy zauważyć, że zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu stanowią dwa wykluczające się wzajemnie środki procesowe. Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.