I GZ 65/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1520/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1520/17 odrzucił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 13 czerwca 2017 r. w przedmiocie opłaty paliwowej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż [...] (dalej: skarżąca) reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, m.in. poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik Skarżącej nadesłał pełnomocnictwo do działania w sprawie nie zawierało ono jednakże podpisu osoby umocowanej do jego udzielenia. Uzasadniając odrzucenie skargi WSA w Warszawie podniósł, że do skargi nie dołączono pełnomocnictwa dla adwokata [...] do reprezentowania Skarżącej, a zatem konieczne stało się wezwanie pełnomocnika do nadesłania pełnomocnictwa. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 11 września 2017 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik Skarżącej nadesłał pełnomocnictwo, jednak nie zawierało podpisu osoby umocowanej do jego udzielenia. W związku z tym pełnomocnik Skarżącej nie usunął braku formalnego skargi. WSA zauważył, że zgodnie art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei w myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Na tle art. 46 § 3 p.p.s.a. nie budzi zatem wątpliwości, że załączenie dokumentu pełnomocnictwa do pisma procesowego, w sytuacji określonej w tym przepisie, stanowi warunek formalny tego pisma. W konsekwencji niedołączenie pełnomocnictwa lub dołączenie wadliwego pełnomocnictwa, w sytuacji kiedy pismo strony wnosi pełnomocnik, stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie, w wyznaczonym terminie rodzi określone skutki prawne. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Powyższe postanowienie [...] zaskarżyła w całości zażaleniem wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez "niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, iż w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji skarżąca nie spełnia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła u skarżącej znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki"; - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez uznanie, że w sprawie nie doszło do usunięcia braków formalnych skargi, co miało ten wpływ na wynik sprawy, że Sąd I instancji nieprawidłowo odrzucił skargę; - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia braków formalnych skargi i odrzucenie jej bez zaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co miało ten wpływ na wynik sprawy, że Sąd I instancji nieprawidłowo odrzucił skargę; - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i nie wezwanie do uzupełnienia innego niż stanowiący podstawę pierwszego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi braku formalnego skargi przez wezwanie do poprawienia przesłanego odpisu pełnomocnictwa poprzez przedstawienie podpisu pod pełnomocnictwem, który to brak formalny stanowił inny niż brak dołączenia pełnomocnictwa - brak formalny powodujący konieczność ponownego wezwania, co miało ten wpływ na wynik sprawy, że Sąd I instancji nieprawidłowo odrzucił skargę bez wezwania do usunięcia braków formalnych skargi przez jej poprawienie, tj. poprawienie nadesłanego odpisu pełnomocnictwa. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuję: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W sprawie Sąd I instancji błędnie uznał, iż skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, ponieważ nadesłane pełnomocnictwo nie zawierało podpisu mocodawcy a jedynie zostało potwierdzone za zgodność z oryginałem przez adwokata. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego prawidłowo wykonał wezwanie sądu, ponieważ nadesłał odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez mocodawcę poświadczony za zgodność z oryginałem przez adwokata (zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a.) – tak też NSA w postanowieniu z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 388/09. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro Sąd I instancji uznał, że pierwotnym pełnomocnictwem, pełnomocnik skarżącego nie został prawidłowo umocowany do działania w sprawie, to w wezwaniu powinien dokładnie określić, jakie wymagania powinno spełniać to pełnomocnictwo (por. postanowienie SN z dnia 6 lipca 2000 r. sygn. akt V CKN 1144/00). Zasadny jest zatem zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 37 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 47 § 1 i art. art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię, ponieważ pełnomocnik skarżącego w prawidłowy sposób wykazał umocowanie do działania w sprawie, a tym samym wykonał wezwanie Sądu i uzupełnił brak formalny skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2, orzekł jak w sentencji.