I GZ 62/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. na punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1355/18 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r. (sygn. akt V SA/Wa 1355/18), w sprawie ze skargi P. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego: w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Bemowo z dnia [...] kwietnia 2018 r. zaś w pkt 2. zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P. kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach Sąd wskazał, że o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 - dalej: rozporządzenie). WSA zaznaczył, że na łączną kwotę 580 zł składają się: stały wpis sądowy w wysokości 100 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Sąd nie zasądził natomiast opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, gdyż opłata ta nie została wniesiona na rachunek Urzędu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku, domagając się jego zmiany poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej dalszej kwoty 1320 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie, a także kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd I instancji stawki w "innej sprawie" w kwocie 480 złotych podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych, tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo określił koszty postępowania sądowego należne od organu na rzecz skarżącej, reprezentowanego przez radcę prawnego, w sprawie, w której uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji - wydanych w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata i radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd stawiennictwa strony. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji wynoszą w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna – 480 zł. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie należało zastosować § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, a nie jak się tego domaga skarżąca § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia. Na zasądzone koszty postępowania w kwocie 580 zł składały się zatem: wpis od skargi – 100 zł oraz stawka minimalna – 480 zł. Kwota ta nie uwzględniała opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, gdyż nie została ona wniesiona na rachunek Urzędu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. Ponadto, z akt sprawy wynika, że skarżąca uiszczając wpis od skargi w niniejszej sprawie z własnej inicjatywy (bez wezwania) wpłaciła 100 zł, czyli wpis stały. Na marginesie zauważyć wypada, że kwestię wysokości wpisów sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych regulują przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji nie naruszył prawa, wydając zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.