I GZ 6/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego [A.] Spółka Jawna J. P. i J. P. z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1462/20 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego [A.] Spółka Jawna J. P.i J. P. z siedzibą w M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1462/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę PPUH [A.] Sp.j. J. P. i J. P. z siedzibą w M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oraz postanowił zwrócić skarżącej Spółce kwotę 200 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem z dnia 15 września 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu z krajowego rejestru sądowego, w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, potwierdzającego sposób reprezentacji skarżącej przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia ww. braku formalnego została doręczona skarżącej w dniu 28 września 2020 r. (potwierdzenie doręczenia – k. 51 akt sądowych). Termin na usunięcie braku formalnego skargi upłynął więc w dniu 5 października 2020 r. W zakreślonym terminie wskazany brak formalny skargi nie został usunięty – skarżąca nadesłała ww. odpis w dniu 7 października 2020 r. W tej sytuacji Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi w oparciu o z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka. W uzasadnieniu wskazała, że wnosi o przywrócenie terminu ponieważ w związku z pandemią COVID-19 zarówno w mojej firmie jak też w urzędach Spółka nie miała możliwości poświadczyć odpisu KRS. W dniu dzisiejszym notariusz negowała potwierdzenie odpisu ze strony internetowej gdyż jest to wiarygodny dokument. Dopiero po przesłaniu odpisu wezwania dokonała potwierdzenia odpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że spółka jawna jest spółką osobową prawa handlowego, której przysługuje zdolność procesowa art. 8 § 1 k.s.h. Jest więc stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Spółkę jawną reprezentuje samodzielnie każdy wspólnik, chyba że umowa spółki stanowi inaczej (art. 29 § 1 w zw. z art. 30 § 1 k.s.h.). Weryfikacja prawa samodzielnego reprezentowania spółki jawnej przez jej wspólnika przed sądem winna nastąpić na podstawie odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego względnie innych dokumentów obrazujących stosunki prawne istniejące w spółce (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 71/13). Z art. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru (w przypadku spółki jawnej obowiązek wpisu do rejestru KRS wynika z art. 251 i art. 26 Kodeksu spółek handlowych). Jednakże stanowisko Sądu I instancji, który odrzucił skargę w tej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego (a tym samym brak możliwości zweryfikowania, czy J. P. uprawniony był do podpisania i wniesienia skargi) nie zasługuje na akceptację z tej przyczyny, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis skarżącej Spółki z KRS aktualny na dzień 8 maja 2019 r., z którego wynika, że J. P. jako wspólnik Spółki był uprawniony do samodzielnego reprezentowania skarżącej Spółki (k. 261 akt adm.). Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyżej opisany dokument znajdujący się w aktach sprawy potwierdza umocowanie J. P. do reprezentacji skarżącej spółki. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie uznać należało za wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi. Ponadto należy zauważyć, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było nieprecyzyjne zwłaszcza, że zostało skierowane do osoby nie będącej profesjonalnym pełnomocnikiem. Jak wynika z treści zażalenia skarżąca Spółka nie zrozumiała przedmiotowego wezwania. Sąd I instancji kierując wezwanie do skarżącej Spółki powinien sprecyzować zarządzenie, poprzez wskazanie, że wzywa do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej – tj. odpisu KRS w oryginale lub jego kserokopii poświadczonej przez notariusza, a ewentualnie w razie udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez ww. pełnomocnika lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego na podstawie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2016, nr 687 ). Artykuł ten stanowi, że pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 (odpisów, wyciągów i zaświadczeń – przyp. własny), jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. Zatem nie wymagają poświadczenia za zgodność z oryginałem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.