I GZ 572/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Katowicach na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 932/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie za skargi P.N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/GL 932/16 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.N. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Uwzględniając wniosek skarżącego Sąd I instancji podał, że uprawdopodobnił on w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwota egzekwowanego świadczenia wynosi bowiem 11.765 zł, podczas gdy dochód skarżącego za ubiegły rok wyniósł 46.785,44 zł a jego żony 20.265 zł. Oznacza to, że miesięcznie osiągają oni dochód w kwocie nieznacznie przekraczającej 5.000 złotych brutto, co stanowi kwotę dwukrotnie niższą niż należność objęta zaskarżoną decyzją, a ponadto Sąd miał na względzie wykazaną okoliczność obciążenia zajmowanej przez skarżącego nieruchomości hipoteką. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zdaniem organu, zła kondycja finansowa wnioskodawcy nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej, czego Sąd I instancji nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na zażalenie skarżący podniósł, że Sąd I instancji trafnie uznał, iż skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podnosząc we wniosku określone argumenty. Ponadto złożył on wniosek o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, co przyspieszy jej rozpoznanie i uczyni zaskarżoną decyzję wykonalną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Sąd I instancji trafnie na podstawie przedstawionych przez skarżącego dokumentów i informacji (m.in. zeznań o wysokości osiągniętego dochodu oraz oświadczenia o stanie rodzinnym), uwzględniając kwotę egzekwowanego świadczenia uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ocena Sądu I instancji opiera się na konkretnych informacjach zawartych we wniosku i w aktach sprawy i została odpowiednio uzasadniona. Sąd nie miał przy tym obowiązku – jak podnosi organ – "wykazania", że uszczuplenie majątkowe skarżącego w wyniku zapłaty 11.765 zł będzie znaczne. Regulacja obejmująca udzielenie ochrony tymczasowej nie wyłącza udzielenia takiej ochrony w sprawach, których przedmiotem skarg są należności publicznoprawne nałożone (określone) decyzją administracyjną, szczególnie gdy się weźmie pod uwagę ryzyko uszczerbku dla podstawowych potrzeb egzystencji pięcioosobowej rodziny, w tym trójki dzieci w wieku szkolnym, a także wniosku skarżącego o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.