I GZ 525/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/GL 924/16 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie

Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/GL 924/16, mocą którego w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wezwano J. L. do uiszczenia stałego wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie odmowy zwrotu podatku akcyzowego. Podstawą ustalenia wpisu w wysokości 100 zł był § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie wskazał, że nie ma środków finansowych na pokrycie wpisu od wniesionej skargi. Jednocześnie wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.), w takiej sytuacji jednak przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, iż skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji zasadnie wezwał skarżącego w świetle wymienionych przepisów do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, bowiem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Zaskarżone zarządzenie jest zatem prawidłowe i nie narusza prawa. Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 – 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z powyższych okoliczności. Ponadto wymaga podkreślenia, że zaskarżenie zarządzenia Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu prowadzi do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie, czy zachodziły podstawy prawne do wezwania o uiszczenie wpisu i czy wysokość tej opłaty została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zatem kwestie podnoszone w zażaleniu, dotyczące sytuacji materialnej skarżącego - nie mogły być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu. Okoliczności podniesione w zażaleniu wskazujące na trudną sytuację materialną strony mogą być podstawą do przyznania jej prawa pomocy, m.in. przez zwolnienie od kosztów sądowych. W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału III WSA w Gliwicach zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. odnotował wniosek strony o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji