I GZ 51/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1344/24 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 lutego 2024 r., nr KOC/7962/Ni/23 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za postój pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1344/24 na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.2024.935., dalej: p.p.s.a.) odmówił T.K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 27 lutego 2024 r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za postój pojazdu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ponieważ skarga zawierała braki formalne (brak numeru PESEL i brak wpisu sądowego), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 6 maja 2024 r. skarżący został wezwany do ich uzupełnienia poprzez podanie swojego numeru PESEL a także uiszczenie wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 23 maja 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 17 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że wpis od skargi został wpisany do rejestru opłat WSA w Warszawie 24 maja 2024 r., natomiast skarżący nie podał numeru PESEL. Postanowieniem z 24 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącego na opisane na wstępie postanowienie, z powodu nieuzupełnienia w terminie braku formalnego skargi. Odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącemu 8 lipca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 34 akt sądowych). Pismem z 15 lipca 2024 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że ma problemy zdrowotne a do uchybienia terminu doszło przez nieuwagę spowodowaną pogorszonym stanem zdrowia. Sąd wskazał, że nie znalazł podstaw do uznania, że skarżący wykazał istnienie nadzwyczajnych okoliczności, uzasadniających przyjęcie, że uchybienie przez niego terminowi było niezawinione. WSA uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił by dochował wszelkiej staranności dla terminowego uzupełnienia braku formalnego skargi, co skutkowało odmową przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wedle natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednym z przewidzianych w art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. warunków przywrócenia terminu przez sąd jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2019 r., sygn. akt I OZ 430/19). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można mówić o uprawdopodobnieniu przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący uiścił wymagany wpis w terminie a nie uzupełnił drugiego braku formalnego, tj. podania numeru PESEL. Powyższe działanie, w ocenie Sądu, obarczone jest niedbalstwem i nie może stanowić podstawy pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak było przesłanek dla przyjęcia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.