I GZ 50/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. S. E. S.A. w K. – J. na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2723/13 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. S. E. S.A. w K. – J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2014 r. Przewodniczący V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał pełnomocnika P. S. E. S.A. w K. – J. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 699 złotych w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę prawą zarządzenia stanowiły art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: "rozporządzenie w sprawie wpisów"). Skarżąca spółka zażaleniem zaskarżyła to zarządzenie zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, art. 215 § 1, art. 216, art. 218, art. 220 § 1 i 3 i art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wpisów oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez określenie przez Przewodniczącego w zarządzeniu z dnia 10 stycznia 2014 r. kwoty wpisu stosunkowego obliczonego nie w oparciu o kwotę dochodzoną przez skarżącą, stanowiącą wartość przedmiotu zaskarżenia, ale w oparciu o całość zobowiązania podatkowego w akcyzie za miesiąc marzec 2008 r., którego zwrotu domagała się skarżąca pierwotnie, co skutkuje istotnym wzrostem obciążeń finansowych skarżącej związanych z prowadzonym postępowaniem, a w rezultacie ograniczeniem prawa skarżącej do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez bezstronny, niezawisły i niezależny sąd. Podnosząc ten zarzut skarżąca spółka wniosła o uchylenie objętego zażaleniem zarządzenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w wywiedzionej od decyzji z dnia [...] października 2013 r. skardze, spółka jako wartość przedmiotu zaskarżenia określiła nieodzyskaną część podatku akcyzowego w wysokości 12.581,00 złotych. Zaskarżonym zarządzeniem wezwano spółkę do uiszczenia wpisu obliczonego od kwoty 23.298,00 złotych, a więc nie od kwoty będącej faktyczną kwotą sporną, stanowiącą wartość przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 215 i art. 216 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeśli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przedmiot zaskarżenia stanowi natomiast należność pieniężna jeśli jest ona przedmiotem zaskarżenia. Z przepisów tych wynika zatem, że to strona wnosząca pismo wszczynające postępowanie sądowe zobowiązana jest do określenia wartości przedmiotu zaskarżenia, od której uzależniona będzie wysokość opłaty sądowej – wpisu. Przepis art. 218 p.p.s.a. umożliwia sądowi do którego wniesiono takie pismo, dokonanie sprawdzenia wartości zaskarżenia. Mając na uwadze przywołane regulacje, wskazać należy, że w tej sprawie zaskarżone zarządzenie wzywające skarżącą spółkę do uiszczenia określonego w nim wpisu od skargi poprzedzało, również kwestionowane w zażaleniu, zarządzenie z dnia 10 stycznia 2014 r. ustalające wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 23.298 złotych. Zauważyć również należy, że zarządzenie to było konsekwencją rozbieżności w określeniu wysokości przedmiotu zaskarżenia wskazanych przez skarżącą i organ, którego decyzja stała się przedmiotem skargi do Sądu. Spółka jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazała, bowiem kwotę 12.581 złotych, Dyrektor Izby Celnej w W. wartość tę określił na kwotę 23.298 złotych. Dokonując analizy zaskarżonych decyzji, treści odwołania spółki i pisma stanowiącego jego uzupełnienie oraz skargi wywiedzionej od decyzji organu odwoławczego, stwierdzić należy, że w zarządzeniu z dnia 10 stycznia 2014 r. w sposób prawidłowy ustalono, że wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota 23.298 złotych. Po pierwsze, stwierdzenia nadpłaty i zwrotu tej kwoty domagała się skarżąca inicjując postępowanie przed organami podatkowymi. W odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w piśmie z dnia 19 czerwca 2013 r. uzupełniającym odwołanie, skarżąca domagała się uchylenia tej decyzji w całości. Domagała się również uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie dokonując przy tym jakiejkolwiek modyfikacji w zakresie kwoty żądania zwrotu podatku. Po wtóre, podnoszona w zażaleniu okoliczność dokonania weryfikacji w piśmie z dnia 19 czerwca 2013 r. żądania stwierdzenia nadpłaty i zwrotu kwoty podatku akcyzowego o "nieodzyskaną" część tego podatku, określonego przez stronę na kwotę 12.581 złotych, nie miała wpływu na rzeczywistą wartość dochodzonej kwoty, a tym samym na wartość przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca, bowiem w powołanym piśmie, wprost wskazała, że podtrzymuje w całości zarzuty i argumenty przedstawione w odwołaniu odnośnie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty od zapłaconego podatku akcyzowego w wysokości 23.462 złotych od nabycia energii elektrycznej. Ponadto określona kwota "nieodzyskanego" podatku, wskazana została przez skarżącą w sposób hipotetyczny, albowiem spółka dokonując wyliczenia zapłaconego podatku w zestawieniu z odzyskanym podatkiem w wyniku sprzedaży energii elektrycznej uznała, że można było na podstawie tych wyliczeń "uznać" bądź "przyjąć", że kwota "nieodzyskanego" podatku akcyzowego stanowiła wartość wskazaną jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca nie dokonała przy tym zmiany kwoty dochodzonego żądania zwrotu kwoty podatku akcyzowego. Wobec tego sposób sformułowania argumentacji odnoszącej się do kwestii zapłaconego i odzyskanego podatku akcyzowego mającego stanowić wartość przedmiotu zaskarżenia uznać należało jedynie za próbę uzasadnienia prawidłowości stanowiska, co do żądania zwrotu podatku w toku postępowania podatkowego, nie zaś za rzeczywistą zmianę kwoty żądania i tym samym zmianę przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 216 p.p.s.a. Wobec prawidłowego ustalenia zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2014 r. wartości przedmiotu zaskarżenia, prawidłowo została ustalona również kwota należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego, stosownie do treści § 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wpisów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.