I GZ 492/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1358/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono stronie 17 sierpnia 2017 r. (k. 24 akt sądowych). Pismem z 24 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wyniku rozpatrzenia sprzeciwu od powyższego orzeczenia postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Odpis postanowienia z 23 listopada 2017 r. doręczono skarżącemu 30 listopada 2017 r. (k. 67 akt sądowych). Zarządzeniem z 6 grudnia 2017 r. wezwano ponownie skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 3 sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod, rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wezwanie odebrał w dniu 18 grudnia 2017 r. (k. 70 akt sądowych), zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął z dniem 27 grudnia 2017 r. Jednak do dnia 10 stycznia 2018 r. (k. 71 akt sądowych) w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. Wobec powyższego Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę. W zażaleniu skarżący zaskarżył powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Czynności dokonane przez WSA w Warszawie były podjęte na podstawie przepisów i w granicach prawa, zatem należy je uznać za w pełni zasadne i pozostające w mocy. Bezspornym w sprawie jest, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, skarżący odebrał w dniu 18 grudnia 2017 r., natomiast termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 27 grudnia 2017 r. Skoro skarżący nie wykonał zarządzenia i nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, zasadnym było działanie Sądu I instancji w zakresie odrzucenia skargi. Zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wynikają z art. 239, art. 240 i art. 243 p.p.s.a. Sprawa nie jest jedną ze spraw objętych ustawowym zwolnieniem od kosztów. Ponadto skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został uwzględniony. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.