I GZ 483/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 59/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 6 grudnia 2024 r., nr 4/2024 w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości wynikające z nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 59/25 odrzucił skargę A sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 6 grudnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 stycznia 2025 r. spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie strona skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (pismo z dnia 30 stycznia 2025 r.). Postanowieniem z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt VIII SPP/Wa 18/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2025 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Następnie pismem z dnia 17 sierpnia 2025 r., stanowiącym wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 kwietnia 2025 r., skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 stycznia 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braku fiskalnego skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 24 kwietnia 2025 r.(zwrotne potwierdzenie odbioru k. 27 akt sądowych). W ustawowym terminie (który upływał w dniu 2 maja 2025 r.) spółka nie dokonała wpłaty należnego wpisu sądowego, złożyła natomiast kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w dokumentach księgowych nie zidentyfikowano do 17 lipca 2025 r. wpłaty tytułem opłaty sądowej w zakresie wpisu od skargi w procedowanej sprawie, co jest jednoznaczne z faktem, że skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego. Spółka złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie, wnosząc o jego uchylenie i dalsze procesowanie w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu oraz naruszenie art. 47 Karty Praw Podstawowych UE. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że Sąd I instancji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 14 kwietnia 2025 r. wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 23 stycznia 2025 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem jej odrzucenia. Skarżąca nie została zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego i miała ona obowiązek ten wpis uiścić. Skarżąca w zakreślonym terminie wpisu nie opłaciła, wniosła natomiast ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Należy zauważyć, że jakkolwiek strona ma prawo do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, a obowiązkiem sądu administracyjnego jest jego rozpoznanie – należy pamiętać, że jeżeli w obrocie prawnym pozostaje prawomocne rozstrzygnięcie sądu w tym przedmiocie, ma ono charakter wiążący dla strony i sądu, który je wydał (art. 170 p.p.s.a.). Oznacza to, że złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może mieć wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek ten nie uchyla bowiem skutków wynikających z prawomocnego orzeczenia sądu. Dopiero wydanie kolejnego prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy o innej treści skutkuje utratą mocy wcześniejszego postanowienia. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu skupia się na braku możliwości uiszczenia wpisu przez skarżącą, nie kwestionując jednak faktu nieopłacenia skargi. W związku zaś z odmową przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, ewentualny brak zdolności finansowych skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości odrzucenia skargi przez Sąd I instancji. Tym samym nie doszło do pozbawienia strony prawa do sądu, bowiem w sytuacji nieuwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, na stronie skarżącej spoczywają obowiązki ponoszenia kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie, zgodnie z treścią art. 199 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.