I GZ 478/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3138/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. St. na decyzję Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 27 stycznia 2020 r., nr BDF1.4800.22.2019 w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 14 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3138/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. (dalej: skarżący) na decyzję Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z 27 stycznia 2020 r. w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zarządzeniem z 25 maja 2021 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wniósł na ww. zarządzenie zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 15 października 2021 r. sygn. akt I GZ 309/21. Pismem z 30 grudnia 2021 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 25 maja 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty jego doręczenia spowoduje odrzucenie skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2022 r. Ponieważ skarżący nie uiścił wpisu sądowego, wniesioną skargę WSA odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Na takie rozstrzygnięcie w ocenie Sądu I instancji nie miała wpływu okoliczność wystąpienia przez skarżącego 26 stycznia 2022 r. z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych, który został rozpoznany przez referendarza sądowego. W zażaleniu na postanowienie skarżący podniósł, że wezwanie z 30 grudnia 2021 r. odebrał 19 stycznia 2022 r., a nie, jak przyjęto w postanowieniu o odrzuceniu skargi 10 stycznia 2022 r. W ocenie skarżącego złożenie w terminie do uiszczenia wpisu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz brak ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego po zakończeniu postępowania w przedmiocie tego wniosku wskazuje na brak podstaw do odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Warszawie z 25 maja 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi stało się prawomocne w wyniku oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącego na to zarządzenie. Zasadnie zatem Sąd I instancji pismem z 30 grudnia 2021 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, doręczając ponownie odpis prawomocnego zarządzenia z 25 maja 2021 r. WSA przyjął jednak, że doręczenie wezwania nastąpiło 10 stycznia 2022 r., co ma wynikać ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania (k. 43 akt sądowych). Natomiast skarżący w zażaleniu utrzymuje, że doręczenie miało miejsce 19 stycznia 2022 r. – co potwierdza datownik urzędu oddawczego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Należy więc stwierdzić, ze pismo skarżącego zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy zostało wniesione w terminie siedmiodniowym przewidzianym na wykonanie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Tym samym odrzucenie skargi na skutek nieuzupełnienia jej braku fiskalnego przed powiadomienie skarżącego o zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy było przedwczesne. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1w związku z art. 197 § 1 i 2 i p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.