I GZ 446/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 825/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. M. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nakazująca zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 września 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 825/20 na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę L. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] lutego 2020 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nakazująca zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisane w komparycji postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy zarządzeniem z 14 lipca 2020 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący, pomimo wezwania, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W związku z tym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 czerwca 2021 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej 15 lipca 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 23 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął zatem bieg 16 lipca 2021 r., a jego ostatni, siódmy dzień wypadał 22 lipca 2021 r. Zgodnie z informacją z 12 sierpnia 2021 r. w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła strona skarżąca wnosząc o jego uchylenie jako rażąco naruszające prawo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł zostało doręczone stronie skarżącej 15 lipca 2021 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał 22 lipca 2021 r. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi. Słusznie zatem uznał Sąd I instancji, że skarga podlega odrzuceniu wskutek braku uiszczenia wpisu sądowego w terminie. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie zachodzi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania – ani na mocy ustawy (art. 239 i następne p.p.s.a.), ani postanowienia sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.