I GZ 429/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 223/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr SKO 4021.9.2024 w przedmiocie umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 1 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 223/25, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi W. M. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 16 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że objęta skargą decyzja administracyjna nie może korzystać z ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ – ze względu na swój przedmiot – nie podlega wykonaniu. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 kwietnia 2025 r. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza opisanymi przesłankami wynikającymi art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wymogami, jakie stawiane są wnioskodawcy domagającemu się zastosowania przewidzianej tym przepisem instytucji ochrony tymczasowej, wskazać należy na pierwszorzędną przesłankę warunkującą zastosowanie powołanej regulacji, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., II FZ 358/12). W orzecznictwie przyjmuje się, że nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Taka decyzja nie nakłada bowiem na jej adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 193/13; postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1111/16). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw czy obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Należy bowiem zauważyć, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem odmownym i nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Akt ten ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań strony o umorzenie opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie nie wykreowało bowiem nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków. W efekcie, skoro przedmiotem decyzji, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący, jest odmowa umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż z uwagi na jej charakter, nie podlega ona wykonaniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.