I GZ 426/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 820/17 o odrzuceniu skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 września 2017 r. nr 0201-IEE2.711.99.2017.10.AJ w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Wr 820/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA lub Sąd I instancji) odrzucił skargę E. S. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 września 2017 r. nr 0201-IEE2.711.99.2017.10.AJ, w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA z 30 grudnia 2019 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła zażalenie na wskazane wyżej zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 października 2020 r., sygn. akt I GZ 289/20, oddalił zażalenie skarżącej na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. W związku z powyższym orzeczeniem NSA, Przewodniczący Wydziału III WSA zarządzeniem z 19 lutego 2021 r. ponownie wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. Termin na dokonanie czynności upłynął w dniu 17 marca 2021 r. W związku upływem terminu na uiszczenie wpisu od skargi oraz brakiem jego opłacenia, WSA postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wyrażając w jego treści niezadowolenie z zaskarżonego orzeczenia oraz składając szereg wniosków o przeprowadzenie postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 30 grudnia 2019 r. (po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy) oraz zarządzeniem z 19 lutego 2021 r. (po zakończonym postępowania zażaleniowego na wezwanie do uiszczenia wpisu) wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ustawowy siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał 17 marca 2021 r. Skarżąca nie uiściła w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Argumenty zażalenia nie podważają dokonanej oceny, ponieważ skarżąca nie kwestionuje faktu nieopłacenia skargi. Przeciwnie, podnosi w zażaleniu, iż nie ma środków do uiszczenia wpisu. Wobec tego należy podkreślić, że w związku z odmową przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zasadności odrzucenia skargi z powodu jej nieopłacenia. Nie doszło tym samym do pozbawienia strony prawa do sądu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.