I GZ 424/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia ZK i MK na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1197/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi ZK i MK na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 11 marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 lipca 2022 r. odmówił ZK i MK wstrzymania wykonania decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 11 marca 2022 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania z tytułu nieprawidłowo wykorzystanego zobowiązania. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że żądanie strony nawiązuje w pierwszym rzędzie do podstaw złożonej skargi, a to w kontekście prawomocnego wyroku tut. Sądu o sygn. V SA/Wa 2188/17, którym uchylono poprzednio wydaną w sprawie decyzję z 11 października 2017 r. Sąd podkreślił, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej sąd nie dokonuje merytorycznej kontroli decyzji (jej zgodności z prawem); w szczególności nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, co jest zastrzeżone dla składu wydającego wyrok w sprawie. Przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest zatem ocena, czy organ wykonał w spornej decyzji wskazania co do dalszego postępowania wynikające z ww. wyroku. Kwestia spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w kontekście wartości orzeczonej odpowiedzialności wymagała wykazania we wniosku prawdopodobieństwa wystąpienia ww. skutków przez stronę. W przypadku braku takich informacji (ew. dokumentów), przedstawiających sytuację materialną wnioskodawców, oraz argumentów wskazujących jakie konkretne, szkodliwe lub trudne do odwrócenia skutki miałoby wywołać wykonanie decyzji, Sąd nie bada ich z urzędu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o udzielenie zabezpieczania w całości. W ocenie skarżących zaskarżone postanowienie jest niezasadne. Zostało ono wydane w oparciu o nieprawidłowe ustalenia stanu faktycznego. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskrzonego postanowienia w aktach sprawy znajdują się informacje dotyczące stanu finansowego skarżących wskazujące, iż brak zabezpieczenia uniemożliwi lub co najmniej poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie polegającego na oddaleniu niezasadnych roszczeń w stosunku do skarżącego w sytuacji podjęcia działań mających na celu wyegzekwowanie na rzecz Skarbu Państwa należności objętych zaskarżonymi decyzjami. Tym samym zachodzi realne i uzasadnione biorąc pod uwagę wysokość zobowiązań określonych zaskarżoną decyzją niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w powołanym powyżej przepisie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w tym przepisie odnoszą się do sytuacji, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia. Natomiast trudne do odwrócenia skutki są to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący we wniosku nie wykazali takich okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena przesłanek wstrzymania wykonania decyzji jest prawidłowa. Sąd I instancji, badając wniosek skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., słusznie zatem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.