Sygnatura
I GZ 390/26
Postanowienie NSA z 22 października 2026 r., I GZ 390/26
Wynik
Uchylono zaskarżone postanowienie i przywrócono termin
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 22 października 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 22 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 1286/26 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty refundacji składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. przywrócić termin do wniesienia skargi; 3. zwrócić [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 1286/26 odmówił [...] przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 17 lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty refundacji składek na ubezpieczenia społeczne postanowił. W uzasadnieniu Sąd I instancji przywołując treść art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz art. 87 § 1 p.p.s.a. uznał, że okoliczności sprawy nie potwierdzają, aby skarga została skutecznie wysłana 1 kwietnia 2026 r., a złożenie podpisu na trzy minuty przed upływem terminu – bez wykazania rzeczywistej przyczyny niepowodzenia wysyłki – nie może zostać uznane za działanie z należytą starannością uzasadniające przywrócenie terminu. Sąd podał, że [...] (dalej: Skarżący) odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 2 marca 2026 r., a zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał 1 kwietnia 2026 r. Z akt sprawy wynika, że próbę wniesienia skargi podjął dopiero w ostatnich minutach tego terminu – podpis zaufany złożył o godzinie 23:57. Do wniosku nie dołączono jednak dokumentu potwierdzającego, że skarga została tego dnia rzeczywiście wysłana, a sam skarżący zgłosił problem z wysyłką dopiero 2 kwietnia 2026 r. o godzinie 00:12 – a więc już po upływie terminu. W ocenie WSA odłożenie czynności do ostatnich chwil terminu samo w sobie nie świadczy o zachowaniu należytej staranności, niezależnie od tego, czy do niepowodzenia doszło z przyczyn technicznych, czy skarżący jedynie podpisał skargę o godzinie 23:57, nie zdążywszy jej tego dnia wysłać – obu tych wariantów zgromadzony materiał nie pozwala jednoznacznie wykluczyć, a to na skarżącym spoczywał obowiązek uprawdopodobnienia braku winy. Wątpliwości tych nie usuwa dalszy przebieg sprawy. Mimo zgłoszenia incydentu 2 kwietnia 2026 r. i wniesienia ponaglenia 7 kwietnia 2026 r., skarżący do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie przedstawił żadnej odpowiedzi Centralnego Ośrodka Informatyki (dalej: COI) potwierdzającej techniczną przyczynę niepowodzenia wysyłki. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe orzeczenie zaskarżając je w całości, domagając się jego uchylenia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi, oraz zarządzenie zwrotu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. 1. naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na faktycznym zastąpieniu ustawowego obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy obowiązkiem pełnego udowodnienia technicznej przyczyny niewysłania skargi, mimo przedstawienia szeregu obiektywnych i wzajemnie okoliczności wskazujących na techniczny charakter niepowodzenia; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu jako możliwego wariantu, że skarżący o godz. 23:57 "jedynie podpisał skargę, nie zdążywszy jej tego dnia wysłać", podczas gdy sama skarga jako dokument stanowiący załącznik była podpisana wcześniej, natomiast o godz. 23:57 skarżący wykonywał już końcową operację wysłania kompletnej wiadomości przy wykorzystaniu funkcji systemowej "Podpisz treść i wyślij", obejmującej łącznie podpisanie treści wiadomości oraz jej wysłanie wraz z załącznikami; 3. błędną ocenę zgromadzonego materiału i okoliczności sprawy, polegającą w szczególności na pominięciu łącznego znaczenia wykonania procedury "Podpisz treść i wyślij", potwierdzenia złożenia podpisu zaufanego o godz. 23:57, komunikatu systemowego o podpisaniu i wysłaniu wiadomości, niezwłocznego zgłoszenia problemu do COl oraz obciążeniu skarżącego skutkami braku odpowiedzi COl, mimo że uzyskanie tej odpowiedzi pozostawało całkowicie poza jego kontrolą; 4. błędną ocenę przesłanki należytej staranności, polegającą na przypisaniu skarżącemu, co najmniej lekkiego niedbalstwa z uwagi na wykorzystanie ostatnich minut przysługującego terminu, mimo że strona ma prawo korzystać z całego ustawowego terminu przepisy nie przywidują obowiązku zachowania dodatkowego "marginesu bezpieczeństwa", a ponadto skarżący samodzielnie bez profesjonalnego pełnomocnika, przygotował obszerne pismo dotyczące skomplikowanej materii prawnej będąc osobą ze znacznym stopniem niepełnosprawności oraz niezdolną do samodzielnej egzystencji; 5. dokonanie nadmiernie sformalizowanej oceny przesłanek przywrócenia terminu, polegającej na rozstrzygnięciu na niekorzyść skarżącego wątpliwości, których istnienie Sąd sam stwierdził, mimo że w przypadku uznania informacji technicznej za istotną dla rozstrzygnięcia możliwe było co najmniej wezwanie skarżącego do przedstawienia aktualnego stanu zgłoszenia w COl albo rozważenie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., a także poprzez przypisanie znaczenia późniejszej komunikacji skarżącego z Sądem w maju 2026 r., niemającej związku z funkcjonowaniem systemu w dniu 1 kwietnia 2026 r. o godz. 23:57. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z: wydruku zgłoszenia nr 5624394, obejmującego dalszą obsługę incydentu zgłoszonego pierwotnie pod nr 5551512, wraz z informacją COl potwierdzającą wystąpienie problemów technicznych w momencie wysłania skargi orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, orzeczenia ZUS stwierdzającego niezdolność skarżącego do samodzielnej egzystencji - na okoliczność potwierdzenia stawianych zarzutów; uwzględnienie zgromadzonego materiału w aktach niniejszej sprawy. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz doręczanie pism sądowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W uzasadnieniu przedstawił argumentację mającą potwierdzić zasadność podniesionych zarzutów w zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do treści art. 87 § 4 P.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym jakikolwiek stopień zawinienia strony lub działającego w jej imieniu i na jej rzecz profesjonalnego pełnomocnika w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może wystąpić tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest zatem dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności, występujących bez woli strony, a które to, mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, uniemożliwiły dokonanie czynności w terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt II OZ 848/25). Ponadto, przyjmuje się, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. oznacza złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OZ 350/18). Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący w należyty i przekonujący sposób uprawdopodobnił brak winy w niedopełnieniu w terminie wymaganej czynności. Powoływane argumenty, poparte znajdującymi się w aktach sprawy dowodami, są wystarczające dla uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu wynika, że w ostatnim dniu terminu do złożenia skargi, tj. 1 kwietnia 2026 r. po godz. 23:57, skarżący za pośrednictwem portalu ePuap przygotował i podpisał kwalifikowanym podpisem skargę na decyzję Organu wraz z załącznikami. Otrzymał informację systemową, iż "podpis elektroniczny został wysłany", po chwili jednak zorientował się, że nie posiada rzeczonej korespondencji ani w zakładce "wysłane" ani "wysyłane". Po tym zdarzeniu skarżący napisał - 2 kwietnia 2026 r., o godz. 00:12, wiadomość do [...] gdzie złożył reklamację do COI (nr zgłoszenia [...]), opisującą zaistniałą sytuację. Wobec braku odpowiedzi ze strony COI - w dniu 7 kwietnia 2026 r. wysłał ponaglenie do zgłoszenia nr [...] . Następnie 28 kwietnia 2026 r. wysłał ponowne zgłoszenie nr [...] w którym zawarł, że poprzednie zgłoszenie zostało zamknięte, a problem nie został rozwiązany. W dniu 10 czerwca 2026 r. otrzymał informację, iż "Uprzejmie informujemy, że wystąpiły problemy i techniczne, w wyniku których wysłane wiadomości nie zostały prawidłowo przetworzone i nadane (...)" Skarżący prowadził dalszą korespondencję, a także rozmowy telefoniczne z COI, co ostatecznie doprowadziło do rozstrzygnięcia sprawy w dniu 10 sierpnia 2026 r. W międzyczasie, oczekując na odpowiedź ze strony COI, wniósł skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu (9 kwietnia 2026 r.), dołączając dokument zawierający zgłoszenie reklamacji. W momencie rozpoznania wniosku przez WSA nie została udzielona odpowiedź na reklamacje – zgłoszenie problemu technicznego przez Skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać, że Sąd I instancji na moment rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu nie mógł ocenić w pełni materiału obrazującego stan sprawy, bowiem jak słusznie zauważył - Skarżący w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie przedstawił żadnej odpowiedzi Centralnego Ośrodka Informatyki. Brak ten został konwalidowany wraz z zażaleniem przez przedstawienie stosownego dokumentu. Z odpowiedzi COI wynika, że w dniu 1 kwietnia o godz. 23:57 wystąpił techniczny problem z wysyłką dokumentów zawierających skargę wraz z załącznikami. Wskazane okoliczności były tego rodzaju, że nawet przy użyciu wszelkich możliwych działań nie można było im zapobiec. Nie można zatem przypisać winy za to, że w ostatnim dniu terminu do złożenia skargi nie było możliwe jej skuteczne wniesienie drogą elektroniczną z powodu sposobu niedziałania wskazanego systemu leżącego po stronie administratora. Błąd systemu stanowi bowiem okoliczność zewnętrzną, której skutkiem było niezamierzone i niemożliwe do uniknięcia uchybienie terminowi. Przedstawiona argumentacja, wydruk zrzutu ekranu dotyczący zaistniałego zdarzenia, a także prowadzona przez skarżącego korespondencja z Centralnym Ośrodkiem Informatyki uprawdopodobniają brak winy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 86 § 1 oraz art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu od zażalenia orzeczono, jak w punkcie trzecim sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 6 października 2026
- Symbol z opisem
- 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
- Hasła tematyczne
- Odrzucenie skargi
- Skarżony organ
- Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
- Sędziowie
- Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 86 § 1,art. 87 § 4, art. 188 w zw. z art. 86 § 1 oraz art. 197 § 1 i 2 · Dz.U. 2026 poz. 143
Powiązane dokumenty
Sygnatura: V SA/Wa 991/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2026 r., V SA/Wa 991/26
Sygnatura: V SA/Wa 1525/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2026 r., V SA/Wa 1525/26
Sygnatura: V SA/Wa 1527/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2026 r., V SA/Wa 1527/26
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny