I GZ 378/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1056/20 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2020 r., nr 1201-IEE.711.1.127.2020.2.JM w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1056/20 odrzucił P. G. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1056/20 w sprawie ze skargi s na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 19 sierpnia 2020 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że po doręczeniu opinii prawnej w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika przyznanego w ramach prawa pomocy, skarżący sporządził skargę kasacyjną osobiście, mimo tego, że został on prawidłowo pouczony o konieczności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 177 a w związku z art. 176 § 2 i art. 177 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: "p.p.s.a.", polegające na niedokonaniu czynności wezwania strony do usunięcia braków skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, a w konsekwencji na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Ponadto sformułowano zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 45 § 1 w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r (Dz. U. 1997.78.483), polegające na bezpodstawnym pozbawieniu prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym zarówno istnienie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, który oznacza, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona, tj. napisana i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), a także szczególne wymogi dotyczące formy i treści tego środka odwoławczego, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Wskazany przymus adwokacko-radcowski ma charakter nieusuwalny. Oznacza to, że uchybienie wymogowi sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, nie może zostać usunięte w dalszym toku postępowania. Jak wynika z akt sprawy, wyznaczony na podstawie przyznanego prawa pomocy pełnomocnik z urzędu sporządził opinię prawną w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Co istotne dla zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji, to fakt, że skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (k. 69 akt sądowych). Z informacji zawartych w treści pouczenia wynika, że wskazano o konieczności sporządzania skargi kasacyjnej przez pełnomocnika profesjonalnego. Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie bez zachowania obowiązku sporządzenia jej przez adwokata bądź radcę prawnego lub doradcę podatkowego podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.