I GZ 363/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 14 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 października 2025 r. sygn. akt III SA/Lu 400/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 23 maja 2025 r. nr BOPR-II.431.2.1.2024.BTK w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 29 października 2025 r. sygn. akt III SA/Lu 400/25, działając na postawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej zwanej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi J. F. (dalej zwanego: skarżącym) na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z 23 maja 2025 r. nr BOPR-II.431.2.1.2024.BTK w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie dla skarżącego skutkować niemożliwą do odwrócenia szkodą. Po wniesieniu zażalenia, a przed jego przekazaniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 stycznia 2026 r. oddalił skargę skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, co skutkowało przeniesieniem rozpoznania sprawy pod właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji w skutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienia NSA z: 3 października 2018 r. sygn. akt II GZ 325/18, 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GZ 414/21; CBOSA). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r. sygn. akt II OZ 770/18, 13 listopada 2019 r. sygn. akt II GZ 261/19, 30 stycznia 2024 r. sygn. akt II GZ 499/23; CBOSA). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt II FZ 461/19; CBOSA). W niniejszej sprawie, wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyroku oddalającego skargę, postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczące postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć z powodu jego bezprzedmiotowości. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania zażaleniowego.