I GZ 359/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2026 r. sygn. akt I SA/Po 912/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 9 marca 2026 r. nr SKO.F.406.750.2024 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji), po rozpoznaniu wniosku T. w T. (dalej zwanego: stroną skarżącą), postanowieniem z 23 lipca 2026 r. sygn. akt I SA/Po 912/26, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej zwanej: p.p.s.a.), odmówił stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej zwanego: SKO) z 9 marca 2026 r. nr SKO.F.406.750.2024 w przedmiocie zwrotu dotacji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca w skardze do WSA na wskazaną w sentencji decyzję SKO wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek wskazała, że działając w porozumieniu z władzami Gminy T., wyraziła zgodę na: przejście zawodników do nowoutworzonego w 2022 r. klubu sportowego bez opłat transferowych na łączoną kwotę ok. 30 000 zł oraz przekazanie nieodpłatnie majątku klubu (piłki, stroje itp. o wartości ok. 4 000 zł), po to "aby w T. nadal istniała drużyna piłki nożnej". Strona skarżąca twierdziła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – egzekucji zaskarżonej kwoty wraz z odsetkami od członków zarządu klubu. Egzekucja z ich dochodów (z pracy) mogłaby pozbawić środków utrzymania członków zarządu i ich rodzin. Sąd I instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że strona skarżąca w niniejszej sprawie nie przedłożyła takiej dokumentacji, która umożliwiłaby porównanie sytuacji majątkowej i finansowej z obowiązkiem nałożonym decyzją. Strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Ponadto wniosła o zwrot kosztów postępowania wg. norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentu – uchwały T. w T. o przekazaniu zawodników i majątku klubu bezpłatnie na rzecz nowopowstałego klubu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, z uwagi na istnienie przesłanek do jego zastosowania. W uzasadnieniu zażalenia powtórzyła argumenty przedstawione we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawartego w skardze do WSA oraz wskazała, że nie posiada żadnego majątku i nie posiada żadnych środków finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r. sygn. akt II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 497/15; treść tych oraz kolejnych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący uprawdopodobnić konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. m.in. postanowienie NSA: z 5 maja 2016 r. sygn. akt I FZ 98/16; z 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FZ 40/16). Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wbrew twierdzeniom skarżącego, WSA nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. a rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest rozstrzygnięciem błędnym. Przy ocenie wniosku strony skarżącej sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności wynikające z akt sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ocenił, że strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki zawarte w tym przepisie. Oceny tej nie zmienia argumentacja zawarta w zażaleniu na zaskarżone postanowienie. Strona skarżąca powtórzyła argumenty zawarte we wniosku, a także zawarła ogólne twierdzenie, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia to, że skarżący klub nie posiada żadnego majątku i nie posiada żadnych środków finansowych. Okoliczności te nie zostały jednak przez stronę skarżącą w żaden sposób udokumentowane ani na etapie wniosku ani na etapie zażalenia do zaskarżonego postanowienia. Co prawda strona skarżąca zawarła w zażaleniu wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – uchwały T. w T. o przekazaniu zawodników i majątku klubu bezpłatnie na rzecz nowopowstałego klubu, to jednak w aktach sprawy brak ww. dokumentu. Wskazać należy, że art. 106 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość przeprowadzenia z urzędu lub na wniosek stron dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponownie w tym miejscu przypomnieć należy, że to na stronie wnioskującej o przyznanie ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wskazania sądowi dokumentów, z których strona chciałaby wywodzić określone fakty. Nie jest wystarczający sam wywód strony, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Tym samym, opierając się na aktach niniejszej sprawy, nie ma podstaw do stwierdzenia, aby stronie skarżącej groziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sądowi nie jest znana jej aktualna sytuacja materialna i finansowa i nie może on w celu dokonania weryfikacji złożonego wniosku i pełnej jego analizy posłużyć się jakimkolwiek materiałem dowodowym. Ponadto, w omawianej sprawie strona żądała wstrzymania decyzji określającej kwotę przypadającej do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem NSA rodzaj tego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. W tym stanie sprawy za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei zarzut naruszenia art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie znajduje powiązania z obecnym etapem rozpoznania sprawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był rozpoznawany w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., a możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których w nim mowa nie została wykazana. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na istnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie odpowiednimi dokumentami źródłowymi. Ze wskazanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.