I GZ 358/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 722/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 722/24 odrzucił skargę B. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 4 lutego 2025 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo zawierające powyższe wezwanie stosownie do treści art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a." zostało uznane za skutecznie doręczone skarżącej z dniem 21 lutego 2025 r. (k. 18 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków formalnych upływał z dniem 28 lutego 2025 r. Z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo - Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wynika, że nie uiszczono wpisu od przedmiotowej skargi do dnia 7 marca 2025 r. (k. 20 akt sądowych). Następnie skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). Ponadto zaistniały ku temu przyczyny dodatkowe. Według art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi na podstawie art. 57 § 1 p.p.s.a., według którego, skarga powinna czynić zadość m.in. wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony, a więc także skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie zaś do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten ma więc zastosowanie w okolicznościach tej sprawy. W rozpoznawanym zażaleniu jego autor kwestionował prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji fikcji prawnej doręczenia skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz do usunięcia braków formalnych skargi, a w konsekwencji prawidłowość odrzucenia zażalenia (na podstawie art. 220 § 3, w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy podkreślić, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ustalenia Sądu I instancji co do okoliczności prób doręczenia stronie wezwania o wpisie, które to okoliczności stanowią przecież przesłanki doręczenia zastępczego, znajdują potwierdzenie w aktach. I tak, ze znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi (k. 18 akt WSA) wynika, że podjęto próbę jej doręczenia skarżącej na adres [...], [...] (adres zawarty w skarze skierowanej do Sądu) w dniu 7 lutego 2025, jednak przesyłka nie została doręczona, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 17 lutego 2025 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej. Prawidłowe było też w konsekwencji przyjęcie, że skuteczne doręczenie omawianej przesyłki nastąpiło 21 lutego 2025 r. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13 te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Skoro zatem w zakreślonym terminie, który upłynął 28 lutego 2025 r., skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, wobec bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w wezwaniu, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, a więc to, że skarżąca nie zastosowała się w zakreślonym terminie do wezwania i nie uzupełniła braków formalnych skargi, NSA uznał, że zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę. Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek procesowych dochodząc do właściwej konkluzji, iż w analizowanym przypadku należało odrzucić skargę z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w terminie. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji