I GZ 350/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. C. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1883/24 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr 1166/2023/2024 w przedmiocie wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 12 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1883/24 - w sprawie ze skargi T. C. (dalej: skarżąca) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 26 kwietnia 2024 r., w przedmiocie odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" – w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2 zasądził od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. C. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zażalenie na powyższy wyrok w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.; dalej: rozporządzenie MS) przy ustalaniu wynagrodzenia radcy prawnego za reprezentację skarżącej przez WSA w Warszawie, w sytuacji gdy Sąd I instancji powinien w sprawie zasądzić od organu na rzecz skarżącej zgodne z dyspozycją § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia MS. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o zmianę pkt 2 wyroku WSA w Warszawie z 12 marca 2025 r. poprzez zasądzenie od organu na jej rzecz kwotę 3 817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy decyzja odmawiająca wypłaty drugiej raty pomocy finansowej jest decyzją, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, czy też decyzją, która nie ma charakteru pieniężnego. Powołana okoliczność determinuje bowiem podstawę obliczenia stawki za czynności radcy prawnego, która składa się na koszty postępowania zasądzone w sprawie. Sąd I instancji zasądził koszty zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS, podczas gdy zdaniem pełnomocnika skarżącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna i stawka powinna zostać obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia MS. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja o odmowie wypłaty drugiej raty pomocy finansowej nie jest decyzją dotyczącą należności pieniężnych. Decyzja ta nie rozstrzyga o wysokości pomocy finansowej, lecz wstrzymuje przyznaną już (uprzednio) w określonej kwocie pomoc. Zatem zaskarżona decyzja dotyczy zasad (warunków) co do przysługiwania należności pieniężnych, a tym samym nie jest aktem kreującym określoną należność pieniężną (jej wysokość), bądź stwierdzającą jej istnienie. Należność pieniężna nie stanowi przedmiotu decyzji o odmowie wypłaty drugiej raty pomocy finansowej, ale stanowi przedmiot czynności materialno-technicznej jej wypłacania. Wobec tak określonego przedmiotu sprawy oraz wobec treści decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji, a co za tym idzie wobec przedmiotu zaskarżenia, którym siłą rzeczy nie była to należność pieniężna, nie ma podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie mógł mieć zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia MS. Podsumowując, Sąd I instancji o kosztach postępowania (zwrot wpisu sądowego, kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa), prawidłowo orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS. Przy czym, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że uzasadnienie wyroku w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, powinno wskazywać pełną podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (art. 141 § 4 p.p.s.a.), czego w opisywanym wyroku zabrakło. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów było prawidłowe. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.