I GZ 337/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.M. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 2183/16 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie ze skargi M.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie

Objętym zażaleniem zarządzeniem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 2183/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo M.M. z dnia 22 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2018 r. wezwano skarżącą do doprecyzowania ww. pisma z dnia 22 stycznia 2018 r., które zatytułowane zostało "Zażalenie na postanowienie z 13 grudnia 2017 r." poprzez wskazanie na które postanowienie z dnia 13 grudnia 2017 r. skarżąca wnosi zażalenie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że 13 grudnia 2017 r. WSA w Warszawie wydał dwa postanowienia: o odrzuceniu zażalenia z 5 października 2017 r. na postanowienie z 6 września 2017 r. oraz o odrzuceniu zażalenia z 29 października 2017 r. na zarządzenie z 13 października 2017 r. o uzupełnieniu do braków formalnych. Zarządzenie z dnia 25 stycznia 2018 r. zawierało pouczenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, jeżeli nie zostanie uzupełnione w terminie 7 dnia liczonych od dnia jego doręczenia (art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 49 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełni lub nie poprawi pisma w terminie, przewodniczący zarządzi pozostawienie pisma bez rozpoznania, co też uczynił zaskarżonym zarządzeniem z dnia 8 marca 2018 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie powyższego zarządzenia, gdyż w jego wydaniu brała udział osoba nieuprawniona, nie będąca sędzią. Zdaniem skarżącej, z powodu niekonstytucyjności wyboru Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Przewodniczący sędzia WSA nie miał prawa do wykonywania tej funkcji, gdyż nie mógł wykonywać zawodu sędziego. W prawie występuje ponadto luka w postaci braku zasad zgłoszenia protestu przeciwko ważności wyboru prezydenta, a dodatkowo w ustawie brak trybu rozpatrywania petycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w analizowanej sprawie podnoszone w zażaleniu przez skarżącą okoliczności, mające mieć wpływ na ważność wyborów Prezydenta Rzeczpospolitej, nie mieszczą się w katalogu przesłanek powodujących nieważność postępowania zawartych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 129 ust. 1 Konstytucji RP ważność wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej stwierdza Sąd Najwyższy w drodze uchwały. W świetle art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do podważania ostatecznej uchwały Sądu Najwyższego. Ponadto nie mają z niniejszą sprawą nic wspólnego ani kwestia uregulowania zasad zgłaszania do SN protestów wyborczych, ani kwestia trybu rozpatrywania petycji. Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji, by do tych zagadnień się odnosić. W zakresie zaś zasadności zaskarżonego zarządzenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem pozostawił pismo skarżącej z dnia 22 stycznia 2018 r. Stosownie do określonego w art. 49 § 1 p.p.s.a. terminu, wyjaśnić należy, że jego zaniechanie skutkuje pozostawieniem pisma bez rozpoznania, co Sąd pierwszej instancji zasadnie uczynił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.