I GZ 331/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 932/25 w zakresie odrzucenia skargi M. A. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 lutego 2025 r. nr OR03-65000-OR0331031/23/25 w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 932/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) odrzucił skargę M. A. (dalej: skarżący) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W związku z wniesioną skargą Sąd I instancji, w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału V WSA z 21 marca 2025 r. oraz z 26 marca 2025 r., wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazana wyżej przesyłka została odebrana przez skarżącego w dniu 7 kwietnia 2025 r. W związku z tym termin na uzupełnienie braków formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi upływał z dniem 14 kwietnia 2025 r. W zakreślonym terminie skarżący uiścił jedynie wpis od skargi. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę wskazując, że skarżący, mimo wezwania, nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi poprzez podanie nr PESEL. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 57 § 1 i 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że brak wskazania numeru PESEL w treści skargi stanowi brak formalny skutkujący odrzuceniem skargi, mimo że numer PESEL można było ustalić z treści akt sprawy, zaś wezwanie do jego uzupełnienia stanowiło nadmierny formalizm nieproporcjonalny do celu postępowania. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie skargi do rozpoznania przez WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na treść zażalenia, na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli instancyjnej na obecnym etapie postępowania jest postanowienie WSA odrzucające skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Kontrolując legalność tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny bada wyłącznie to, czy skarżący miał obowiązek uzupełnienia braków formalnych, czy został prawidłowo wezwany do wykonania tego obowiązku i czy wykonał ten obowiązek w ustawowym terminie, ponieważ te okoliczności mają znaczenie z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie niewątpliwe jest to, że przekazana do Sądu I instancji skarga na decyzję organu została wniesiona z brakami formalnymi, o których uzupełnienie wezwano skarżącego. Art. 57 § 1 p.p.s.a. stanowi o tym, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jednocześnie w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Natomiast art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wskazuje, że zastosowanie rygoru, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., to jest odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., winno nastąpić po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego dla usunięcia braku formalnego. Przesłanka zastosowania tego przepisu została w okolicznościach sprawy spełniona – zawierające wszystkie niezbędne elementy wezwanie zostało prawidłowo doręczone, a braki formalne skargi nie zostały w terminie ustawowym uzupełnione. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 21 marca 2025 r. Przewodniczący Wydziału V WSA wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało wysłane do skarżącego w dniu 2 kwietnia 2025 r. Korespondencja sądowa zawierająca m.in. powyższe wezwanie została odebrana przez skarżącego w dniu 7 kwietnia 2025 r. W związku z powyższym siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał 14 kwietnia 2025 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. nie podał numeru PESEL. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, przedmiotowe wezwanie zawierało także prawidłowe pouczenie o terminie jego wykonania (7 dni) oraz o skutkach niewykonania wezwania sądu (odrzucenie skargi). Pomimo tego jednak skarżący nie usunął braku formalnego skargi. Wskazać w tym miejscu należy, że skarżący nie neguje otrzymania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. W zażaleniu podnosi jedynie, że "brak numeru PESEL nie uniemożliwiał identyfikacji strony, a postanowienie o odrzuceniu skargi prowadzi do nieproporcjonalnego ograniczenia mojego prawa do sądu". W świetle przedstawionych okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi w pełni odpowiada przepisom prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.