I GZ 326/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 1386/25 w zakresie sprostowania sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 1386/25 w sprawie ze skargi A. [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 12 lutego 2025 r. nr OB/6/2025 w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 1386/25 na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) postanowił sprostować w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 1386/25 oznaczenie przedmiotu sprawy w ten sposób, że w miejsce: "odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" wpisać: "odmowy przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej". W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sentencji wyroku Sąd błędnie zapisał przedmiot sprawy, a błąd ten został spowodowany oczywistą omyłką redakcyjną. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy bowiem przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka A. [...] Sp. z o.o. w W. Na podstawie art. 156 § 1 oraz 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. zaskarżając w/w postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie polegające na niezasadnym sprostowania przez WSA w Warszawie sentencji swojego własnego wyroku z dnia 2 marca 2020 r., podczas gdy wskazane uchybienie nie ma charakteru oczywistej pomyłki tylko stanowi przedmiot merytorycznego rozpoznania, przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu można postanowić na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 156 § 2 p.p.s.a. Nieprawidłowości podlegające sprostowaniu mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron lub uczestników postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu, nazwy organu lub też wadliwej nazwy orzeczenia. Ponadto muszą mieć ewidentny, bezsporny charakter oraz nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia, tj. prowadzić do jego zmiany. Korekta orzeczenia jest możliwa wówczas, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375). W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał sprostowania wyroku w zakresie oznaczenia przedmiotu zaskarżonej decyzji, tj. zastąpił fragment "płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" sformułowaniem "płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tego typu ingerencja mieści się w pojęciu sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej i nie wpływa na treść rozstrzygnięcia, co wskazywałoby na naruszenie art. 156 § 1 p.p.s.a. Przebieg postępowania nie pozostawiał wątpliwości co do przedmiotu sprawy która została poddana kontroli sądowej. W wyroku Sądu I instancji poprawnie wskazano rodzaj aktu, jego numer i datę wydania, błędnie wskazując jedynie jego przedmiot. Oznaczenie w komparycji przedmiotowego wyroku formy aktu, jego daty i numeru pozwala na identyfikację zaskarżonego aktu, bez ingerencji w treść rozstrzygnięcia. Sprostowanie błędu w tym zakresie nie zmienia zatem treści zapadłego rozstrzygnięcia. Z akt sądowych przedmiotowej sprawy, akt administracyjnych zawierających zaskarżoną decyzję oraz uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie, że przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 12 lutego 2025 r., nr OB/6/2025 której przedmiotem była odmowa przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Tym samym należy uznać, że wskazany błąd w komparycji wyroku miał charakter oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa dotyczyła postępowania w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.