I GZ 325/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3705/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr 538/2024/2025 w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) postanowieniem z dnia 25 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3705/25 po rozpoznaniu wniosku J. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr 538/2024/2025 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu: odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że złożony w skardze na decyzję wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów przemawiających na rzecz jej wniosku. Zatem w ocenie Sądu I instancji nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zaskarżając je w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 sierpnia 2025 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego. Ewentualnie wniosła o przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że spełnione zostały przesłanbki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. albowiem wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podniosła także, że spór pomiędzy stronami dotyczy braku akceptacji przez ARiMR zmiany dotyczącej dwóch lamp wraz z usługą serwisową o łącznej wartości około 4.400 zł netto, podczas gdy całkowita wartość projektu wynosiła około 120.000 zł, a dodatkowo skarżąca poniosła wkład własny w wysokości około 30.000 zł. Wprzypadku wykonania decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego istnieje realne ryzyko wszczęcia procedury zmierzającej do żądania zwrotu przyznanej pomocy, co mogłoby doprowadzić do poważnych konsekwencji finansowych oraz destabilizacji prowadzonej działalności gospodarczej, pomimo że inwestycja funkcjonuje od wielu lat i spełnia swoje cele. Skarżąca poza załączeniem dokumentów faktury dotyczącej dwóch lamp i usługi serwisowej oraz zeznania PIT za rok 2025 nie złożyła żadnych dodatkowych dokumentów popierających merytorycznie stawiane twierdzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej decyzji pozostaje w oderwaniu (jest niezależne) od oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jest to bowiem postępowanie wpadkowe toczące się w ramach postępowania głównego – kontroli decyzji administracyjnej. Sąd w takim postępowaniu (wpadkowym) nie odnosi się więc do prawidłowości wydanej decyzji. A rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu jest tylko kontrola instancyjna postanowienia WSA w Warszawie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza przesłankami wynikającymi art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wymogami jakie stawiane są wnioskodawcy domagającemu się zastosowania przewidzianej tym przepisem instytucji ochrony tymczasowej, wskazać należy na pierwszorzędną przesłankę warunkującą zastosowanie powołanej regulacji. Otóż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania. Wykonalnymi zaś aktami są akty zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku, których wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub których wykonanie powodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia, przyznania określonych praw lub obowiązków albo rozstrzygnięcia, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. dotyczące zawieszenia czy umorzenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że mimo błędnego uzasadnienia postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Sąd I instancji nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem przedmiotem skargi do sądu jest akt – decyzja organu dotycząca odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, ani nie kreuje praw, a jedynie orzeka o braku zgody na zmianę biznesplanu (por. postanowienie NSA z 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt I GZ 109/26, z 26 stycznia 2026 r., sygn. akt I GZ 3/26). Wobec powyższego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest możliwe i nie podlega wykonaniu. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.