I GZ 324/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 120/26 w zakresie odmowy uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.343.2025.2.AK w przedmiocie wysokości kosztów egzekucyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 120/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 120/26 w sprawie ze skargi W. N. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.343.2025.2.AK w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że pismem z 6 maja 2026 r. (data podpisu pisma) skarżący na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł o uzupełnienie sentencji wyroku wobec okoliczności niedokładności w rozstrzygnięciu niespełniającym konstytutywnych wymagań określonych w art. 151 § 1 p.p.s.a. nakazującej w wyroku określenie, czy sąd oddala skargę w całości czy wyłącznie w części. Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku, gdyż sformułowanie w sentencji wyroku "oddala skargę" w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości określa zakres rozstrzygnięcia Sądu. W wyroku z dnia 8 kwietnia 2026r. sygn. akt I SA/Gd 120/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o zgodności z prawem postanowienia Dyrektora z dnia 12 grudnia 2025 r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. Przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu Sąd wydał rozstrzygnięcie - oddalił skargę. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy podtrzymując we wniesionym zażaleniu twierdzenia podniesione we wniosku o uzupełnienie sentencji wyroku. Wskazał, że treść znowelizowanego wolą ustawodawcy przepisu (art. 151 p.p.s.a.) w sposób jednoznaczny określa, w jaki sposób skarga zawisła przed sądem administracyjnym, może być oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że analogiczne zagadnienie do zaistniałego w rozpoznawanej sprawie stało się już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. postanowień NSA z 9 lipca 2025 r., o sygn. III FZ 263/25; 27 listopada 2025 r., o sygn. I FZ 196/25, o 20 kwietnia 2026 r., o sygn. II FZ 17/26 oraz z 1 kwietnia 2026 r., o sygn. III FZ 24/26 (dostępne na stronie: orzeczena.nsa.gov.pl), w których to NSA rozpoznawał zażalenie skarżącego w tożsamym stanie prawnym i analogicznym stanie faktycznym. Uwagi poczynione w uzasadnieniach wskazanych postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego skład rozpoznający niniejsze zażalenie podziela i z tego względu posłuży się argumentacją w nich zawartą. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od daty doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania lub był do tego zobligowany z urzędu. Strona może zatem domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 3502/14; B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el.2019 komentarz do art. 157). Z sytuacją, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, mamy do czynienia wówczas, gdy pominięto w wyroku niektóre akty administracyjne lub czynności objęte skargą albo orzeczono tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga na ten akt była bezzasadna. Natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze. W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku poprzez uzupełnienie komparycji wyroku o zapis "oddala skargę w całości (lub oddala skargę w części)". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, by Sąd pierwszej instancji w wyroku pominął niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wskazał, że przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu Sąd wydał rozstrzygnięcie, orzekając tym samym o całości skargi. Stanowisko Sądu co do szczegółowej argumentacji strony zawierane jest natomiast w uzasadnieniu orzeczenia, a nie w jego sentencji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.