I GZ 321/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 11 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Spółki jawnej w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 494/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania pisma w sprawie ze skargi P. Spółki jawnej w P. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie stwierdzenia nieważności oświadczenia woli w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oraz umorzenia postępowania organu I instancji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 494/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek P. Sp. j. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca lub spółka) o wstrzymanie wykonania pisma w postępowaniu prowadzonym w sprawie skargi spółki na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [....] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie stwierdzenia nieważności oświadczenia woli w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie oraz umorzenia postępowania organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w skardze na ww. decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania pisma N. (dalej: N.) z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] rozwiązującego umowę o dofinansowanie oraz wzywającego do zwrotu wypłaconego dofinansowania. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wskazano na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej poprzez możliwą egzekucję skierowaną w stosunku do strony w związku z wydaniem przedmiotowego pisma oraz groźbę zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w sferze majątkowej spółki. Podkreślono, że działalność strony w formie spółki jawnej (osobowej) i związana z tym subsydiarna odpowiedzialność wspólników ze spółką całym swoim majątkiem wskazuje na intencje tychże wspólników, którzy mieli na celu prawidłowe przeprowadzenie procesu rozliczenia dotacji. Sąd I instancji oddalając wniosek skarżącej na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że powyższe pismo nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, ani też innym niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotowe pismo stanowi bowiem jedynie jednostronne oświadczenie woli organu o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie mającej charakter cywilnoprawny. W ocenie WSA z uwagi na fakt, że ww. pismo nie należy do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., uznać należało, że nie może ono być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania złożonego w niniejszej sprawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania pisma, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 § 3 p.p.s.a. wobec odmowy wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze majątkowej skarżącej; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia zaskarżonego postanowienia bez wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (uzasadnienie postanowienia stanowiło jedynie powielenie czynionej dotychczas argumentacji organu); jak również poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów poczynionych w sprawie przez skarżącą. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W niniejszym postępowaniu spółka wniosła o wstrzymanie wykonania pisma N. z dnia [...] listopada 2015 r. rozwiązującego umowę o dofinansowanie. Tym samym należało zbadać czy ww. pismo może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania złożonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że pismo, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie jest żadną z władczych form decydowania o prawach i obowiązkach strony, ani nie rozstrzyga żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a stanowi jedynie jednostronne oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie mającej charakter cywilnoprawny. Skoro zatem przedmiotowe pismo nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, należy uznać rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącej zawartej w uzasadnieniu zażalenia należy podkreślić, że Sąd I instancji oceniając wniosek o wstrzymanie wykonanie pisma nie badał merytoryczne zasadności skargi oraz zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem (nie badał sprawy merytorycznie, nie rozpoznawał zarzutów skargi i nie orzekał co do istoty sprawy), lecz oceniał zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania pisma N. z dnia [...] listopada 2015 r. rozwiązującego umowę o dofinansowanie. W związku z tym podniesione w zażaleniu argumenty, mające świadczyć o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie podlegały rozważeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.