I GZ 32/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 397/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 397/20 odrzucił skargę J. T. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd I instancji wskazał, że skarżący – pomimo wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, doręczonego 19 listopada 2020 r. – nie wykonała obowiązku opłacenia skargi, co obligowało sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji, przeprowadzenie rozstrzygnięcia, co do samego wniosku o udzielenie prawa pomocy oraz udzielenie prawa pomocy w zakresie niniejszego zażalenia. Skarżący wskazał, że zaskarżonej decyzji zarzuca: 1. błędy w ustaleniach faktycznych, w samej zaskarżonej decyzji, jak i przede wszystkim poprzedzającym tę decyzję postępowaniu w zakresie przyznania prawa pomocy. Wskazał, że postępowanie w zakresie udzielenia prawa pomocy, bazowało na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiałów dowodowych poprzez ich subiektywne rozpoznanie, co w konsekwencji sprawiło, że wniosek o udzielenie mi prawa pomocy nie został uwzględniony. 2. nieuwzględnienie pisma z dnia 26 listopada 2020 r. ,,wniosek o przeprowadzenie postępowania reasumpcyjnego postanowienia z dnia 18 marca 2020 r. i 1 października 2020 r.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak wynika z akt sprawy, w skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt III SPP/Lu 66/20 referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Następnie postanowieniem z dnia 7 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego. Zarządzeniem z dnia 30 października 2020 r., w związku z uprawomocnieniem się postanowienia z dnia 3 września 2020 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 listopada 2020 r. Skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Termin do jego uiszczenia upłynął bezskutecznie z dniem 26 listopada 2020 r. W rozpoznawanej sprawie termin do wykonania zarządzenia upłynął 26 listopada 2020 r., tj. po upływie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (19 listopada 2020 r. – k. 36 akt sądowych), jednak strona nie uiściła w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie zachodzi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania – ani na mocy ustawy (art. 239 i następne p.p.s.a.), ani postanowienia sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.