I GZ 318/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kolanowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Po 40/26 w zakresie odrzucenia skargi H. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2024 r. nr 567/19/2025 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 20 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Po 40/26 odrzucił skargę H. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z 25 sierpnia 2024 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej 29 sierpnia 2025 r. Skargę wniosła z adresu elektronicznego [...] na adres elektroniczny wielkopolski@arimr.pl, a 30 września 2025 r. wniosła skargę za pośrednictwem platformy ePUAP wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na niemożność wysłania skargi 29 września 2025 r. z platformy mObywatel z powodu jej awarii. Następnie postanowieniem z 9 grudnia 2025 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, które postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2026 r. zostało oddalone. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wniesienia jej po tym terminie, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W związku z powyższym stanowisko Sądu pierwszej instancji należało uznać za odpowiadające prawu. Termin, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., jest terminem ustawowym. Oznacza to, że nie może być on skracany ani przedłużany przez sąd, ani przez organ odwoławczy. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do modyfikacji długości terminu ustawowego. Jest to również termin prekluzyjny, co oznacza, że sąd administracyjny uwzględnia jego upływ z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, jako spóźnioną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W zaskarżonym postanowieniu o odrzuceniu skargi, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że skarga została wniesiona po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej 29 sierpnia 2025 r. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upływał z dniem 29 września 2025 r. Nie można uznać skargi jako złożonej w powyżej wskazanym ustawowo terminie, poprzez wysłanie jej na adres elektroniczny, który nie jest adresem elektronicznej skrzynki podawczej organu. Wobec tego wniesienie skargi 30 września 2025 r. obligowało Sąd pierwszej instancji do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.